Tegenslag

Vrijdagavond zat ik doodop voor de buis. Ik had allerlei stukken af, waaronder dit verhaal over sluipende sancties tegen Iran. Het was zo'n moment dat even niets meer uitmaakt. Ik stopte een film in de dvd speler (Fantastic Four, afrader) en zette het verstand op nul.

Nadat de niet-zo-Fantastische-maar-eerder-Belachelijke-Vier de gemene professor Von Doom hadden verslagen (althans het eindigde nog met een soort hoop op een vervolg, maar ik vrees van niet) klikte ik weer naar het nieuws.

De oorlogstrom stond aan. BBC World sprak dreigende taal. Iran, dit, Iran dat. IAEA, sancties, militaire opties. Je zou er maar wonen, dacht ik vanonder mijn dekentje op de bank. Aha, bedacht ik me even later. Ik woon in Iran.

Ik heb het idee dat men buiten het land de situatie veel serieuzer neemt dan in Iran. Mensen maken zich wel steeds meer zorgen over de gevolgen van dit alles, maar ja, er moet brood op de plank. Dus de meeste mensen zijn meer bezig met dagelijkse problemen. Daarnaast is ook veel informatie gefilterd in Iran, dus misschien snappen veel Iraniers niet wat er aan de hand is. Wat ik wil zeggen is: er is nog geen oorlogsstemming hier. Het leven gaat door.

Newsha is wel op oorlogspad. Vandaag heeft ze de hele dag bij de lokale krant Sharq gezeten. Die wilden een pagina met haar foto's van een vrouwenvoetbalwedstrijd tussen Iran en Duitsland (3-2). Zaterdag had ze nog een foto op de voorpagina van die krant. Blijkbaar zijn daar een boel ayatollahs boos over geworden, want vandaag is de krant gemeld dat het project moet worden afgeblazen. Anders zou sluiting wel eens kunnen volgen. Geen pagina dus. Nu heeft de kat ook al op haar geplast, maar dat vindt ze minder erg dan het taboe op de voetbalfoto's volgens mij.

Sluipende sancties

Het is vreselijk druk hier. Normaal op een vrijdag (de enige vrije dag hier in Iran) hebben we lekker lunch met de schoonfamilie, lezen een boek of gaan bij mensen op bezoek. Maar de afgelopen week heb ik iedere nacht stukken getikt en ook nog eens iedere drie uur de kat gevoederd. Hij heeft nu één oog open dus ik denk dat hij binnenkort doorheeft dat ik niet zijn moeder ben. Het internet werkt niet, wat lastig is. Ik kom net van het voetbalveld voor een stuk over Arie Haan, en we hebben vanochtend ook nog eens een nieuw contract voor een nieuw appartement getekend.

Vandaag is weer een 'Dag van de Waarheid' voor Iran bij de Verenigde Naties. De zoveelste. Ik heb voor NRC een stuk gemaakt (economiepagina's) over de sluipende sancties die al gaande zijn tegen Iran. Veel internationale banken worden gedwongen door de Amerikanen om hier geen zaken meer te doen. ABN Amro is als eerste door de knieën gegaan, de Zwitserse banken volgden al snel. Een vriend van mijn schoonvader kan opeens geen zaken meer doen omdat bijna geen enkele bank de 'letters of credit' van de Iraanse centrale bank meer erkent. Het is lastig en een teken aan de horizon van de dingen die komen gaan.

Vrouwenvoetbal

Mogen vrouwen nu wel of niet naar voetbalwedstrijden in Iran? Na de aankondiging van president Ahmadinejad, gisteren, leken de hekken zich te openen voor de vrouwlijke supporters. Maar vandaag klonken er boze reacties van andere conservatieven.

Volgens de conservatieve krant Kayhan is de sfeer bij wedstrijden walgelijk. "Dat is toch geen plaats voor vrouwen", schrijft de hoofdredacteur verbaasd. Er wordt gescholden, vernield gejoeld rond de Iraanse velden, zo weet hij. "We moeten het respect van de vrouwen bewaken", zo vindt hij. Verschillende ayatollah's zijn ook ontevreden. "Tegen de sharia", zo vinden sommigen. "Zelfs als een vrouw zonder plezier naar het lichaam van een man kijkt is het verboden," liet een rechtse groot-ayatollah weten.

Ahamdinejad's traditionele achterban is tegen, maar zelf is hij dus voor. Hij wordt steeds beter in het bespelen van de massa's. Ik ga er toch maar van uit dat er de komende vrijdag nog geen dames op de tribunes zitten. Een paar maanden geleden kondigde Ahamdinejad ook al soepeler visa regels aan, maar daar is ook nog niets van terecht gekomen.

Overigens, het gaat goed met de kat en de auto is nog steeds niet terug. we moeten nu al de helft van de schade betalen dus het gaat de verkeerde kant op.

Kat

Soms gaan de dingen zoals ze gaan. Een paar dagen geleden liep ik door de wijk waar we wonen. Overal schoten katten uit hoeken en gaten. Er is een echte kattenplaag in Teheran. De gemeente wil ze zelfs massaal gaan vangen. Plotseling hoorde ik een luide "mieuw!" en zag het bovenstaande katje alleen op het asfalt liggen. Volgens een straatveger lag het dier er al de hele dag, zonder moederkat in de buurt.

Wat moest ik doen? Laten liggen? Dat zou mijn moeder harteloos vinden. Mee naar het huis van mijn schoonfamilie nemen? Dat zou mijn schoonmoeder vies vinden. Dus woont het beest nu -voorlopig- bij ons thuis (Newsha vindt het leuk).

Tussen de persconferenties en uitspraken van de president door, moet ik nu het dier met een pipetje babymelk voeren. Ook 's nachts want een kleine kat heeft de hele tijd honger. Zijn oogjes zijn nog dicht, ik schat dat hij niet veel ouder is dan een week. De schoonfamilie verklaart ons voor gek, en ik vrees dat ze op de langte termijn gelijk krijgen. Eerst maar eens een naam verzinnen.

Voor wie overigens heeft gemerkt dat bepaalde pagina's van deze site tijdelijk niet bereikbaar zijn; ik ben me aan het beraden over de opzet van dit blog. Wie weet keren ze terug, wie weet blijven ze offline.

Auto-ongeluk

Azadeh en Romina hebben een auto-ongeluk gehad. Een Javad (Sjonnie) kwam keihard uit een zijstraatje gecruised en reed zo tegen de flank van onze -in Iran geproduceerde- Nissan Patrol aan. Romina had haar gordel nog niet om en zat voorin (dit is Iran), maar kwam ervanaf met een blauw oog.

De jongen, een jaar of twintig met een pot gel in zijn haar had helaas niets, maar begon wel te gillen over zijn auto, een Peugeot 206. De politie kwam erbij, die zagen direct dat de jongen fout zat. Einde verhaal? Nee.

De politie nam allebei de auto's mee en houdt ze nu al vier dagen vast. "Om het ongeval na te kunnen gaan". Onderdanks het feit dat de jongen duidelijk schuldig was (hij reed een voorrangsweg op) maakt hij nu steeds bezwaar tegen het politie-onderzoek.

Kortom de hele familie verplaatst zich nu per taxi's wat uiteindelijk flink in de papieren loopt. De jongen kan nog een paar keer in bezwaar gaan. De logica van dit systeem ontgaat me volledig, maar dat is wel bij meer dingen zo hier.

Overigens rijdt Newsha al bijna een jaar zonder rijbewijs, iets wat zelfs Iraniërs vreemd vinden. Ik ook, maar ja, het is haar auto en niet de mijne.

From Iran with Love

Iedereen bedankt, deze week zit ik met mijn site op 25.000 unieke bezoekers en bijna 1 miljoen hits (Excuses: het zijn er 750.000, ik had in de foute tabel gekeken). Aan de lezersreacties in de krant, op mijn site en in persoonlijke mails is te zien dat Iran steeds meer gevoelens oproept bij lezers. De Iraanse homo's, het kernprogramma, Joden; het waren allemaal onderwerpen de afgelopen tijd waar mensen zich druk over maken. Iedereen heeft er wel een mening over. Ik ben daar blij om, Iran is een te dynamisch, complex en leuk land om zomaar af te doen als "ayatollah-staat-op-zoek-naar-een kernbom-en-met-een-gekke-president."

Ik krijg hieroor heel veel interessante, kritische en leuke reacties, dank daarvoor. Ik probeer iedereen die vragen over Iran heeft te antwoorden. En natuurlijk zijn er ook de gekken. Gisteren kreeg ik een mail van een dame die vond dat ik met mijn stukken propagandataal uitsloeg voor de Amerikanen. Eerder werd ik beschuldigd een agent van de Iraanse geheime dienst te zijn. Nog even en ik word gevraagd als nieuwe James Bond.

Voor in het verleden geschreven artikelen en stukken in de toekomst, geldt, don't kill the messenger, natuurlijk maak ik wel eens fouten, maar ik doe mijn best. De 'vaste' boodschappers op mijn site vraag ik de discussies en postings een beetje beknopt te houden, zodat het leuk blijft voor iedereen.

Bedankt, From Iran with Love,
Thomas

Laarzen

Omdat de oorlogsdrum steeds harder slaat, besloot ik dit jaar maar eens de militaire parade te bezoeken. Het was bij het mausoleum van Imam Khomeiny. Daar stampten de laarzen lustig voort.

Het is makkelijk om cynisch te doen over het Iraanse leger. Veel van hun spullen zijn oud en onvergelijkbaar met westers (Amerikaans) wapentuig. De afgelopen jaren knutselen de Iraniërs zelf ook van alles in elkaar -al dan niet met Chinese, Russische of Noord-Koreaanse hulp.

Hier een nieuw soort onderwatervoertuig. Dan waren er nog deze onduidelijke fantasie raketten. Maar er was ook een grote raket, al was deze niet van de door het westen gevreesde Shahab serie. De hele parade werd aan elkaar getoeterd door een militaire band.

Maar de echte kracht van het Iraanse leger zit in de soldaten. Manschappen zijn er genoeg in Iran, met name omdat 70 procent van de bevolking onder de 30 jaar is. Ik heb de afgelopen zo veel verhalen over de Iran-Irak oorlog gehoord, dat ik niet graag tegenover Iraniërs zou staan in een eventuele strijd. Ze zijn behoorlijk fanatiek, als het moet.

Ik ondervond dat gisteren aan den lijve. Onder de ogen van Ahmadinejad kreeg ik onmin met dit mannetje. Hij stond te biggen voor een plaatsje voor zijn statief. Met een fikse zet duwde hij me zo voor een roedel stampende laarzen. Mijn tolk Armin besprong hem bijna, waar hij behoorlijk van schrok. (Armin is nogal indrukwekkend van buikomvang). Na wat schelden in het Farsi, trokken we ons terug in onzer beider posities.

Ik moet nog maar zien dat het van een oorlog/bombardementen komt. Ik hoop dat het bij schelden blijft.

Dikke zanger & WK

Omdat het WK dichterbij komt en hier een Nederlandse trainer is, ben ik eergisteren maar weer eens naar de voetbal gegaan. Een licht lentebriesje veraangenaamde de zit in de minikuipstoeltjes van het Azadistadion in Teheran. Terwijl tolk Armin en ik ons tegoed deden aan zonnenbloempitjes speelde Persepolis tegen Rah Ahan.

Voordat de wedstrijd begon was er een dikke zanger met een Pavarotti-achtig lied over de aanstaande heldendaden van het Iraanse nationale elftal tijdens het WK in Duitsland. "Stars tonight are brighter, our team is mighty and fair. Joy and pride flow in the air", dat soort werk.

Ik hoop dat die met zijn basstem straks het gefluit van de tegenstanders kan overstemmen, want de Iraanse spelers zullen waarschijnlijk wel verantwoordelijk gehouden worden voor de opmerkingen van hun president over Israël. De eerste wedstrijd van het Iraanse team is in Neurenberg. Juist ja, de plek waar de na-oorlogse nazi processen werden gehouden.

De wedstrijd was vreselijk, al werd er in de tweede helft onder het toeziend oog van de leider toch nog een gelijkmaker gescoord door Persepolis. De jeugd op de tribunes was dolblij. De wedstrijd is waarschijnlijk het enige wekelijkse lichtpuntje in een verder redelijk uitzichtloos bestaan.

De dikke zanger keerde helaas niet terug. Armin vreesde dat de Duitsers hem ervan zouden verdenken een bomgordel onder zijn trui te dragen. Het werd 1-1. We aten nog een ijsje en gingen naar huis.

De dood

De dood is hier omgeven met ceremonies. Zaterdag was ik bij een condoléance voor een moeder van een vriendin van ons. Ze gaf leiding aan wat hier "een goede familie" heet. Ze had drie dochters op de wereld gezet en liet een man achter. Allen waren goed terecht gekomen en de moeder deed veel voor minder bedeelden. Net zoals in Nederland is kanker hier een belangrijke doodsoorzaak.

In Iran gaan de doden binnen 24 uur de grond in, zoals islamitische tradities voorschrijven. Daarna volgen dagen van open huis voor iedereen die deelneming wil betuigen. "Geen bezoek en geen bloemen", is ondenkbaar in Iran. Newsha en ik staken schril af met ons boeketje van 15.000 toman (14 euro). Er waren gigantische witte bloemstukken, vastgewerkt op houten standaards. Mannen gingen rond met thee en dadels. Kinderen speelden op de vloer en de drie dochters huilden en lachten. Mobiele telefoons gingen links en rechts af. Op tafel stond een prachtige foto van moeder.

De aanwezigheid van portretten van de overledende geeft me altijd een brok in de keel. Die persoon komt nooit meer terug, dat weet je als je het portret ziet. En dat is ook precies de functie ervan. Iraniërs hebben geen problemen met het tonen van emoties.

Vlak na het uitbreken van de Irak oorlog in 2003 begeleidde Newsha en ik het lichaam van een bevriende Iraanse fotograaf terug naar Iran. Hij was in Noord-Irak op een mijn gestapt. In Teheran hadden honderden mensen zich verzameld. Er werd op straat openlijk en hard gehuild. Veel mensen droegen foto's mee van de dode. Het werd een soort parade; een laatste afscheid dat de wereld nog één keer moest laten zien wie er naar het paradijs was vertrokken.

Kamer 911

Gisteren de hele dag achter El Baradei aangehobbeld. Om negen uur 's ochtends zou hij voor het hoofdkwartier van het Iraanse atoomagentschap staan. Ik was er, maar hij niet. Vervolgens zou hij een persconferentie geven in het gebouw van de Iraanse Nationale veiligheidsraad. Dat klopte, maar er was alleen toegang voor de grote persbureau's. Geen nood, dacht ik. Gewoon wachten. Vier uur later was er nog geen teken van leven en was ik -samen met een collega- de laatste journalist.

Dan maar naar El Baradei's hotel. Het Azadi Grand is het spionnenhotel van Teheran. Ditmaal zat de hele lobby vol met medestanders van de Palestijnen. Vanaf vandaag wordt een drie daagse bijeenkomst gehouden in Teheran, de internationale Quds conferentie(Jeruzalem). Het doel is het steunen van de Palestijnen. De Verenigde Staten noemen het een terreurconferentie.

Ik trof daar mijn oude kennis Ali Bapir, leider van Iraaks-Koerdische islamisten. De laatste keer zag ik hem voor het begin van de Irak oorlog. De Amerikanen beschuldigden een andere islamitische groep in de regio ervan een chemische wapenfabriek te hebben. Bapir nam een groep journalisten mee naar de plaats. Het bleek een soort lokale tv-studio te zijn.

Het mocht allemaal niet baten: een paar weken later werd ook zijn dorp bestookt met 50 kruisraketten. Bapir werd opgepakt en zat 22 maanden in een Amerikaanse gevangenis met kopstukken van de Baath-partij. Hij is nu alweer bijna een jaar vrij. "Bel me eens de komende dagen; ik zit in kamer 911," vroeg hij. De ironie van zijn kamernummer ontging hem volledig.

Alle andere 'terroristen' zaten vrolijk koffie te drinken. De Hezbollah, de Hamas, de islamitsche Jihad: iedereen zat gezellig samen in de lobby. Vandaag begint de conferentie. Maar zonder El Baradei, die is gisteren met lege handen naar Wenen teruggevlogen.

El Baradei

Het hoofd van het Internationaal Atoom Agentschap is in Iran. Het was al gepland dat Mohammad el Baradei zou komen, maar dat was voor Iran's bekendmaking van technologische successen.

Het is de vraag hoe groot die successen eigenlijk zijn. In mijn krant zette Karel Knip (wetenschapsredacteur) goed uiteen waar Iran nu staat in de nucleaire evolutieladder: op hetzelfde niveau als NL in 1969. Niet dat wij anno 2006 een kernmacht zijn, maar we hebben de technologie natuurlijk wel. Volgens de Amerikaanse professor Juan Cole kan Iran nu lichtgevende Mickey Mouse horloges maken. Het is zo'n geval waarin iets wat hier als groot succes wordt gebracht, in het buitenland zich als een boomerang tegen Iran keert.

Het andere nieuws

Cascades van uraniumcentrifuges, juichende krantenkoppen en een trotse president ten spijt, de meeste mensen in Iran maken zich drukker over de beslissing om de zomertijd af te schaffen, dan over de nucleaire successen.

President Ahmadinejad (daar is die weer!) vindt dat er helemaal geen energie werd bespaard met het extra uur licht. Maar volgens officiele Iraanse cijfers hield de staatskas jaarlijks 272 miljoen euro over door de zomertijd.

Om er voor te zorgen dat het daglicht toch maximaal wordt gebruikt moeten nu alle scholen om 7 uur beginnen en alle ambtenaren om 0730. Nu iedereen na de Nowruzvakantie weer aan de slag gaat, beginnen de gevolgen van de beslissing duidelijk te worden: iedereen moet vroeger opstaan.

Mijn nichtje Romina moet nu iedere dag om half zes op en wordt half slapend door haar moeder in de 'service' (gedeelde schooltaxi) naar school gezet. Op school zitten alle kinderen versuft in de schoolbanken. Leraren komen vaak te laat. Omdat ze op dezelfde tijd naar bed gaat is ze doodop.

En er zijn meer gevolgen. Agenda's met gebedstijden zijn al gedrukt en luchtvaartmaatschappijen hebben duizenden passagiers moeten bellen omdat er verkeerde tijden op de tickets staan. Werktijden verschillen omdat employees van prive-bedrijven pas om half negen beginnen. In sommige provincies mogen ambtenaren wel later aan de slag.

Het ergste is dat het om half zeven s'avonds al donker is. Wat ik, en veel anderen, nogal depressief vinden. De krant belt me ook opeens een uur eerder op want in Nederland is de zomertijd wel ingegaan. Kortom, ik moet ook een uur eerder opstaan. Volgens president Ahmadinejad is dat gezond. Fijn.

De vijand slaapt

President Mahmoud Ahmadinejad is vandaag in Mashad, Iran's tweede stad in het noord-oosten. Hij gaat een belangrijke mededeling doen over Iran's nucleaire programma, zo heeft een medewerker laten weten.

Dus zit ik al de hele dag voor de buis in afwachting van de zoveelste ontwikkeling in de discussie over Iran's kernprogramma. Of hij zegt dat Iran een overwinning heeft behaald en het westen heeft 'gedwongen' tot een compromis, of hij gaat aankondingen dat Iran op grotere schaal uranium gaat verrijken. Het zal wel een soort tussenweg worden.

Ja, de Iraanse televisie is één lange realitysoap met invloed op hoofdrolspelers én kijkers. Dat is nog eens wat anders dan een of andere soapacteur in 'De wereld draait door', dat laatste gebeurt hier namelijk letterlijk.

Op dit moment wordt Ahmadinejad toegezongen door schoolmeisjes. "Ahmadinejad, du set darid!", zingen ze. We houden van u. "Vanaf hoe laat zijn jullie hier al? Acht uur?", vraagt Ahmadinejad. "Vanaf zeven uur, nee zes uur" roepen de meisjes. "Hebben jullie hier geslapen?", informeert de president. "Nee! Want alleen de vijand slaapt," antwoorden de meisjes in koor. "Precies!", zegt Ahmadinejad.

Update: De Iraanse top-official en rivaal van Ahmadinejad; ex-president Akbar hashemi-Rafsanjani heeft het nieuws al verklapt. Iran heeft op industriele schaal uranium verrijkt met 164 centrifuges, zegt Rafsanjani.

Ik ben benieuwd of de vijand nu ontwaakt uit zijn slaap...

Verstoorde lente

In Iran is het al lente, toen ik vanochtend de gordijnen opendeed, was opeens alles groen. Het uitzicht vanuit onze flat is prachtig vandaag, een heerlijke dag om weer thuis te komen.

Vlak voor mijn vertrek uit NL las ik het laatste artikel van de Amerikaanse onderzoeksjournalist Seymour Hersch. Volgens hem bereiden de Amerikanen een aanval voor op Iran, iets was mijn lentegevoel -bij voorbaat- enigszins verstoorde.

Het is mogelijk dat Hersch zijn informatie krijgt van mensen binnen de Amerikaanse regering die expres dit soort dreigingen naar buiten willen brengen, om de Iraniers te intimideren. Disimformatie dus. Beide partijen werken hard aan hun onverzettelijke imago. Hier schreef de hoofdredacteur van de oerconservatieve krant Kayhan al dat het Iraanse atoomprogramma door zou gaan "als een auto zonder remmen."

Spierballentaal natuurlijk, maar hoe hoger de lat wordt gelegd, hoe makkelijker de kans van een escalatie van het conflict. Sommige analisten beweren echter dat de VS helemaal geen beleid hebben ten opzicht van Iran. Dat lijkt me nog gevaarlijker. Want hoe zou de wereld er morgen uitzien als er vandaag weer een grote terreuraanslag in de Verenigde Staten wordt gepleegd? Drie keer raden wie er dan de schuld krijgt...

Seksueel gefrusteerde Oude Vrijster!

Een lid van het Iraanse parlement heeft de Amerikaanse buitenland minister Condoleeza Rice een "verstokte ouwe vrijster die door haar seksuele frustraties een complex heeft gekregen" genoemd. Dit is allemaal niets nieuws voor het Iraanse parlement, waar wel vaker dolle uitspraken worden gedaan.

Maar gisteren is er kritiek geleverd op de belediging van Rice. Volgens parlementslid Guerami Moqaddam, zijn de opmerkingen in strijd met de Iraanse cultuur en religie. "Als we dit soort dingen zeggen, gaan de mensen grappen over ons maken", zei Moqaddam tijdens een sessie van het parlement. Wat een inzicht.

Parlementsvoorzitter Gholam-Ali Hadad Adel, familie van de Leider, was het met hem eens. "Beledigen is tegen onze normen en waarden. Dit soort scheldwoorden is slecht voor ons imago", vond Hadad Adel. Hij riep de parlementsleden op zich wat meer te gedragen.

Tijdens een van de vele anti-Amerikaanse demonstraties in Teheran, zag ik ooit een pop van Rice. Op een begeleidend tekstje stond: dat Rice "Torchide" was. In het zuur gezet. Zonder man dus. Het is nog niet bekend of er ook een excuusbrief naar Rice zal worden gestuurd. Waarschijnlijk niet.

Zomertijd (2)

Gisteren belde ik naar Iran. De beslissing van Ahmadinejad om de zomertijd af te schaffen, leidt tot praktische problemen binnen mijn schoonfamilie. Op de school van mijn nichtje Romina is besloten om het decreet van de president te negeren. Gevolg: ze moet nu een uur eerder naar school. Ze begon al vroeg, vertrekken om half zeven, dat soort werk. Maar nu moet ze om vijf uur op staan.

Zelf zie ik ook problemen: ik kon altijd lekker lang uitslapen omdat ze in Nederland toch nog niet waren begonnen. Nu kwam er de laatste 12 maanden toch al weinig van deze snode plannen vanwege al het nieuws over Iran, maar het gaat om het idee. Altijd is er 2,5 uur tijdschverschil en dat is nu dus 1,5 geworden. Waar ze dat halve uur gevonden hebben weet ik ook niet. Ik ga het allemaal eens uitzoeken.

De beste, de snelste...

Het is maandag en terwijl in Nederland iedereen aan de slag gaat, gaan wij ons maar weer eens voorbereiden op ons vertrek terug naar Iran. Newsha moet nog wat camera's kopen en ik moet nog vier maanden administratie doen.

Vanuit Iran komen dagelijks berichten over nieuwe, wonderlijke raketten. Onzichtbaar voor radar, de snelste torpedo. Geloof er maar niets van: er is niemand die het kan checken. Vorige jaar was er een leger parade. Newsha was erbij om te fotograferen. Na afloop stonden de helft van de legerwagens met panne langs de kant van de weg. Dat soort berichten halen het jounaal niet, blijkbaar.

Eind van de week zijn we weer terug. Vandaag start ik dit blog weer op. Excuses voor de afwezigheid, maar het was een heerlijke rustige vakantie dit keer.