Zangeres
Een paar dagen geleden ben ik naar een concert geweest. Niet zomaar een concert, nee. Een concert van een vrouw. Een vrouw die zong. Nu is dat in Nederland de gewoonste zaak van de wereld en in Iran was het voor de revolutie ook normaal, maar tegenwoordig rust er een religieus taboe op vrouwelijk gezang in het openbaar in Iran. Dat zou de mannen maar opwinden, zo vinden sommige geestelijken.
De zangeres in kwestie -ik zal haar naam niet noemen- en haar band speelden ook nog eens westerse covernummers van onder andere Moloko, Alanis Morissette en Erykah Badu. Ze waren serieus goed. Eerst zat ik een beetje te hupsen in mijn stoel, maar later, toen iedereen ging klappen en staan deed ik ook mee. Sommige van de circa honderd toeschouwers -mannen en vrouwen- begonnen zelfs te dansen bij de laatste nummers, wat officieel ook niet mag hier in Iran.
Desondanks hing er geen opstandige -politieke- sfeer en als de vrouwen geen hoofddoekjes hadden gedragen had het overal ter wereld kunnen zijn. Maar het was in Iran. Ik denk dat de organisatoren er een soort wetenschappelijk experiment van het concert hebben gemaakt om er een vergunning voor te kunnen krijgen. We zaten dan ook in een een soort collegebanken. En het evenement was niet in een woning maar in een soort muziekinstituut. De politie liet zich niet zien. Wel vroeg de zangeres aan de toeschouwers om geen foto's of video's van haar te maken. Na afloop ging iedereen verheugd naar huis met de gedachte dat niets mag in Iran, maar alles kan. Het was een prachtige avond.
Labels: Tegendraads
7 Comments:
Leuk stuk, kan me de sfeer goed voorstellen.... zoiets normaals als genieten van muziek, niets meer of minder.
Zag 'n tijdje terug een item op Duitse TV: ook een klein concertzaaltje ergens met een 3-mans formatie die keiharde rock speelde met een zanger die flink aan het "grunten" was.... met headbangende studenten (mannen en vrouwen) die voor de rest statisch op hun stoelen zaten.... heel surrealistisch!
Niets mag, alles kan - het heeft iets bevrijdends. Mooi verhaal! Maar het lijkt me soms ook erg moeizaam om mee te leven. Dan begin ik de charme van regeltjes te begrijpen. Heb jij dat nou ook of heb jij daar totaal geen last van?
Ik had steeds gedacht dat dit soort gebeurtenissen suggereren dat het systeem momenteel het een zegt, het ander toelaat, en het de bevolking niet zó moeilijk maakt dat het zich tegen de autoriteiten keert. Maar ik lees vandaag ook dat de president toch werk van de kledingvoorschriften gaat maken; dan is hij een minder grote populist dan ik dacht. Je leeft in een interessante tijd in een interessante stad.
Van de Iraanse die mij Perzisch leert, heb ik ooit gehoord dat vrouwen zelfs geen koran mogen reciteren als er mannen in de buurt zijn. Om dezelfde reden: dat zou te verleidelijk zijn. Meisjes moesten op school altijd zachtjes reciteren 'voor het geval er mannen langs de school liepen'.
Van mijn commentaar dat de mullahs kennelijk dus geloven dat een willekeurige vrouwenstem meer macht heeft dan het woord van God zelve, viel ze even stil...
Ik hoop niet dat Ahmadinejad dit soort evenementen in de naam van het geloof hard aanpakt.
Ons volk is hard aan entertaiment toe en bijna elke vorm is Iran verboden of gecensureerd.
@Jona
Jij hebt toch een boek geschreven!?
Waar gaat die precies over?
@Anonymous
Mijn boek gaat over Alexander de Grote, wiens oorlog tegen de Perzische koning Darius III ik heb geprobeerd te verklaren vanuit interne, Perzische factoren (vandaar de titel "de ondergang van het Perzische rijk") in plaats van als een Macedonisch-Grieks succes. Dat vonden Nederlandse classici geen leuk perspectief maar ik heb verder niet te klagen gehad over de reacties. Ik had het voorrecht als eerste het slagveld van de zogenaamde Perzische Poort te mogen identificeren, maar het grootste voorrecht was de ontmoeting met de Iraanse bevolking. Zie http://www.livius.org/nl/rec-alexander05.html voor wat verwarde flarden.
Post a Comment
<< Home