Donkere wolken

Ik kan niet anders zeggen dan dat de sfeer wat grimmiger aan het worden is. We waren in de haven van Beiroet waar allerlei Grieken (en andere Europeanen) aan boord van een Grieks marineschip mochten.

Ik sprak met een studente, Janan Ammouri (20), die op het laatste moment met haar moeder en vader een visum voor Griekenland had weten te bemachtigen. "Ik ben blij maar ook depressief", zei ze. In de haven reden bussen met buitenlanders af en aan. Een Libanese man verkocht wat prullaria vlak voor de loopplank naar het schip. "Ik ga niet weg", zei een taxichauffeur. "Maar als ik een visum had ging ik wel." De journalisten moesten zich in het zweet werken om alle lieve kindertjes op de foto te krijgen.

Het ziet er steeds meer uit dat de Verenigde Staten "de dreiging" van Hezbollah willen (laten) wegnemen (door de Israëliers). Een Griekse ambassademedewerker zei zelfs dat de Israëli's overwegen om Zuid-Beiroet te bezetten door hier op het strand te landen. Ik moest lachen, maar hij was serieus.

Vluchtelingen overal in het land beginnen boos te worden over het gebrek aan levensmiddelen en met name christen zijn steeds minder blij met alle shji'ieten uit Zuid-Libanon in hun steden en scholen. "Het moet eerst erger worden, wil het beter worden", zei een fatalistische jongen al tegen me. Ik hoop van niet.

Zelf zit ik steeds maar in een dillema of nu wel of niet naar het zuiden te gaan. Als de Israëli's binnenvallen, komen we vast te zitten. Als er niets gebeurt mis ik wellicht verhalen. Moeilijk.