Dag expats!

Het is moeilijk slapen hier 's nachts. Telkens weer zijn er bommen te horen, het geluid van explosies weerkaatst door Beirut. De toeristen in mijn hotel proberen panisch weg te komen, vandaag zijn de Noorse expats in vijf bussen vertrokken, de Nederlanders gaan maandagochtend heel vroeg. Ik vroeg nog aan de krant of ik naar het oppikpunt voor een repo zou moeten gaan, maar ze zeiden van niet.

"Wat kan ons die Nederlanders nou schelen?", zei een redacteur. "Dat is niet meer dan één zin in een verhaal, alle andere kranten doen dat al. Ga gewoon het echte werk doen." Kijk, ik werk dus voor een coole krant. Voor alle nu.nl lezers: een krant is iets waar de achtergronden van het nieuws in (zouden moeten) staan.

Wat jullie niet op het tv-nieuws zien is dat het leven hier ook gewoon doorgaat. Ik kom net terug uit een bar in het christelijke gebied van Beirut, waar het behoorlijk druk was. Ook waren er meer auto's op de weg. "De mensen kunnen ook niet eeuwig thuisblijven," zei mijn chauffeur Khaled die zijn familie gistermiddag naar de Bekaa vallei heeft gebracht. Uit voorzorg.

Net ook nog bij wat VN mensen geweest, die waren aan het klagen omdat ze geëvacueerd werden maar hun familie niet mee mochten nemen. "Alsof ik mijn vrouw en drie-jarige dochter hier alleen achter ga laten!", zei een Amerikaanse VN'er boos. Hun bazen waren gewoon in auto's gestapt en vertrokken. "Er is een vrouw van onze organisatie die haar paard geevacueërd probeert te krijgen", zei de VN medewerker. "We weten niet of dat ook als familie wordt gezien..."

Verder ben ik vandaag ook gaan hamsteren, al maakte ik het niet zo dol als mijn vriend en collega Andrew Lee Butters die een heleboel water kocht. Als het misgaat ga ik bij hem logeren.