Eskandar ontmand

Tot groot vermaak van al mijn Iraanse buren wandel ik vaak met Eskandar de kat door de buurt. Hormonen beheersen het beest, dus moet hij er af en toe uit. Omdat Eskandar zich nergens prettiger voelt dan op mijn schouders, loop ik dus als een piraat met een harige papagaai door onze wijk. Iedereen denkt dat ik gek ben en waarschijnlijk is dat ook zo.

De afgelopen dagen is zijn hormonale gemauw echter te erg geworden en hebben we de vreselijke beslissing genomen. Eskandar is nu gecastreerd. Natuurlijk gilde hij het hele dierenziekenhuis bijelkaar, beet een dokter en krabde de taxichauffeur, maar het zaakje is eraf. Honderd euro, ben benieuwd wat dat in Nederland kost.


Drie dagen lang zijn we iedere ochtend en avond teruggegaan naar de dokter voor antibioticaprikken. Gisteren stuurde de taxidienst een Iraanse limo omdat ze geen chauffeurs hadden die met de kat durfden te rijden. (Volwassen mannen kunnen hier doodsbang zijn voor katten).

Dus ging ik door de ochtendspits met een kat met kap om, zittend op mijn schouders, een buitenlander in een limousine. Mijn medeweggebruikers wisten niet wat ze zagen, dus zwaaide ik af en toe maar vriendelijk. Wat kan je anders doen?



Nu loopt Eskandar humeurig met een grote plastic kap om door het huis, zodat hij zich niet kan likken (dat schijnt niet te mogen). Newsha, die eerst een groot voostander was van de operatie -gezien onze nachtrust- vind het nu zielig. Het mauwen is gestopt, maar nu wil hij de hele tijd eten. Het zijn zware dagen.