Verstoorde lente

In Iran is het al lente, toen ik vanochtend de gordijnen opendeed, was opeens alles groen. Het uitzicht vanuit onze flat is prachtig vandaag, een heerlijke dag om weer thuis te komen.

Vlak voor mijn vertrek uit NL las ik het laatste artikel van de Amerikaanse onderzoeksjournalist Seymour Hersch. Volgens hem bereiden de Amerikanen een aanval voor op Iran, iets was mijn lentegevoel -bij voorbaat- enigszins verstoorde.

Het is mogelijk dat Hersch zijn informatie krijgt van mensen binnen de Amerikaanse regering die expres dit soort dreigingen naar buiten willen brengen, om de Iraniers te intimideren. Disimformatie dus. Beide partijen werken hard aan hun onverzettelijke imago. Hier schreef de hoofdredacteur van de oerconservatieve krant Kayhan al dat het Iraanse atoomprogramma door zou gaan "als een auto zonder remmen."

Spierballentaal natuurlijk, maar hoe hoger de lat wordt gelegd, hoe makkelijker de kans van een escalatie van het conflict. Sommige analisten beweren echter dat de VS helemaal geen beleid hebben ten opzicht van Iran. Dat lijkt me nog gevaarlijker. Want hoe zou de wereld er morgen uitzien als er vandaag weer een grote terreuraanslag in de Verenigde Staten wordt gepleegd? Drie keer raden wie er dan de schuld krijgt...