Wie van Nederland naar Iran vliegt, verandert niet alleen van politiek systeem, cultuur en samenleving, maar ook van geur. Waar Nederland altijd een beetje nat en vochtig ruikt, word je in Iran, als de vliegtuigdeuren openen, verwelkomt met een zoete geur van droge aarde.

Al na een maand Nederland begint Iran te vervagen, dus toen ik gisteren weer door Teheran reed beleefde ik alles wat intenser dan normaal. De lichtjes bij het mausoleum van Khomeini waren feestelijk, de optocht van bruiloftsauto’s vol hoop en zelfs de files waren leuk.

Toen het laatste stuk weg naar ons huis was afgesloten vanwege het leggen van nieuw asfalt, probeerde de chauffeur er toch overheen te rijden, tot woede van de wegwerkers. Een onzinnig plan natuurlijk en hij moest snel weer omdraaien. “Wij gewone mensen hebben nergens recht op”, klaagde de chauffeur, verontwaardigd dat hem de toegang tot de afslag werd ontzegd. “Ik rij notabene in een taxi van het vliegveld!”

Enfin, we zijn er weer, familie blij, poezen blij. Ik heb soms met een schuin oog naar de site gekeken tijdens mijn vakantie, wat ik zag was bedroevend. Ik stel voor dat we allemaal met een frisse start beginnen.

Het is dezer dagen 20 jaar geleden dat de Iraanse overheid een groot aantal politieke tegenstanders executeerde. Aanhangers van verschillende oppositiepartijen werden omgebracht en begraven in massa-graven aan de randen van Teheran.

Lees hier meer over wat er in die dagen gebeurde.

Cijfers over het aantal mensen dat is omgebracht lopen ver uiteen, sommigen spreken van duizen doden, anderen van bijna 20.000 terechtstellingen. Officieel -in Iran- wordt de hele gebeurtenis volledig ontkend.

Wie heeft er (persoonlijke) herinneringen over deze gebeurtenis?

Vanaf vandaag ook in Nederland in de winkel: de National Geographic met een uitgebreide special over Iran, het glorieuze verleden en hoe dat in het heden wordt beleefd.

Het verhaal is in alle internationale edities van het tijdschrift geplaatst, Newsha heeft een aantal dragende foto’s gemaakt. Lees hier het artikel in het Engels.

Vandaag in de Volkskrant een opinie stuk over de Nederiraanse studenten die niet meer welkom zijn op bepaalde studies. Volgens Dick Leurdijk doet niet Nederland het fout, maar Iran. De Nederlandse overheid volgt slechts internationale regels.

Lees hier het stuk “Was Iran maar de braafste”

Ik ben op vakantie, maar hier de maandelijkse mooisten van de maand, door Jelle.

Ali (July 20th, 2008) Ik zag gisteren op het nieuws een Belgische man die uit protest tegen de hoge energiekosten zijn energierekening met eurocenten betaald heeft. Twee kruiwagens vol met centen. [...] Wat denken jullie van: Twee honderd Iraanse studenten die bij de aula van de TU wijk [in Delft] op klompen uit volle borst “Heb je even voor mij!” zingen voor [minister van buitenlandse zaken] Verhagen en [minister van onderwijs] Plasterk.

Behnam (July 15th, 2008): Ik miste ook o.a. Nederlandse regenbuitjes toen ik 2 jaar terug voor het eerst na 20 jaar terug ging [naar Iran]. Voorlopig blijf ik lekker op safe spelen en ga ik er niet [naar toe]. Onze baby kan niet tegen die zwarte lucht, ik ook niet meer! Gewoon jong belegen met donker meergranenbrood met zelf geplante Iraanse kruiden eten, en genieten van mijn vrijheid, de rest is een bijzaak, vind ik.

Boris (July 15th, 2008): Mijn Perzische vrouw, die nu anderhalf jaar in Nederland woont, kan nog niet helemaal wennen aan “ons” brood. Hoog op het verlanglijstje uit het thuisland staat dan ook: noon sangak & noon barbari! Vorige week was het weer zo ver, bezoek uit Iran met een verse lading “steenbrood”! Vol geluk, met grote glimmende ogen, zit ze nu vroeger dan anders aan de ontbijttafel. Kleine dingen brengen groot geluk!

Flore (July 13th, 2008): Vanuit de stoet van “Going Dutch” had ik inmiddels vernomen dat zij ontzettend genoten hebben van Iran. Mijn “schoonzus” rijdt ook mee (in een stoere jeep, geen luxe in de verkeersjungle van met name Teheran) en is zeer positief. Uiteraard heb ik haar voorafgaand aan de reis “gewaarschuwd” voor de hartelijkheid en gastvrijheid van Iraniërs, de adembenemende vergezichten en de eeuwenoude cultuur!

Heleen G (June 30th, 2008): Ik zelf heb twee jaar in Rusland gewoond, waarvan een half jaar in Moskou. De overeenkomsten met Teheran zijn mij ook opgevallen (Iran van nu doet vooral erg denken aan de verhalen van de Sovjet Unie in zijn laatste dagen) [...] In de Iraanse parken krijg je in ieder geval de indruk dat jongeren vooral geïnteresseerd zijn in flirten en daten en dus niet in vrouwenemancipatie. En toch schat ik de gemiddelde Iraanse vrouw in als veel „tougher” en zelfstandiger dan de gemiddelde Russische vrouw.

Hilda (July 14th, 2008): Elke dag, na al die jaren, komt een of ander detail van het dagelijks leven mij ook er aan herinneren dat ik niet meer in Iran woon, zelfs het geruis van de vleugels van een duif verplaatst mij naar een warme zomerse middag in mijn ouderlijke huis in Teheran …

Mobin (June 23rd, 2008): Anderzijds denk ik dat ook Iraniërs spilziek zijn. Kijk alleen maar bijvoorbeeld naar het elke dag de tuin (die vaak uit vrijwel alleen tegels bestaat) nat sproeien in de zomer. Jij vraagt je al jaren af waarom mensen dat doen in Iran. Welnu, ik denk dat ze het doen omdat het een haast therapeutische werking heeft. [...] Misschien is het een denkbeeldige ontsnapping aan de hitte. Het geeft je in ieder geval het gevoel dat je iets nuttigs aan het doen bent.

Neda (July 13th, 2008): Nu blijkt dat men tegenwoordig onder bepaalde omstandigheden (bij het vervuld hebben van militaire dienstplicht) wel afstand kan doen van de Iraanse nationaliteit. [...] Vroeger werd Iran steevast genoemd als voorbeeld van een land waarvan men de nationaliteit niet kon opgeven. [...] Blijkbaar is de Iraanse wetgeving aangepast?

Nushin (July 13th, 2008): Het kan allemaal, [...] Noushin is meer de Franse spelling, Nushin de Engelse of Duitse en Noechin de Nederlandse.

R.A. (July 12th, 2008): Kijken of een stoet Iraniërs in groen-wit-rode Peykans zo gastvrij en enthousiast ontvangen zullen worden in Amsterdam als ze hun goede doel “Right to Nuclear Energy” komen promoten.

Als enig medium in Nederland graaft NRC Handelsblad wel dieper in het recente besluit om Nederaniers uit te sluiten van studierichtingen en bepaalde lokaties. Zie hier een artikel van voormalig hoofdredacteur Folkert Jensma en onderwijs-redacteur Derk Walters. Wat mij opvalt dat net zoals een paar maanden geleden ministers Plasterk en Verhagen hun lippen stijf op elkaar houden. Waarom?

‘Regeling Iraanse studenten niet te handhaven’
Gepubliceerd: 15 juli 2008 11:57 | Gewijzigd: 15 juli 2008 14:20
Door onze redacteuren Folkert Jensma en Derk Walters
Den Haag, 15 juli. Het kabinet gaat te ver met de regeling die Iraniërs uitsluit van bepaalde studierichtingen. De regeling discrimineert naar nationaliteit.

Dat zeggen diverse rechtsgeleerden. Volgens hen volgt uit artikel 1 van de Grondwet dat nationaliteit geen deugdelijk criterium is om mensen uit te sluiten van onderwijs. „De regeling is veel te generiek en niet te handhaven”, aldus emeritus hoogleraar migratierecht Ulli Jessurun d’Oliveira.

Een ander probleem is dat het verbod ook geldt voor mensen die een Iraans én een Nederlands paspoort hebben. De Maastrichtse hoogleraar rechtsvergelijking Gerard-René de Groot zegt dat de overheid deze mensen moet behandelen „zoals alle Nederlanders”. Wel zou het mogelijk zijn om individuen uit te sluiten van bepaalde studies. Jessurun d’Oliveira wijst op de Verenigde Staten, waar iedereen met een dubbel paspoort individueel wordt bekeken.

(Lees verder…)

Newsha en ik gaan graag uit eten bij het restaurant Gilac nabij de Kordestan snelweg in Teheran. Gilac serveert alleen gerechten uit ‘Shomal’ (noorden), zoals het gebied rond de Kaspische zee wordt genoemd.

Toen we er vorige week heen gingen, was Newsha (die elders in de stad was) al eerder aangekomen en zat midden in het restaurant met een grote plastic zak op schoot.

“Moet je kijken, Nederlands brood, speciaal voor jou”, zei ze terwijl ze een casino-wit uit de zak haalde. Aan de overkant van het restaurant bleek een bakkerij te zijn geopend waar Nederlands brood wordt gekocht, gemaakt met Nederlandse bakmachines en met de hulp van Nederlandse bakkers. Bolletjes waren er ook, meer kon ik niet zien door de winkelruit want de zaak was net dicht gegaan.

Natuurlijk had ik de Nederlandse werknemers van het bedrijf Kaak, marktleider op het gebied van broodbakmachines, al ontmoet op feestjes van de Nederlandse gemeenschap hier (ongeveer 80 personen in totaal). Vriendelijke gasten die overal ter wereld brood komen bakken.
In Karaj staat nu een flinke broodfabriek en wellicht zullen er meer worden gebouwd in Iran. Iraniers mogen blijkbaar nog van Verhagen en de VN Nederlands brood bakken.

Maar om nu ook daadwerkelijk hun product in een winkel in Teheran te kunnen kopen, dat was een klein lichtpuntje in mijn dagen die verder zijn gevuld met vragen als oorlog wel of niet, gesprekken wel of niet, wie zegt wat en waarom, en -persoonlijk- waar is de kat nu weer?

Gisteren heb ik een broodje kaas gemaakt (had nog wat belegen kaas over) en dat opgeknaagd op mijn balkon. Het was erg lekker. Ik miste Nederland, regenbuitjes en chocopasta. Om herhaling te voorkomen heb ik daarom vanochtend toch maar weer een ‘noun barabari’ uit de ijskast getrokken. Maar toch: Kaak bedankt!

Gastbijdrage van Elisa die in Isfahan een groep Nederlandse reizigers ontving die met auto’s naar China rijden. Knotshockey op het Imam plein!

Door Elisa

Enige maanden geleden las ik tussen de comments van Onze Man een klein berichtje over een groep enthousiaste reizigers onder de naam Going Dutch, die met oranje voertuigen naar de Olympische Spelen in Peking wilden gaan rijden. Ter gelegenheid van hun plannen om door Iran te rijden had de Iraanse ambassadeur te Nederland hen uitgenodigd voor een diner in zijn residentie. Een unieke gelegenheid en een prachtige eerste kennismaking met de Iraanse cultuur, keuken en gastvrijheid die smaakte naar meer, bleek uit de enthousiaste reacties van de gasten.

Daar wil ik bij zijn, dacht ik toen ik meer over hen had gelezen en op hun website hun foto’s en plannen had bekeken. Zelf was ik helaas toch net niet in de gelegenheid om 50 dagen met een oranje auto of motor de halve wereld te doorkruisen richting de olympische spelen, maar ik wilde zeker een steentje bijdragen. Zo gezegd zo gedaan*.

Ze konden wel een advies gebruiken voor een goede reisorganisatie die hen kon helpen met visa, de route, kampeerplaatsen en hotels en allicht assistentie bij de organisatie van een project onderweg, lieten ze me weten. Dat kwam goed uit, want ik had net kennisgemaakt met Iran Silk Road, een reisorganisatie die gerund wordt door een Nederlandse en een Iraanse man die weten wat reizen is. Een goede keus, bleek afgelopen week toen de groep goedgemutst en tevreden Isfahan binnen reed. Wat een verschijning!

(Lees verder…)

We leven in spannende tijden. Raketten worden getest in de zoveelste neergang in de negatieve spiraal van dreigementen tussen Iran en kernmachten Israel en de Verenigde Staten, de dollar valt, de olieprijs stijgt. Mocht er een oorlog/incident komen, verwacht dat dan niet met chips op de bank in Nederland te bekijken: dat gaan we allemaal voelen.

De spanning in de regio en in de wereld is momenteel te snijden, los van voedsel, benzine en krediet tekorten, zou een conflict tussen Iran enerzijds en de VS en Israel anderzijds, alles op scherp zetten.

Er zijn oplossingen. Iran zou akkoord kunnen gaan met het voorstel dat de VS, China, Frankrijk, Rusland, Groot Britannie en Duitsland hebben gedaan om een oplossing te vinden voor de discussie over Iran’s nucleaire programma, we moeten daar de aankomende gesprekken voor afwachten. Aan de andere kant zouden de wereldmachten ook akkoord kunnen gaan met het Iraanse programma, vindt Iran.

Israel heeft momenteel de belangrijkste sleutel tot escalatie in handen, als dat land Iran zou aanvallen (zoals de regering daar herhaaldelijk zegt van plan te zijn) zou het een onvoorspelbare kettingreactie in werking kunnen zetten, mogelijk met vreselijke gevolgen. Stel het land doet een aanval op Iran. Als Iran dan terugslaat zal de VS (bondgenoot van Israel) zich mogelijk ook in het conflict mengen met een waarschijnlijke escalatie als gevolg.

De omstandigheden zijn natuulijk anders, maar vergelijk het met 1914 toen Groot-Hertog Franz Ferdinand werd neergeschoten. Door de geweldige spanningen in de wereld op dat moment was deze kleine aanslag een generator zijn voor een enorme oorlog. Een klein incident kan momenteel de regio in vlam zetten. Ik hoop maar dat de regeringen van Iran, Israel, en de VS zich van hun verantwoordelijkheden bewust zijn.

“We bevinden ons op een kruispunt”, vertelde een voormalige hoge Iraanse official aan me. “Of deze spanningen dwingen de betrokkenen tot serieuze gesprekken, of we komen allemaal op onbekend terrein terecht.”

Maak ik me zorgen? Nog niet heel erg. Zou het mis kunnen gaan? Met die mogelijkheid moet helaas rekening worden gehouden.

Wie denkt dat de Nederlandse regelgeving m.b.t. Iraniers en Nederaniers ver gaat moet dit stuk eens lezen over een nieuwe wet in Florida: algemene reisverboden voor mensen die op familiebezoek of vakantie willen in wat de Amerikaanse overheid “staats sponsors van terreur” noemt.

Florida Imposes Travel Restrictions to Iran, Other State Sponsors of Terror

The American Society of Travel Agents has voiced its objection to the law, which it says is in direct conflict with federal law, as it restricts travel, which the federal government says is legal
bron

Aangezien alle internationale straffen draaien om de labels die er op landenworden geplakt : zou dit in Nederland ook kunnen?

Per deze week zijn 9 studierichtingen en een aantal lokaties tot “verboden gebieden” verklaard voor Iraniers, ook voor degenen met een dubbele nationaliteit. Wie Iraniers en Nederaniers toch helpt, onderwijst of toelaat in deze verboden gebieden is strafbaar en kan worden vervolgd.

Zie hier een nieuwsartikel in de NRC van vrijdag over de nieuwe maatregelen tegen Iraniers en Nederaniers. Lees hier een achtergrond verhaal en hier het officiele besluit, ondertekend door Maxime Verhagen, de minister van buitenlandse zaken.

Dit alles heeft volgens mij juridische gevolgen.

Volgens mij is het de eerste keer dat een Nederlandse bevolkingsgroep officieel wordt uitgesloten vanwege zijn tweede nationaliteit. Dit besluit schept een juridisch precedent waar iedereen met een tweede nationaliteit in Nederland mee te maken kan krijgen, immers voor de Nederlandse regering zijn nu alle Iraniers die bepaalde opleidingen volgen potentieel verdacht, ook als ze in Nederland zijn geboren, getogen en een paspoort hebben. Wellicht zijn er straks aparte wetten voor Nederlandse-Turken, Nederlandse-chinezen en Nederlandse -wat dan ook.

Nederaniers (Nederlandse Iraniers) die in de verboden gebieden werken (ik denk dat ze op een hand zijn te tellen, maar het gaat mij om het precedent) moeten nu eerst worden geweigerd, en een ontheffing aanvragen om toch in de lokaties te werken.

Een Nederlands paspoorthouder wordt bij mijn weten voor de Nederlandse wet altijd als Nederlands staatsburger gezien, in dit geval dus niet en geldt eerst de Iraanse nationaliteit.

De ministers Plasterk en Verhagen vinden Nederaniers blijkbaar per definite verdachte mensen omdat ze als tweede nationaliteit Iraans zijn, concludeer ik uit het besluit. De maatregelen gelden namelijk niet voor andere nationaliteiten of Nederlanders.

Kloppen mijn veronderstellingen? Of zit ik er naast, nuttige opmerkingen en gedachten welkom.

Commenter Sanaz ging voor haar werk naar Moskou, maar zag overal Teheran.

Gastbijdrage van Sanaz

Voor mijn werk ga ik af en toe op reis. Deze keer ging ik naar Moskou, een reis van 4 dagen.
Ik kon niet meer wachten en mijn enthousiasme was oneindig, want het is Moskou; de Hoofdstad van het meest mysterieuze land van mijn gedachten. Het land van Tolstoy met zijn “Oorlog en Vrede” en “Anna Karenina”, het land van Maxim Gourky, Youri Gagarin en de revolutionaire Lenin, het land van jaren lange communisme, isolement en bovenal de Koude Oorlog. Ik kon niet meer wachten om Moskou te zien.

Op weg naar Schiphol hielp ik een oud buitenlands echtpaar die ook naar Schiphol wilden en met de treinverbinding moeite hadden. Ze vroegen of ik op het vliegveld werkte, “No, I am traveling”, “O, where to?”, met opwinding zei ik “To Russia”, “Wow, to Russia?”, “Well, be careful for the pick-pockets there, young lady”, “I will” was mijn antwoord.

3 uur vliegen later en een koude KLM-lunch verder, kwam ik in Moskou aan. Zodra Moskou vanuit de lucht zichtbaar was, was iedereen aan ramen van de vliegtuig geplakt. Een super grote stad met hoge gebouwen, verspreid over een weide groene vlakte en verhuld in smog en mist. Eenmaal uit de vliegtuig, voelde het lekker warm. Boven in de lucht, toen ik Moskou zag, moest ik gelijk aan Teheran denken. De gelijkenis was groot, maar ik wachtte totdat ik in de stad was voordat ik mezelf daarin gelijk gaf.

(Lees verder…)

Jelle heeft ze weer verzameld, volgens hem de mooiste quotes van de maand:

Amir (June 6th, 2008): Iraans nieuws is alleen maar goed nieuws als het over Iran gaat en slecht als het over het buitenland gaat. Elke dag is er wel weer een nieuwe uitvinding door een of andere student waardoor ze voortaan zelfstandig vliegtuigbanden, ziekenhuismonitors, kweekvijvers voor garnalen, een boom die 7 vruchten draagt en weet ik veel wat niet meer gaan bouwen en exporteren!

Aye (June 16th, 2008): Is het nou zo moeilijk om te begrijpen dat het hele gebeuren om die kernenergie stomweg een smoes is van VS om Iran uiteindelijk aan te vallen? Is hetzelfde niet met Irak gebeurd?

Boris (May 30th, 2008): Onderhandelen met Iran is behoorlijk moeilijk wanneer ieder dossier zo gepolitiseerd wordt. De mensenrechten dialoog, gisteravond [in de Rode Hoed] niet één keer genoemd, ligt op z’n gat en alles wordt nucleair! Er is dus visie en leiderschap nodig om uit deze dead lock te komen.

Heleen G. (May 29th, 2008): Mijn taxi-chauffeur [in Iran] haalde een CD met uitgerekend K3 tevoorschijn! Ik wist niet wat ik hoorde… Hij wist niet precies waar de muziek vandaan kwam; de CD had hij van “een vriend van een vriend” gekopieerd. Toen ik hem zei dat dit Nederlandse muziek was antwoordde hij lachend: “Ach, voor ons is ALLES Perzische muziek!”

(Lees verder…)

Sinds deze week kunnen de Tehrani’s gecontroleerde ‘black-out’s’ verwachten. Het ministerie van energie heeft een schema gemaakt waarbij de hoofdstad - waar 12 miljoen mensen wonen- in elf zones wordt onderverdeeld. Maar liefst twee keer per dag zal er een stroomonderbreking zijn van 2 uur.
De onderbrekingen kunnen worden voorkomen als de inwoners van de zones meer dan 10 procent engergie per dagbesparen, zo liet de vice-minister van energie weten.

Wij hebben nu al onze ‘cooler’ (een soort Iraanse airco) overdag niet aan, maar ik ben al diverse keren verrast door stroomuitval, net als ik een artikel naar de krant moest sturen. Ik vraag me af waarom de lelijke blauwe straat verlichting die overal in mijn wijk is neergezet, wél de hele avond aanstaat.

Daarnaast blijkt ook dat sommige duurdere wijken in Noord-Teheran geen last hebben van de stroomonderbrekingen, waarschijnlijk omdat daar belangrijke mensen wonen. Ik geloof dan ook niet dat er eerlijk zal worden gekeken naar de ‘10 procent besprarings norm’ omdat wie hier goede contacten heeft niet snel zonder stroom zal zitten.

(Lees verder…)

Mark Rutte, de voorman van de VVD, heeft een essay geschreven (*). Daarin laat hij ook zijn licht schijnen over de internationale politiek en wijst hij naar Iran als “wegbereider voor een aantal fundamentalistische bewegingen die met de meest gewelddadige middelen streven naar uitbreiding van de Islamitische invloedssfeer.” Internationale aanslagen in NYC, Londen en Madrid en de moord op Theo van Gogh, vinden volgens Rutte hun oorsprong in Iran.

Fukuyama zou al snel gelijk krijgen. In de loop van de jaren negentig diende zich namelijk een nieuwe uitdaging van de westerse liberale democratie aan in de vorm van de fundamentalistische Islam. Het theocratische regime van de ayatollahs, ontstaan uit de Iraanse Islamitische revolutie van 1979, fungeerde als wegbereider voor een aantal fundamentalistische bewegingen die met de meest gewelddadige middelen streven naar uitbreiding van de Islamitische invloedssfeer. Hun invloed is het sterkst in de Islamitische wereld – Afghanistan, de Gazastrook, zuidelijk Libanon, Pakistan en Soedan stonden of staan onder hun gezag. Maar zoals de aanslagen van 11 september 2001 (New York en Washington DC), 11 maart 2003 (Madrid), 2 november 2004 (Theo van Gogh vermoord in Amsterdam) en 7 juli 2005 (Londen) duidelijk maken, hebben aan deze bewegingen verwante organisaties inmiddels ook het vrije westen tot doelwit verklaard. (…)

Toch dwingt de aanwezigheid van de op territoriale expansie gerichte Islamitische fundamentalistische terreur, zowel in de vorm van regimes als die in Iran of Gaza als in de vorm van weinig grijpbare terreurbewegingen als Al Qaeda, ons tot een nieuwe vastberadenheid op defensiegebied.

Is Iran -dat geen ander land openlijk heeft aangevallen, maar wel organisaties steunt die het westen afkeurt-, een staat die “op territoriale expansie gerichte Islamitische fundamentalistische terreur” gebruikt om zijn doelen te bereiken? En heeft Iran’s revolutie, die inderdaad een voorbeeld werd van de politieke islam, de grondslag gelegd voor terreur die nu uit naam van de islam wordt gepleegd?

*) via sargasso

Vaak wordt er hier geklaagd over de berichtgeving over Iran, te stereotype, te eenzijdig, te politiek, te veel op een bepaalde groep gericht, te veel fouten, het bewust aanjagen van vijandsbeelden, en ga zo maar door. Naar aanleiding van een vraag van commenter Bas, deze week de stembus over de journalistiek en Iran. In totaal 286 mensen reageerden op de vraag:

“Zetten de Nederlandse media Iran bewust in een kwaad daglicht?”

Ik zal de uitslag omdraaien deze keer. De kleinste groep, 46 stemmers/16 procent, koos voor ‘doe niet zo raar’ als antwoord.

De rest van jullie vindt het maar slecht gesteld met de Nederlandse media als het over Iran gaat.

(Lees verder…)

Er zijn zelden zoveel verwarrende berichten over sancties tegen Iran de wereld ingestuurd als gisteren, zo zei mijn redactrice Carolien Roelants vandaag . Niet alleen kondigt Groot-Brittanie aan dat ze de tegoeden van bank Melli in dat land gaan bevriezen, daarnaast zegt premier Gordon Brown dat Europa het Britse voorbeeld gaat volgen.

Natuurlijk gebeurt dit omdat de Verenigde Staten bank Melli ervan verdenken het financiele doorgeefluik te zijn voor Iran’s nucleaire en raketten progamma, maar zelfs als dat al zo zou zijn, hoeveel procent van het werk van de bank is dat dan? Volgens mij tref je hier voornamelijk handel mee en gezinsleden die wat geld naar hun bejaarde ouders in Iran willen sturen.

De EU heeft daarnaast aangekondigd sancties in de olie- en gas sector “te bestuderen”, dat geschreven te hebben: ik mag dan wel geen professor in oliehandel zijn, maar mij dunkt dat zoiets de wereldolie prijs geen goed zal doen. Daarnaast is Nederland een van Iran’s belangrijkste handelspartners op het gebied van onderdelen voor deze sector. sancties zijn dus ook niet goed voor onze economie.

De meest zorgwekkende ontwikkeling is het hardnekkige sanctiegerucht dat de EU van plan zou zijn om Iran Air op de zwarte lijst te plaatsen. Iedereen kan zich nog herinneren dat Mahan air sinds vorige jaar niet meer in Europa mag landen. dat gaat nu met Iran Air wellicht ook gebeuren.

(Lees verder…)

Nee het zijn nog niet de sancties die onze man tijdelijk onbereikbaar hebben gemaakt, maar een probleem bij een provider in een ver, derde land. Excuus.

Solana was zaterdag hier in Teheran met een nieuw pakket vol aanbiedingen om Iran ervan te overtuigen dat het maar beter zijn uranium verrijkijng kan stoppen.

Het aanbod werd na afloop van een persconferentie uitgedeeld. Ik heb het bestudeerd en kom tot de conclusie dat er weinig nieuws instaat:

De details van het aanbod zijn uiterst vaag en verschillen niet veel van een eerdere aanbieding uit 2006. De zes wereldmachten bieden Iran lichtwater reactoren aan, daarnaast spreekt het van “bindende garanties voor de levering van brandstof voor deze installaties”. Tevens wordt er “verregaande samenwerking voorgesteld op het gebied van kernafval management”.

Maar Iran, dat de brandstof cirkel zelf in de hand wil houden, wil niet afhankelijk zijn van andere landen die in de toekomst wel eens hun afspraken niet na zouden kunnen komen. Daarnaast werkt het land momenteel al aan zwaarwater technologie, verrijkt het zijn eigen uranium en hoopt het dit jaar de eerste kerncentrale in de stad Busher te openen.

Wat mij bijzonder op viel was de volgende zin, over samenwerking op het gebied van burgerluchtvaart:

Bj dat punt staat, dat er na de Iraanse acceptatie van de voorwaarden gesteld door de wereldmachten:

er een verwijdering van export beperkingen voor vliegtuig fabrikanten naar Iran mogelijk is.

Met andere woorden, zelfs als ze volledig akkoord gaan is het nog niet duidelijk of Iran vliegtuigen op de wereldmarkt mag kopen.

Of het eerlijk is of niet, als het land niet akkoord gaat is het duidelijk dat er nieuwe sancties en beperkingen gaan volgen.

Wat denken jullie? Moet Iran dit aanbod aannemen en de gifbeker drinken? Of moet Iran volharden, met eventuele verdere sancties als gevolg?

-Vandaag is de electriciteit nog niet uitgezet. Er is sinds een paar weken geregeld stroomuitval voor twee uur of meer bij mij in de buurt. Bij andere mensen in Teheran is dat ook zo.

-De striktere naleving van de islamitische regels maakt dat er mijns inziens minder gemengde huwelijksfeesten zijn deze zomer. Vorige jaar werd er door mannen en vrouwen samen gedansd, nu zat ik de hele avond fruit te knagen met de mannen in een aparte ruimte. Saai. kan ook komen dat ik toevallig twee huwelijken van religieuze families trof.

-De meeste privé-zwembaden zijn leeg, vanwege het watertekort.

-Hoe krijg ik geld naar dit land?! door de banksancties kan ik het alleen maar meegeven aan mensen die uit NL komen. Vermoeiend.

(Lees verder…)

Nederland-Italie in Iran. Bij het eerste doelpunt belde mijn schoonvader. “Zo,zo, wat is dat opeens met het Nederlandse elftal?”, vroeg hij. Na het tweede doelpunt belde mijn schoonzusje, “Wow, Nederland is echt goed!”, zei ze. En, in de tweede helft, na het derde doelpunt hing mijn schoonbroer aan de lijn. “Nederland wordt kampioen”, brulde hij.

Vervolgens was de taxichauffeur die me naar huis bracht door het dolle heen. “Wat een voetbalshow!’, zei hij. “Ik ben natuurlijk altijd al voor Nederland geweest”, bezwoor hij me.” Ik ontving smsjes van activistes met de vraag wanneer ik zoetigheden kwam uitdelen, van Iraanse journalisten die me vraagtekens stuurden over de afloop. Vriendinnen van mijn schoonzusje belden, de jongen die in de tuin van mijn flat werkt en ga zo maar door.

Conclusie: in 90 minuten tijd heeft het imago van Nederland in Iran een flinke boost gekregen. ‘Voetbaldiplomatie’ wordt dat ook wel genoemd, weer eens wat anders dan de gebruikelijke politiek.