Imam Hussein

Terwijl een paar druktemakers de ambassades maar niet met rust laten, is in Teheran het hoogtepunt van de 'Moharram' maand begonnen. Deze dagen herdenken de shji'ieten de dood van Imam Hussein, de kleinzoon van de profeet (jawel, de profeet waarover de laatste tijd zoveel te doen is).

Lees hier meer over 'Ashura' zoals het feest heet. Vaak wordt de herdenking neergezet als een wreed tafereel waarbij mensen zichzelf tot bloedens toe met kettingen slaan. In Iran is dat verboden en zijn de kettingen symbolisch.

Het haantjesgedrag van de Iraanse overheid in verband met 'De Cartoons', werkt deze dagen als een boomerang. De Iraniërs hebben namelijk hun straten vol gehangen met afbeeldingen van Imam Hussein, die eigenlijk bijna net zo heilig en onfeilbaar is als de profeet. Dat kan dus eigenlijk helemaal niet, probleem is: de Iraniërs en ook andere volkeren doen het al eeuwenlang.

"Wat nu?", moeten sommige hardliners hebben gedacht. "Straks snapt niemand er meer iets van". Dus was op sommige plaatsen het gezicht van Imam Hussein afgeplakt. "Ik vind het raar", vertelde een vrouw me. "We hangen ieder jaar het portret van Imam Hussein op. Hij is knap." Uiteindelijk was Imam Hussein in de ene straat wel te bewonderen en in de andere niet.

Naast de herdenking is Ashura ook een gezellig feest waarbij jongeren eens ongestoord door politie of andere baardmannen in het openbaar op trommels kunnen slaan en flirten. Mijn tolk Armin vindt het jammer dat het steeds meer hierom gaat, en minder om de waarden waar Imam Hussein voor staat: opofferingsgezindheid, eerlijkheid en opkomen voor de zwakkeren. Hij is een soort Iraanse Jezus. Iedere Iraniër is dol op hem.