Dapper & Treurig

Uiteindelijk was het elf uur 's avonds toen we bij het feestje van R. binnenkwamen. R, een jonge Iraanse journalist, stond met blote voeten op een stoel te dansen, zijn vriendin was bezig in de keuken en de vijf gasten dronken en rookten. Het kleine appartement in het centrum van de stad stond blauw van de sigarettendamp.

"Thomas, vanavond praten we niet over politiek en onze president", zei R. "Vanavond vergeten we even alles." Een dun, springerig meisje greep de gastheer en begon aan een wilde dans op gedownloade zomer-2005 hitjes.

Dit is nu niet het moment om uitgebreid de details van een Iraans feestje te bespreken. Het komt er in het kort op neer dat feestjes, drank en samenzijn tussen mannen en vrouwen hier verboden zijn, terwijl iedereen het doet.

Hoewel ook gisteravond iedereen zich daardoor een beetje rebels voelde, sprak niemand erover. Want de werkelijkheid was niet uitgenodigd op R's feestje. Binnen de vier muren van het appartement creëerden negen mensen hun eigen Iran. Het is dapper en treurig op hetzelfde moment.