Satellietzender Saba

Sinds ik me ooit publiekelijk tegen een Nederlands plan voor een op Iran gerichte satellietzender heb gekeerd, hou ik al het nieuws over dit soort initatieven scherp in de gaten.

Mijn idee was -in een notedop- dat het met Nederlands belastinggeld opstarten van een onafhankelijke zender gericht op Iran niet zou werken. Onder andere omdat de (gevluchte) Iraanse journalisten die de zender in Nederland zouden bemannen waarschijnlijk tot een bepaalde politieke groep zouden behoren. Daarnaast stelde ik dat contact met Iran moeilijk zou zijn voor de groep omdat ze geen kantoor mogen openen in Teheran. Het idee voor de zender is uiteindelijk de prullenmand ingegaan. Iets wat meer de schuld was van het gebrekkige werkvoorstel van de Iraanse journalisten, dan van mijn stukje erover.

Nu heeft een Iraanse geestelijke/politicus hetzelfde geprobeerd. Mehdi Karroubi's satellietzender gericht op Iran vanuit het buitenland, maar met programma's gemaakt in het land, wordt behoorlijk dwarsgezeten door het regime.

Zijn initatief lijkt misschien doldriest, maar omdat het van binnen Iran komt, en dus niet wordt betaald door een buitenlandse mogendheid, is het idee in ieder geval grensverleggend. Alle politieke zenders die gericht zijn op Iran, komen namelijk uit het buitenland en worden bemand door oppositiefiguren. Karroubi is juist onderdeel van het systeem. Het mag nu dan niet zijn gelukt, toch heeft hij een grens verlegd voor de toekomst. Er gaat een gerucht dat president Mahmoud Ahmadinejad zelfs ontevreden is met de staatstelevisie, omdat zijn standpunten niet goed worden overgebracht. Hij zou ook een aparte zender willen beginnen.

De Iraniërs lachen ondertussen in hun vuistje. Want hoe meer Iraanse politci flirten met de -verboden- satellietontvangers, hoe moeilijker het wordt om mensen te straffen voor het bezit ervan.