Onze Man in Teheran

vrijdag, juni 02, 2006

Paleistuinen


Soms moet er ook ontspannen worden in Teheran, dus pakten mijn schoonzus Azadeh, haar dochter Romina en ik de auto en reden naar het noorden van de stad. Daar wandelden we in de paleistuinen van de voormalige sjah. De woningen zijn mooi, vooral het oudste paleis is indrukwekkend. Maar het leukst vind ik de papagaaien die overal rondvliegen. Farah Diba, de vrouw van de sjah, was dol op die beesten en zette er honderden uit. Toen het paar halsoverkop het land verliet, bleven de vogels achter in de hoge bomen rond het paleis.

Er is ook een kleine coffeeshop gemaakt in de voormalige onderkomens van de koninklijke hondenkennel. Daar zaten we tevreden met onze neef Hossein en Massih, die de eigenaren van de uitspanning zijn. De lucht is hier schoon en de natuur een welkome onderbreking van de chaotische Teheraanse straten.

Naast de coffeeshop hangt een soort schoolbord, waar bezoekers teksten kunnen achterlaten. Er was ook iemand uit Nederland geweest, die dit had geschreven. Ik schrijf al genoeg, dus ik heb me niet aan het bord gewaagd.

Het is een grappig idee dat de sjah hier allerlei feesten gaf terwijl zijn volk steeds meer ontevreden werd. Nu kan iedereen hier binnenlopen en in de tuinen rondhangen. De toegangsweg is na de revolutie geheel geasfalteerd, wat het er niet mooier op maakt. In Nederland is het Pinksteren, hier herdenken we de dood van Khomeini. Laat ik het zo stellen: we hebben allemaal vrij.

4 Comments:

Anonymous said...

Kan je ook gewoon naar binnen!?

6:30 PM  
Anonymous said...

ja, zie de lonel;y planet

10:50 PM  
Jona said...

Beste Antonymous, je loopt er niet alleen zomaar naar binnen, je staat er letterlijk oog in oog met de recente geschiedenis. De papagaaien van Farah Dibah zijn maar een voorbeeld. In het "witte paleis" staat ergens achteloos in een zijvertrek de biljarttafel waarop Kermit Roosevelt en de nog jonge Shah op een nacht gingen zitten toen ze de staatsgreep tegen Mossadeq bespraken. Er hangt een koord voor, maar je zou er zelf ook op kunnen gaan zitten.

En in het "groene paleis" staat het bed waarin Henry Kissinger t.t.v. het SALT-1-verdrag de nacht doorbracht met een buikdanseres die die, zo zei hij, "erg geinteresseerd was in de wijze waarop diplomaten de SLBM's aan boord van een onderzeeer van de G-klasse wegstrepen tegen de bewapening van duikboten van de Y-klasse".

Het meest idiote vond ik overigens de knaloranje televisie van Farah Dibah. Over gebrek aan smaak hoeft men niet te twisten.

12:47 AM  
Emilie said...

Iedereen is vrij, behalve ik. Een vogel is vrij om te vliegen waar hij wil, maar ik zit hier op mijn bil!! Geluukig heb ik wel tijd om je blog bij te houden.

2:37 PM  

Post a Comment

<< Home