Gezellig praten

Wat een heerlijke dagen moeten het zijn voor de leiders van Iran. Waarom? Nou: de internationale sancties tegen het nucleaire programma komen totaal niet van de grond bij de VN. Daarnaast hebben de Amerikaanse democraten de congresverkiezingen gewonnen. Ook nog is de neoconservatieve Rumsfeld is vervangen door de minder ideologische Gates als minister van defensie. Kan het nog mooier voor de mannen in Teheran?

Ja hoor, dat kan. Het begint het er ook nog steeds meer op te lijken dat de 'Irak Studie Groep' onder leiding van James Baker de Amerikaanse overheid gaat adviseren dat praten met Iran en Syrie de enige mogelijkheid is om (de Amerikanen in) Irak te redden. Tony Blair deed al een -rare- oproep aan beide landen om mee te doen met het (westerse) vredesproces. Probleem was dat het als een soort eis klonk. Iets waar de Britten natuurlijk vrij goed in zijn, maar nu niet helemaal op zijn plaats was.

Want het lijkt erop alsof Iran met de dag aan kracht wint, voornamelijk dankzij Westerse handelingen. Eerst schakelden de Amerikanen en de Britten Iran's aartsvijanden in Afghanistan en Irak uit. Dit maakte van Iran een regionale macht. Vervolgens begon het westen te grommen en dreigen over Iran's nucleaire programma. Hierdoor werd Iran kampioen van de derde wereldlanden. En nu wordt Iran opeens als oplossing voor Amerika's problemen gezien. Wat niets anders betekent dat de macht van het land nog meer zal toenemen.

De Iraniers willen best met de Amerikanen praten, maar alleen op "gelijk niveau" of "na een verandering in hun opstelling." Waarom zeggen ze dat? Omdat achter die woorden een heleboel gevolgen schuilgaan.

Het houdt in dat de Verenigde Staten het Iraanse systeem (indirect) zullen moeten erkennen, dat er stappen gezet moeten worden om de huidige Amerikaanse sancties op te heffen, dat het voor de VS vrijwel onmogelijk wordt om nog iets over mensenrechten in Iran te zeggen, dat de openlijke plannen voor 'vreedzame' regime wisseling weer in de la kunnen. Daarnaast is het interessant om te zien hoe de VS met holocaustontkenners aan tafel gaan zitten. Kortweg: het houdt in dat Amerika na 27 jaar ontkenning van het regime in Teheran een gedwongen verliezer wordt.

Het mag duidelijk zijn dat de Amerikanen (overheid & volk) daar helemaal niet klaar voor zijn. Daarnaast is natuurlijk bij de Israelische & invloedrijke Iraanse expatlobby de paniek totaal uitgebroken over deze plannen. Dus zullen eventuele toenaderingspogingen wel worden gesaboteerd.

En dan zijn er altijd nog de Iraniers zelf. "Ze zijn kampioen zichzelf in de voet schieten", vertelde een ambassadeur me ooit. Ahmadinejad gaat een boodschap sturen naar de Amerikanen. En over een maand wordt in Teheran een conferentie over de holocaust georganiseerd die ongetwijfeld wel weer veel stof zal doen opwaaien. Genoeg om over te praten lijkt me zo.