Valentijnstress

Gisteravond in het 'Golestan' winkelcentrum was het een drukte van belang. Opgewonden meisjes liepen rond met grote dozen met harten erop en linten eraan. Jongens met hoog gelhaar waar The King nog vanachterover zou slaan, liepen twijfelend van winkel naar winkel. Ook in Iran vieren sommigen Valentijnsdag en vooral voor mannen gaat dat gepaard met de nodige stress.

Waarom? Iraanse vrouwen zijn slimme, knappe wezens die daarom maar moeilijk tevreden te stellen zijn. Ze willen absoluut een kado, maar zeggen dat Valentijnsdag geheel onbelangrijk voor ze is. Mocht er dan toch iets gegeven worden, dan volstaat iets kleins, zo zeggen ze.

Allemaal leugens natuurlijk. Wie slechts met een bosje bloemen op de proppen komt, krijgt dat zeker nog een maand te horen. Ik bevond me dus tussen allerlei zenuwachtig bellende jongens in een parfumerie en besloot voor een geurtje te gaan (50ml, een veilige middenmaat).

Newsha was dit jaar ook op pad geweest en dus kreeg ik bij thuiskomst direct een beer, een hart, drie rozen en siliconenlippen uitgereikt. Wat is ze toch een schat. Uiteraard eist mijn vrouw slechts kleine cadeaus. Ze was erg tevreden met het nieuwe luchtje.

Voor wie nog omhoog zit vandaag. Hier een liefdesgedicht van Hafez, een van Irans nationale dichters uit de 13e eeuw.