Nederlandse Ballen

Soms moet een mens ook aan andere dingen denken dat nucleaire voorstellen. Dus ben ik met de Nederlandse ambassade op stap geweest om voetballen aan weeskinderen te geven.

Dat hield in dat ik in een taxi met grote snelheid achter ambassade auto's aanreed, die op hun beurt weer mannen van de Iraanse weeshuizen organisatie achtervolgden. De ambassade had zelf twee weeshuizen uitgekozen, de Iraanse organisatie vond een andere erg belangrijk, dus we gingen uiteindelijk bij drie weeshuizen in Zuid-Teheran langs.

Als eerste stopten we bij een meisjesweeshuis, waar de meisjes zeiden dat ze gek van voetbal waren. Ambassadeur Hein de Vries droeg ze op het hart de ballen niet aan hun vriendjes te geven, iets wat de Iraanse mannen van de organisatie een beetje schamper vertaalden.

De ambassade geeft geen geld aan de weeshuizen, omdat Iran een olierijk land is en ze zelf genoeg geld hebben, zo is de mening van het Koninkrijk der Nederlanden. Ik moet eerlijk zeggen dat de weeskinderen er blij uitzagen en leuke huizen en begeleiders hadden (ook in de huizen die door de ambassade waren uitgekozen). Alles was politiek correct want de voetballen waren gemaakt door "Female Heads of Households from Sanandaj", Iraans-Koerdische vrouwen die de baas in huis zijn, zo iets.

Sommige jongentjes waren wat teleurgesteld dat het geen Adidasballen waren, maar over het algemeen was iedereen blij en verrast. "Het is natuurlijk ook grappig dat er opeens allemaal mannen in pak langskomen", zei ambassadeur de Vries. "Voor het WK wilden we wat leuks doen, en zo heeft iedereen er wat aan, ook de vrouwen in Sanandaj." De ambassade heeft voor de voetballen betaald en Arie Haan, tegenwoordig trainer in Iran heeft op 1000 ballen zijn handtekening gezet. Voor niets.

In sommige kamers hingen posters van Nederlandse spelers. Maar Amir van 15 hield het bij Beckham en Imam Abbas. Andere ambassades geven alleen maar saaie feestjes voor het WK, dus ik vond het wel goed dat de Nederlanders aan Iraanse kinderen dachten.