Muiterij

Hier een stukje uit mijn dagboek van de Noruz vakantie vorige jaar op Kish. Ik zit in Nederland.

27 maart 2005

Mijn jongste schoonzusje Negin vindt het maar saai op Kish. Al haar vrienden zitten in het Noorden van Iran, 'Shomal' en feesten daar in Villa's. Negin hangt de hele dag met ze aan de telefoon en klaagt steen en been over het gebrek aan vertier op het eiland. Haar nichtje Zahra is even oud maar in alles het tegenovergestelde van Negin: islamitisch, ingetogen en stilletjes.

Gisteren ben ik een stukje met ze gaan varen in een speedboot (6 euro). Negin bleef maar gillen tegen de kapitein (een jongen van 19) dat hij "harder" moest gaan. Al snel volgde Zahra haar voorbeeld en brak het zweet hem uit. "Is dit alles?", vroeg Negin aan hem terwijl de boot met Miami Vice snelheid over het blauwe water knalde. Het zweet brak de kapitein uit onder al deze vrouwelijke druk. Ik hield me met witte knokkels aan de reling vast.

Ten einde raad zette de jongen maar een muziekje op en de dames begonnen te dansen op de boot. Zahra eiste vervolgens dat de meisjes wilden sturen, dus de kapitein spoedde zich schielijk naar de haven. "Dit was wel leuk", zei Negin. Laten we vanavond gaan karten!" Ik weet niet of ik dat wel aandurf.

Ooms

Hier een stukje uit mijn dagboek van vorige jaar Noruz. Ik zit in Nederland.

24 maart 2005

Newsha's favoriete oom Ali woont op Kish. Ze noemt hem "Oom Talibaan" omdat hij vroeger een overtuigde Baseeji was. Samen met zijn vrienden zag hij erop toe dat de hoofddoeken van voorbij lopende vrouwen goed zaten en mannen geen korte mouwen droegen.

Hoewel hij nog steeds een korte baard heeft is er weinig meer over van zijn revolutionaire vuur. We hadden een discussie met Gila over scheiden. Zij vond dat het geen goede zaak was, maar Oom Talibaan was het niet met haar eens. "Als het niet werkt dan werkt het niet", zei hij.

Alle ooms die hier op Kish op vakantie zijn, hebben aan het front gevochten in de Iran- Irak oorlog (1980-1988), maar Oom Talibaan niet. Die was toen nog te jong. Wellicht een geluk bij een ongeluk. Een van de andere ooms, Amir-Ali, schroefde gisternacht zijn houten been los om het vervolgens als kussen te gebruiken. "Het ligt hard, maar dat maakt niet uit", vertelde hij me. Om zijn woorden kracht bij te zetten, gaf hij een harde klop op het been. Hij heeft de hele nacht liggen snurken.

Strand

Omdat ik hier in Nederland in de kou zit, wat dagboek herinneringen van vorige jaar Noruz op Kish eiland.

22 maart 2005

Mijn schoonzus Azadeh zit boos op het strand van het eiland Kish. Voor haar ogen stappen vrouwen in complete chador de zee in. "Oh wat erg dit. Vorige jaar zat ik nog in Turkije op het strand in mijn bikini en een blikje Heineken", zegt Azadeh. We zitten met ongeveer 15 familieleden van Newsha op het eiland Kish dat in de Perzische golf ligt.

Vanuit het water joelen de vrouwen in hun zwarte gewaden dat het heerlijk is. Hun mannen staan er -met blote bast- lachend naast. Willen vrouwen wel in bikini het strand bezoeken, dan moeten ze naar 'Ladies Beach 1' dat achter een hoge muur ligt. Voor mannen is het daar streng verboden, al is er wel eens een met een snorkel naar toe gezwommen. Hoe dat is afgelopen weet ik niet.

Gila komt mopperend aangelopen. "In de tijd van de sjah...", zegt ze. Ik weet wat er gaat komen: een lofzang op de goede oude tijd waar Iran nog het Parijs van het Midden-Oosten was. Even later staat ze met opgestroopte broek in de zachte branding van de blauwe zee. "Beter dan niets!", roept ze.

Zomertijd

Gisteravond bij Opa en Oma Iraans nieuwjaar gevierd. Ze zijn terug uit de Verenigde Staten. Opa heeft nu een cap van de 'Red Socks'. Oma hangt de hele dag met haar kinderen in de VS aan de lijn, maar is ook erg blij om weer terug te zijn in Iran.

Ze hadden een mooie 'Sofre Haft Sin' gemaakt, traditie bij het Iraanse nieuwjaar. Om 21:55, barste het feest los. Eerst kwam de Opperste Leider met een toespraak op tv, daarna was het tijd voor Ahmadinejad. Zijn wildste plan: we schaffen de zomertijd af. De president liet weten dat de zomertijd, die in Iran gisteravond zou ingaan, niet door ging. Afgelast. Klaar. Doen we niet meer aan. Alle vluchten vanavond gaan een uur eerder, meldde het nieuws vervolgens.

Gevolg: het hele land in rep en roer. Het vliegveld werd platgebeld. Niemand wist meer hoe laat het in het buitenland was. Uiteindelijk vertrokken de vliegtuigen toch op de tijd die op het ticket stond geprint. Dat weet ik omdat wij ook een vlucht hebben genomen, naar Nederland om precies te zijn. De komende dagen zal ik schrijven over mijn Noruz-vakantie van vorige jaar, met Newsha's religieuze tantes en ooms.

Noruz

Gisteren zijn Newsha en ik naar het Tajrishplein gegaan om inkopen te doen voor het Iraanse nieuwjaar. Dat begint vandaag om 21:55.35 Teheraanse tijd (19:25, NL). Volgens de stand van de maan begint dan de lente en ook het jaar 1385.

Het was geweldig druk. Iedereen is op zoek naar dezelfde dingen. Overal waren visverkopers, want om het nieuwjaar te vieren, eet men vis met rijst. Daarnaast is het voor ieder huis traditie om een 'Sofre Haft Sin' neer te zetten. Het is een soort tafel met 7 dingen die in het Farsi met een 'S' beginnen; waaronder een appel, (nep)gouden munten en azijn. Er moet ook knoflook op de tafel staan. En dat mogen best wat worden opgeleukt! Verder neemt iedereen een goudvis in huis. Dat brengt geluk. Hoewel Newsha zegt dat er goed voor wordt gezorgd, gaan die volgens mij twee weken na Noruz de wc in. Al heb ik daar geen bewijzen voor.

Overal zijn bloemen, hier is het al weken lenteweer. Mijn schoonfamilie is gisteren vertrokken naar Iraans-Koerdistan. Met de bus, ze kregen nog panne onderweg, maar zijn nu aangekomen. Vorige jaar zijn we allemaal naar het eiland Kish geweest in de Perzische Golf. Daarover de komende dagen meer.

Storing + NYT

Er was een kleine storing vanochtend. Excuses. Ik heb nu 30 gasten in huis voor een nieuwjaarslunch.
Check even Newsha's foto op de voorpagina van de New York Times en de Slideshow die erbij hoort.

Later vandaag een uitgebreide posting over Noruz (nieuwjaar) in Iran.

In Vrijheid

Rond een uur of twaalf kreeg ik een telefoontje dat Akbar Ganji (even naar boven scrollen), Irans beroemdste dissident is vrijgelaten. Snel spoedde ik me naar zijn huis, dat vlakbij is. Daar trof ik een bende journalisten aan en een mannentje met een baard. Zes jaar gevangenisstraf wegens belediging van het islamitische establishment, laten duidelijk sporen na.

Ganji werd in 2001 veroordeeld vanwege artikelen over seriemoorden in Iran. Hij beschuldigde Iraanse leiders ervan achter de reeks moorden op politieke dissidenten te zitten. Sindsdien is hij het boegbeeld (van wat er over is) van de Iraanse oppositie. Zijn vrouw vroeg hem nu eindelijk eens naar haar te luisteren en het wat rustiger aan doen. Maar de opstandige geestelijke Mohsen Kadivar vertelde me dat hij dat niet verwacht. Kadivar is een van de belangrijkste medestanders van Ganji die dit jaar een maandenlange hongerstaking hield.

Onder zijn nieuwe Jezuslook weeg Ganji nog maar 49 kilo. Ik moet zeggen, ik had niet gedacht dat hij snel vrij zou komen. Officieel is hij tien dagen met verlof, maar er staan nog andere aanklachten tegen hem uit, misschien moet hij straks weer de bak in. Aan de andere kant wil het Iraanse regime een goed imago kweken met de VN bijeenkomst over het nuclaire programma in zicht. Alles is mogelijk.

Roze vluchtelingen (2)

De kwestie rondom te uitzending van tien Iraanse homoseksuelen is nog steeds actueel in Nederland. Begin volgende maand is er een debat over de plannen van minister Verdonk. Omdat een journalist moet proberen feiten te brengen en zich niet moet laten beinvloeden door meningen, heb ik nogmaals onderzoek gedaan naar de positie van homoseksuelen in Iran. In augustus schreef ik een algemener verhaal over het leven van homo's in Iran. Zie hier een vorige posting op mijn site hierover.

Het resultaat van verschillende gesprekken met betrokkenen en experts stond gisteren in NRC Handelsblad. Het gaat dieper in op de rechtspositie van homoseksuelen in Iran. Zie hier het stuk (pdf), en hier het infokader over ander landen met de doodstraf voor homoseksuelen.

Korte samenvatting:

1) Iraanse homos hoeven niet in dienst, wat een indirecte erkenning van hun positie is. volgens een sekstheapeut die al 30 jaar met homoseksuelen werkt in Iran, zijn er minstens een miljoen homos in Iran.

2) Advocate en Nobelprijswinnares Shirin Ebadi meent dat homoseksuelen die niet door een Iraanse rechtbank zijn veroodeeld, veilig kunnen terugkeren naar Iran. Daarnaast kent ze persoonlijk geen gevallen waarin een homoseksueel ter dood is veroordeeld puur vanwege zijn seksuele voorkeur.

3) Dit neemt niet weg, zeggen veel betrokkenen, dat voor veel Iraanse homoseksuelen het leven ellendig kan zijn. Wie geen geld heeft en/of op het platteland woont, loopt grote kans door familie te worden verstoten, geen baan te vinden en ongelukkig te worden.

Laat ik duidelijk maken dat ik geen fan ben van het beleid van Verdonk. Ik wil ook niet verantwoordelijk zijn voor een eventuele uitzetting van de homos. Het vorige ambsbericht over de positie van Iraanse homoseksuelen was gedeeltelijk gebaseerd op mijn eerdere verhaal. Maar het beeld dat bijvoorbeeld het COC van Iran schetst; als homohatend land waar andersseksuelen worden opgehangen, komt niet overeen met mijn waarnemingen.

Laten we wel zijn. De Nederlandse asielpolitiek holt van incident naar incident. Iets wat erg veel energie vergt van alle betrokkenen. Internationaal staat Nederland volledig voor aap met onze buitenlanderangst. Economisch wordt het voorbij gestreefd door landen waar men niet bang is voor immigranten (bv. Verenigde Staten). Mijns inziens kan de overheid beter een duidelijk immigratiebeleid opstellen en met een schone lei beginnen. Maar dat is een ander verhaal.

Kat en muis

Voor de officiele vertegenwoordigers van de Islamitische Republiek Iran loert de westerse culturele invasie, gharbzadeghi, altijd om de hoek. Eind vorige maand gaf professor Hassan Bolkhari een toespraak, onder andere over Tom & Jerry. Dit is een link naar een video.

In een notendop: Bolkhari, een adviseur van het ministerie van onderwijs, denkt dat de tekenfilms over de kat en muis een zionistische samenzwering zijn. De video vermeldt niet dat Tom & Jerry al sinds jaar en dag door de Iraanse televisie worden uitgezonden.

De westerse culturele invasie beleeft overigens de komende weken een hoogtepunt in Iran. Tijdens de Noruz vakantie zijn er iedere avond verschillende Hollywood kaskrakers op de buis. Copyrights doen we niet aan hier in Iran, dus alles kan zo de ether in.

Hetzelfde kanaal dat de toespraak over Tom & Jerry bracht laat ook kaskrakers zien als 'Mr. & Mrs Smith', met Brad Pitt en Angelina Jolie. Brandweerfilm 'Ladder 49', staat op het programma, net als 'King Arthur'. Vrijwel alle kanalen (6) zenden tijdens de vakantie niets anders uit dan westerse films. Gecensureerd dat wel, want bloot dat mag niet op de Iraanse televisie.

PS: ik weet niet waar om de foto's rechtsboven de post niet openen. Als iemand een tip heeft hoor ik het graag.

36 Hrs Dubai

Als een Japanse toerist met een bijna lege camerabatterij ben ik door Dubai gecrossed. Ik was nog niet aangekomen toen ik vanuit Iran hoorde dat Shirin Ebadi beschikbaar was voor een interview. Ik moest me haasten om alles af te krijgen en eerder terug te vliegen.

Het is verbazingwekkend wat je in 36 uur allemaal kan doen. Vanuit mijn hotelkamer met uitzicht op muur en Dubai Creek (met enige acrobatische toeren) heb ik stad en emiraat afgebeld.

Uiteindelijk ben ik onder andere op de International boatshow beland waar de rijken der aarde hun geld aan lelijke plastic jachten uitgeven. Ik werd overal om mijn toegangbewijs gevraagd. Klaarblijkelijk ga ik nog niet door voor miljonair. Ik had nog wel een jasje aangetrokken!

Voor echt gekke rijken was er dit vaartuig. Ik kan niet wachten om de sjeiks hiermee door de haven te zien varen. Lang leve de stijgende olieprijzen.

Dubai blijft maar groeien. Als het maar de lucht in gaat, is het devies. Ik zou er niet snel willen wonen, maar er gebeuren wel veel rare dingen. Alles, maar dan ook alles is hier Amerikaans, maar dan zonder 'rule of law', scheiding der machten en een parlement. Wel gaat iedereen met liters cola naar de film, al is homo-epos Brokeback mountain hier verboden.

UPDATE:Dat geld moet rollen is te zien in deze fotos van 14 jaar geleden en nu in Dubai. Move over Zuid-as Amsterdam! (Met dank aan Sjaak van Duijvenbode.)

Dubai

Vanochtend snel de koffers gepakt want Newsha moest voor een verhaal naar Dubai. Dit weekend had ik al een beetje met de krant gebeld. Die wilden ook wel wat over over het bedrijf uit Dubai dat havens in de Verenigde Staten wil beheren. Het Amerikaanse congres wil dat niet, want daar zijn ze al net zo bang voor moslims als in Nederland.

Ik had eigenlijk geen zin omdat het morgenavond Chaharshanbe Suri is in Iran, een soort oud en nieuw feest waarbij mensen over vuren springen omzichzelf energie te geven voor het nieuwe jaar. Maar ja als je vrouw wat vraagt, wat doe je dan? Luisteren, dat is wat je dan doet.

Nadat we op Imam Khomeiny Airport (ja, heel originele naam) tickets uit de tas hadden gehaald en de koffers op de bagageband hadden gezet, haalde Newsha haar visum te voorschijn. Omdat Nederland doodsbang is voor importbruiden, krijgt Newsha pas een Nederlands paspoort als ze vijf jaar lang erwtensoep eet en op klompen loopt. In Nederland wonen dus. Daar hebben we helaas geen tijd voor. Daarnaast zou het werktechnisch ook geen beste zet zijn. Het gevolg is dat Newsha als vertegenwoordigster van de 'As van het Kwaad' zelfs Dubai niet binnen komt zonder visum.

Ik had het papier -een verfromfraaide fax van het ministerie van Dubaiaanse buitenlandse zaken- nog goed bestudeerd en meende dat het visum 80 dagen geldig was. Natuurlijk had ik het verkeerd gezien: het visum was slechts 60 dagen van kracht en sinds eergisteren (!) ongeldig. Newsha kon haar koffers van de band halen en ik alleen verder reizen. Ik heb nog een dapere poging gedaan om de krant van gedachten proberen te doen veranderen, maar die wilden van geen smoesjes weten. Dus zit ik nu met Indiaanse gastarbeiders in internetcafe 'Golden Fork' naar Green Day te luisteren.

Rookverbod

Twee dagen geleden kwam Newsha's vader Behrouz onverwacht langs. Paniek in de tent want Newsha (25) had net een sigaret gerookt en de kamer stond blauw. "Wat ruik ik? Heeft hier iemand gerookt?" Ik lachte schaapachtig: Newsha heeft niet aan haar ouders verteld dat ze soms een sigaret op steekt. Veel mag, maar roken niet.

Gisteren was de beer los. Behrouz had alles aan Gila verteld. Daarnaast was hij zelf weer gaan roken "omdat hij de lucht weer had ingeademd in ons huis." Gila heeft een hekel aan roken en alle Tavakolian-kinderen (waarvan ik niet exact zal zeggen welke het doen) hebben de grootste moeite pakjes sigaretten en aanstekers te verbergen.

Newsha heeft gezegd dat de lucht afkomstig is van mijn tolk Armin, die wel twintig sigaretten per dag rookt. Maar Behrouz heeft verklaard Armin niet gezien te hebben in ons huis.

Dit is ook gevaarlijk voor mij. Gila is dolblij dat haar schoonzoon niet rookt. Maar nu ligt de verdenking natuurlijk op Newsha en Thomas. Alsof ik vier jaar geheim zou houden dat ik rook! Ik heb Newsha gevraagd waarom een 25 jarige oorlogsfotografe niet gewoon tegen haar ouders zegt dat ze rookt. "Jij snapt er duidelijk niets van!", zei Newsha met een veelbetekenend gezicht.

Vandaag heb ik maar tegen Gila gezegd dat het heel vreemd is, die lucht in ons huis. Mischien komt het van de oude bloemen die er nog staan? "Dag Erdbrienk! Hatman, natuurlijk", zei ze ironisch. Morgen gaan we naar Dubai, daarna is iedereen het vast weer vergeten.

Vrijdag Voetbal

Vrijdag voetbaldag in Iran. Arie Haan's Persepolis speelt tegen het andere team uit Teheran, Esteglal. Het is een echte stadsderby die de Teherani's verdeeld in Rood en Blauw, de kleuren van beide clubs. Zoals altijd begon de westrijd met een mooie plaat van de overleden leider en zijn opvolger. Misschien een idee in Nederland voor het normen en waarden debat?

Nu is de tweede helft bezig. Haans jongens spelen goed tegen het eerste geplaatste Esteglal. Zelf staat Persepolis 9e. Ik heb nog gedacht om naar het Azadistadion te gaan, maar daar toch maar vanaf gezien. de stoeltjes zijn er verschrikkelijk laag en je zit eigenlijk 90 minuten met je knieen tussen je oren. Soms komen er wel eens mensen om in het gedrang na afloop, dus deze jongen dacht: thuis voor de buis en een alcholvrij biertje erbij! Mijn echte bier is zoals altijd op.

Ik ben een paar keer in het Azadi stadion geweest. Het is immens. Vorige jaar waren de Duitsers nog hier voor een benefietwedstrijd voor Bam. 'Der Kaiser' Franz Beckenbauer, zat twee rijtjes achter me. Als oprecht bedoelde welkomsgroet staken alle 100.000 aanwezigen hun rechterarm omhoog en gaven een fijne Hitlergroet. De Duisters wisten niet wat ze ermee aan moesten, dus staarden maar wat naar de grond.

Op dit moment zie ik een hoop vuile overtredingen en gerollebol over het veld. Vier keer geel in de eerste helft, dat zegt genoeg. Het staat nu nog 0-0 en alleen de grote God boven in het paradijs weet wat de uitslag gaat worden.

Vrouwen Dag

Het is internationale vrouwendag. Vandaag kwamen er 250 Iraanse dames samen voor het stadstheather in het centrum van Teheran. Na het zingen van enkele liederen kwam de politie. De demonstranten werd gevraagd zich te verspreiden. Toen dat niet gebeurde greep de politie in en sloeg verschillende vrouwen. Enkele mannen werden opgepakt en kregen traangas in het gezicht gespoten.

Voor alle duidelijkheid, deze bovenstaande foto is uit 2003 toen Shirin Ebadi tergukeerde uit Parijs nadat bekend was gemaakt dat ze de Nobelprijs had gewonnen. Ongeveer 15.000 mannen en vrouwen kwamen toen naar het vliegveld om haar op te halen. Vandaag waren Newsha en ik er niet: zij is ziek en ik moet een stuk aftikken. Het moet erg treurig geweest zijn, ik heb het al te vaak gezien.

Ik heb enorm veel respect voor Iraanse dames die voor de duivel niet bang zijn. Ik wilde graag allerlei links op deze post zetten maar alles wat met vrouwen te maken heeft is gefilterd in Iran.

Atoomstress

In Wenen wordt vergaderd door het Internationaal Atoom Agentschap over hun eindrapport over het Iraanse kernprogramma. Een definitieve verwijzing naar de VN veiligheidsraad lijkt onvermijdelijk. Ondertussen in Iran maakt iedereen zijn woning en tapijten schoon voor de aanstaande Noruz nieuwjaarsvakantie. Het is heerlijk lenteweer vandaag.

Na jaren van verslaggeven over dit 'meningsverschil' valt me een ding op. Er wordt heel veel gepraat maar de richting waarop het conflict opgaat is altijd duidelijk: de neerwaartse negatieve spiraal. Richting crisis, zeg maar.

Beide partijen geven niet toe en politieke extremisten hebben het heft in handen. De enige juiste stap zou zijn om Iran in ieder geval minimaal onderzoek naar verrijking te laten doen, maar dat blokkeren de Amerikanen volledig. Een tijdwinnende maatregel is wellicht de enige uitweg op dit moment.

De Iraanse bevolking is de laatste weken gebombardeerd met propaganda. "Nucleaire energie is ons definitieve recht", is de staatsleus die ieder moment op tv en radio te horen is. Maar veel mensen halen de eerste twee woorden weg en vervangen het voor een onderwerp naar hun keuze. Dat is lachen in gedeelde taxis en op feestjes.

Holland & Iran

Soms is de waarheid vreemder dan fictie. Daar dacht ik aan toen Nederlandse basisschoolkinderen de afgelopen week naar Teheran kwamen. Ten eerste had ik nooit gedacht dat de Iraanse overheid dit project zou toelaten. Ten tweede had ik nooit gedacht dat Nederlandse ouders hun kinderen zouden laten gaan.

Het mooie aan het project, georganiseerd door het Tropenmuseum Junior en de afsluiter van 2,5 jaar webcamcontact, vond ik dat het volstrekt gelijkwaardig en pretentieloos was. Het was niet het zoveelste initatief waar Nederlanders hier wel eens even uit zouden komen leggen hoe je een NGO opzet, het systeem omverwerpt of vrouwen van hun ketenen bevrijdt. Meestal is er heel veel aandacht voor dit soort projecten totad hun ambities ze de nek om doen.

Beide kanten hadden zich grondig voorbereid. De Nederlandse kinderen hadden (meer dan 2 jaar) over de Iraanse cultuur geleerd en de Iraniers over de Nederlandse. Uiteindelijk konden niet met elkaar praten, maar werden wel snel vriendjes.

Als journalist is het leuk om dit soort, kleinschalige initatieven te zien. Ze staan en vallen met de mensen die het uitvoeren. In dit geval Saskia Goldschmidt en Mohammad Babakzadeh. Ik was zeer onder de indruk van hun werk, project en tomeloze energie. Het leuke is dat ik een van de mensen was die in het begin zei dat het nooit zou lukken. Ik ben blij dat ze me het tegendeel hebben bewezen. Ik zou willen dat ik een van die kinderen was, ik ging naar Drente met school.

Partijtje

Toen ik afgelopen vrijdag na een uitputtende dag werken thuiskwam, was ons huis gevuld met opgewonden Iraanse meisjes.

Romina was jarig en dat werd gevierd. Er werd gedansd, geduwd en getrokken en allemaal hadden ze hun mini-volwassenen kleren aangedaan. Ik was natuurlijk de clown uit het buitenland: een vingerbeweging was genoeg om meisjes gierend van de lach over de grond te doen rollen. Was dat in mijn vrijgezellentijd maar zo geweest. Met oudere meisjes, dat wel.

Toen Romina de taart uitblies, vroeg een van haar vriendinnen om aan de taart te ruiken (klassieke truc) en duwde haar vervolgens vol de taart in. Gevolg: alle meisjes lachen en Romina ook. Geslaagde kinderfeestjes draaien hier alleen maar om volledige chaos. Om tien uur ben ik in coma gevallen. Leuk hoor kinderen, maar Newsha en ik hoeven ze nog niet.

Roze vluchtelingen

Volgens minister Verdonk kunnen Iraanse homoseksuele asielzoekers terug worden gestuurd naar Iran.

Vorige jaar schreef ik hier een stuk over, waarna ik allerlei boze reacties kreeg van homo organisaties in Nederland. Ik vind dat hoewel sommige homos hier misschien problemen hebben, de situatie niet erger is dan in veel andere landen. Ik ben geen fan van Verdonk en haar beleid, maar de situtie in Iran voor homos is een stuk minder erg dan sommige activisten het doen voorstellen.

Ahmadinejad, Haan, Gullit en De Mos

Vanavond oefent Iran tegen Costa Rica voor het WK. President Ahmadinejad kwam langs om het team moed in te spreken. Het sneue is dat er verder weinig andere landen met de Iraanse nationale spelers wil ballen. Politiek en sport zouden niet mogen mixen, maar doen dat wel. Vanwege Irans twijfelachtige kernprogramma en Ahmadinejads uitspraken over de holocaust zijn de Iraanse spelers geen graag geziene gasten.

Het is vooral treurig voor de Iraanse fans. Die waren enorm blij toen Iran zich kwalificeerde voor het WK in Duitsland.

Daarnaast vindt er een drama plaats achter de schermen. Trainer Branco Ivankovic dreigt aan de kant te worden geschoven voor Nederlander Arie Haan die nu Persepolis traint. Althans als hij zijn contract tekent, want Haan is ook in gesprek met clubs uit andere landen.

Ruud Gullit heeft afgezien van het Iraanse bondscoachschap: volgens een bron uit Nederland vond hij het maar niets om eerst een clubje te moeten trainen voordat hij bondscoach zou worden. Dat is namelijk een van de voorwaarden.

In de comments op deze website geeft een zekere 'Aad de Mos' ook aan trek te hebben in het bondcoachschap. Hij vindt het niet erg om ook een gewone club te moeten trainen.