60m2

Hoe kan je met 7 mensen op 60 vierkante meter vakantie houden? Ik ben in Nederland en al de hele dag bezig met het inrichten van het huis waar ik zit. Morgen komt mijn Iraanse schoonfamilie naar Nederland, de meesten voor de eerste keer.

Omdat Iraniers makkelijke gasten zijn, slaapt iedereen gezellig bij elkaar, tenminste dat is het plan. Ik heb Newsha nog gevraagd of dat wel allemaal past, maar zij zegt dat ik niet zo 'Nederlands' moet doen: het komt wel goed. Zij komt pas een week later dus mag ik de luchtbedjes alleen oppompen. Plannen mag ik ook niet maken, 'we zien wel' is het motto. Het is uitverkoop, dus ik neem aan dat de eerste dagen in winkels worden doorgebracht.

Ongelofelijk hoe scherp je alles ziet na vier maanden afwezigheid. Alles is zo groen, het doet bijna pijn aan mijn ogen. Toen ik door een winkelstraat liep, bekeek ik alle half-blote mensen met Iraanse verbazing. Angstaanjagend, in sommige gevallen. Wel leuk: de bootjes die onder mijn ramen doorvaren met zwaaiende mensen. Ik ben benieuwd wat mijn schoonfamilie er van vindt.
P.s. Wat zijn 'wuppies'?

Dag Libanon

Mijn laatste dagen in Libanon heb ik in Beiroet en Mutharaka doorgebracht. Samen met mijn collega Andrew interviewden we Walid Jumblatt en Andrew, die voor Time werkt, had zijn nette kleren aangedaan. Zelf was Jumblatt gewoon in jeans.

Twee weken geleden was Beiroet een dode stad,maar ondanks de doorgaande bombardementen is het leven weer opgepikt. Een laatste koffie bij Starbucks, waar het terras bom -slecht gekozen- vol zat. Ik trof Newsha achterop een scooter met haar collega Paul Assaker. Gegeten met collega's, waaronder deze Nederlandse fotograaf met zijn eerste digitale camera. (Kom op Jan-Edward, raad wie het is, oh wacht. Het staat in de file naam.) Het was een gezellige avond met goede wijn.

Daarna begon de lange terugreis naar Teheran. In Damascus werden we toegelaten op een vlucht en er vervolgens weer afgegooid toen deze dames met hun tassen arriveerden, maar uiteindelijk kwamen we toch in Teheran aan. Waar we niet de enigen waren.

Daar was onze trouwe kat Eskandar, die na ons een flink gebeten te hebben, in slaap viel. Mijn collega Wilfried Bossier is nu in Beiroet, ik wens hem veel sterkte.

Journalisten

Het journalistenleger hier -waar ik ook deel van uitmaak- begint te klagen. Ze kunnen niet bij 'het verhaal' komen, wat betekent dat met name fotografen (het zijn er honderden hier) moeite hebben nieuwe foto's te maken. Voor iedereen die denkt hier heen te moeten komen. Doe het alleen met vaste opdrachtgevers.

Ik ken een jongen die 900 dollar betaalde om via Amman naar Beiroet te komen. Anderen betalen 600 dollar voor de reis naar het zuiden. Daar, in Tyre, zitten nu zoveel journalisten, dat de mensen boos op ze worden, zo hoorde ik van iemand vandaag. Overigens wel groot respect voor de mensen die daar zitten en verslag doen. Lees ook de weblog van Harald Doornbos over zijn verblijf daar. Harde actie. Hans-Jaap Melissen van de Wereldomroep is er ook.

Zelf ben ik nu al twee dagen bezig met een rondgang langs allerlei politici hier. Hoe moet dit nu worden opgelost, dat soort werk. Ik kom net terug van het bergkasteel van Walid Jumblatt, de ideoloog van de pro-westerse politici hier. Interessant.

Iedereen bedankt voor de discussie over Hezbollah. Ik kies voor "verzetsbeweging" en "gijzeling" van de soldaten. Maar kijk niet raar op als die laatste term nog wel eens veranderen.

verschillende werelden

Gisteren dachten we dat het voorbij was hier in Beiroet. Tijdens een prettige lunch in restaurant 'Paul' sprak ik met een vriend over het feit dat het zo rustig was. We reden nog niet naar huis of hoorden vier explosies. Voor het thuisfront, het is erg duidelijk waar in de Libanese hoofdstad iemand veilig is er waar niet. De Hezbollah- wijk (Haret Hreik): niet veilig. Het meeste van de rest van de stad: wel veilig.

Het zijn dan ook twee verschillende werelden. Eerst rijden we door het zuiden van de stad, war de straten leeg zijn, bomkraters het wegdek ontsieren en geflipte Hezbollah jongens op scooters als wilden rondscheuren. Vervolgens drinken we koffie in Achrafieh bij Starbucks (getver, wat is dat toch smerig! En al die keuzes: je wordt er gek van), kijken naar de Libanese meisjes die er altijd als fotmodellen bijlopen (het lijkt Teheran wel) en winkelen in de 'Spinney's' supermarkt.

Nog even een journalistieke kwestie om over na te denken.

-Moet ik Hezbollah een 'beweging' noemen, of 'terroristen'?
-Heeft Hezbollah Israelische soldaten 'gegijzeld' of 'gevangen genomen'?
-Als de Israeliers worden gesteund door Amerika, is dat dan hetzelfde als de Hezbollah die worden gesteund door Iran?
-Zijn Hezbollah sympatisanten 'strijders', 'terroristen' of 'soldaten'?

En een herinnering: Nederland heeft de Hezbollahzender Al Manar verboden (in 2005 uit mijn hoofd), gecensureerd dus. Is dat dan hetzelfde als Iran dat buitenlandse satellietzenders filtert?

2 verhalen

Even snel twee artikelen op PDF. De eerste over Iran en Hezbollah, heeft afgelopen vrijdag in de krant gestaan. De tweede een opzetje naar een groter verhaal voor later in de week.

Problemen

Het zuiden van de stad is weer geraakt en verder heb ik met wat politici gesproken hier. De meeste van hen willen graag dat het Hezbollah-probleem door de Israëliers wordt opgelost. "We kunnen niet terug naar de status quo", zei een minister tegen me. De boodschap is duidelijk, de overheid hier wil ook zien dat de Hezbollah-leden hun wapens opgeven. "Zelf kunnen we het niet doen", zei de politicus.

Verder beginnen de vluchtelingen voor problemen te zorgen. Normaal leven de 17 verschillende bevolkingsgroepen in Libanon vrij gescheiden, maar nu ziet het overal opeens zwart van de shji'ieten. Zaterdagavond kwamen we plosteling in een spontane demonstratie van vluchtelingen terecht die een onderkomen eiste. Daarbij werden lelijke dingen gezegd over de andere bevolkingsgroepen, met name de sunnieten.

Een 17-jarige Libanese vreesde al voor haar vrijheid van kledingkeuze. "Die mensen denken anders dan wij, het is beter als ze in hun eigen gebieden blijven", zei ze.

Overigens weet ik niet wat ik met mijn Iraanse schoonfamilie aan moet. 1 augustus komen ze allemaal naar Nederland op vakantie, maar Newsha moet naar Syrië en ik weet niet hoe lang ik hier nog zit. Als er geen grote ontwikkelingen meer zijn, verwacht ik nog een week of zo. Maar ja de krant beslist natuurlijk en ik wil ook niet zomaar weg. De tijd zal het leren.

Bekaa

Zaterdag, geen krant dus tijd voor weer een autoritje. Baalbek is de hoofdstad van de Bekaa-vallei en de geboortegrond van Hezbollah, ik wilde er altijd al heen dus waarom nu niet? Het Iraanse leger heeft hier jarenlang een trainingskamp gehad en er hangen overal foto's van de voormalige en huidige Iraanse Opperste Leider.

Onderweg kwamen we weer veel vluchtelingen tegen die alle kanten op leken te gaan. Ook zagen we twee uitgebrande vrachtwagens die een paar dagen eerder door het Israëlische leger waren geraakt. Time magazine meldt vandaag dat er raketten in de vrachtwagens zaten, maar ik zag alleen maar hulpgoederen. Wellicht lagen ze eronder...

In Baalbek zou het jaarlijkse festival vorige week zijn begonnen, maar Hezbollah en Israël gooiden roet in het eten. De beroemde zangeres Fairuz zou er optreden, maar dat ging niet door natuurlijk. De laatste keer dat ze moest afzeggen in 1975 brak de Libanese burgeroorlog los. Geen goed teken dus. Normaal komen er altijd veel sterren. Bij de prachtige Romeinse ruïnes stonden de Pepsi kraampjes al kraar. Maar helaas.

Maar goed ook dat het niet doorging want er was vanalles gebombardeerd in Baalbek en de stad was compleet uitgestorven. Onderweg moesten we langs veel obstakels. Iemand van de Hezbollah (die Farsi sprak dus dat was gezellig) vertelde me dat hij geeen aanval verwacht op zijn stad. We zullen zien.

Op de terugweg hebben we gelunched bij de familie van mijn vertrouwde assistent Khaled hier. Zijn familie zit in de bergen (gevlucht) en hij had ze al een week niet gezien. Wel prettig om weer eens lachende mensen te zien. Al vroegen de kinderen wel wanneer ze weer terug konden naar Beiroet. Daar had Khaled ook geen antwoord op.

Het journaal?

Nog even een klein Nederlands berichtje in oorlogstijd. Het schijnt dat de correspondente van het NOS Journaal alweer twee dagen geleden met de laatste Nederlanders Libanon is uit geëvacueerd. Overigens was er geen sprake van angst of zo. Het was wel weer genoeg, dat nieuws uit Libanon, zo vonden ze bij het journaal.

Ik snap daar echt niets van. Iedere journalist ter wereld beweegt hemel en aarde om hier terecht te komen en de NOS gaat gewoon weer weg uit Libanon. Het laatste nieuws is dat de Israëli's een grondoffensief gaan doen. Mijn krant vindt dat nieuws, en de Zweedse, Spaanse en Koreaanse televisie vindt dat bijvoorbeeld ook, want die zijn allemaal wel gebleven. Volgens de Griekse ambassadeur die ik vandaag sprak (hij deed nog de groeten aan zijn vriend Ben Bot), zijn er 4 (!) Griekse televisieploegen in dit land.

Gelukkig is de onverslaanbare Daisy Mohr van RTLnieuws nog wel gewoon in Libanon gebleven, ze woont hier en verlaat haar post niet. Hans-Jaap Melissen van de Wereldomroep en Radio1, die bij ieder conflict is, is er ook nog. En hij kwam net uit Gaza. Ik blijf zelf ook nog maar een extra weekje, even afwachten wat er gaat gebeuren. Misschien stuurt de NOS nog wel een nieuwe tv-ploeg, maar ja, misschien ook wel niet.

Donkere wolken

Ik kan niet anders zeggen dan dat de sfeer wat grimmiger aan het worden is. We waren in de haven van Beiroet waar allerlei Grieken (en andere Europeanen) aan boord van een Grieks marineschip mochten.

Ik sprak met een studente, Janan Ammouri (20), die op het laatste moment met haar moeder en vader een visum voor Griekenland had weten te bemachtigen. "Ik ben blij maar ook depressief", zei ze. In de haven reden bussen met buitenlanders af en aan. Een Libanese man verkocht wat prullaria vlak voor de loopplank naar het schip. "Ik ga niet weg", zei een taxichauffeur. "Maar als ik een visum had ging ik wel." De journalisten moesten zich in het zweet werken om alle lieve kindertjes op de foto te krijgen.

Het ziet er steeds meer uit dat de Verenigde Staten "de dreiging" van Hezbollah willen (laten) wegnemen (door de Israëliers). Een Griekse ambassademedewerker zei zelfs dat de Israëli's overwegen om Zuid-Beiroet te bezetten door hier op het strand te landen. Ik moest lachen, maar hij was serieus.

Vluchtelingen overal in het land beginnen boos te worden over het gebrek aan levensmiddelen en met name christen zijn steeds minder blij met alle shji'ieten uit Zuid-Libanon in hun steden en scholen. "Het moet eerst erger worden, wil het beter worden", zei een fatalistische jongen al tegen me. Ik hoop van niet.

Zelf zit ik steeds maar in een dillema of nu wel of niet naar het zuiden te gaan. Als de Israëli's binnenvallen, komen we vast te zitten. Als er niets gebeurt mis ik wellicht verhalen. Moeilijk.

Libanon-Iran-VS-Israël

Vliegtuigen komen nog steeds over maar gisteravond was het rustiger in Beiroet. Mischien heb ik gewoon diep geslapen, dat kan ook.

Ik ben nu bezig met een verhaal over Iran's invloed in Libanon, wat vanavond in NRC moet staan. Met een interview met een vertegenwoorddiger van de Iraanse ambassade in Libanon en een voormalige Iraanse vice-president. Lees ook hier en hier het stuk wat ik eerder deze week over de Hezbollah schreef.

Dat Iran hier prominent aanwezig is, is zeker waar. Er zijn ziekenhuizen en culturele centra betaald door Iran. Of ze ook actief wapens leveren, weet ik niet. Ik bedoel, wie gaat mij dat nou vertellen? Maar een analist hier merkte op dat als dat klopte, we de militaire steun van de Verenigde Staten aan Israël ook niet moeten vergeten.

Dat in dit land oorlogen van anderen worden uitgevochten is al decennialang het geval. Ik denk dat het nu niet veel anders is.

Haret Hreik

Newsha is vanochtend uit Damascus vertrokken en nog steeds niet hier. Ik begin me zorgen te maken. Haar telefoon doet het niet, maar ze zal hier zo wel aankomen.

Voor een verhaal over de rol van Iran in Libanon ben ik net ook in de meest gebombardeerde Hezbollah wijk geweest, Haret Hreik. Daar mochten we alleen foto's maken van de verwoesting en niet van gebouwen die nog stonden. Propaganda, dacht mijn collega Andrew, maar nee: het was om de Israeli's geen informatie te geven over wat er nog overeind stond.

Toen we er waren hoorden we vliegtuigen over komen, dus zetten we het op een rennen. Wij wat harder dan de Hezbollah-leden, die zich pas zorgen beginnen te maken als de eerste bommen zijn gevallen. Overigens kan dat overal in de stad gebeuren: kijk naar deze waterput-boor wagens die door de Israeli's voor raketlanceerinrichtingen werden aangezien. Het gevolg is dat alle bestuurders van deze wagens hun materieel nu op snelwegen hebben geparkeerd om te voorkomen dat burgers worden geraakt.

Ik trof net dit papier aan op een muur voor de Amerikaanse universiteit, overal helpen Libanese jongeren mee om de 100.000 vluchtelingen op te vangen.

UPDATE: Nou Newsha is ook aangekomen in Beiroet, zat vast bij de grens.

Dollars

De dollars beginnen op te raken hier, altijd een slecht teken. De pinautomaten zeggen teksten als "off line" of "not available". Ik heb gisteren nog wel wat te pakken kunnen krijgen maar een oorlog is duur.

Newsha is in Damascus aangekomen, samen met een groep Iraniers, ze is op weg naar Beiroet. Ik hoop maar dat ze dat niet overal gaan roepen bij de grens, aangezien erg veel mensen boos zijn op Iran hier. Ze vinden dat Iran/Syrie en Israel/Amerika hun oorlog in Libanon uitvechten. Gisteren zijn er overigens 26 mensen opgepakt in Zuid-Beiroet die voor Israel zouden gespioneerd hebben. Aangezien veel christelijke milities hier banden hebben met dat land, en sommige bommen vanaf de grond 'geleid' moeten worden zou dat best eens kunnen kloppen.

Later meer.

Bruggen & bommen

UPDATE: NU MET FOTO'S

Sorry dat ik gisteren niet heb gepost, het is vrij hard werken hier. Daarnaast is het zomer en zal iedereen in NL wel op het strand liggen.

Gisteren zijn Khaled, Andrew en ik op een reis door het land gegaan. Niet al te succesvol vrees ik: de Israëliers hadden zelfs de kleinste bruggetjes en zelfs bussen gebombardeerd dus ging het allemaal erg langzaam. Het was even de adem inhouden toen we Beiroet uitreden, maar op de kapotte infrastructuur na waren er geen noemenswaardige problemen.

In ieder geval, we kwamen vluchtelingen tegen, hoorden over voedsel- en benzine tekorten, woonden een begrafenis van een Libanese soldaat bij, hoorden vliegtuigen overvliegen en eindigden uiteindelijk bij een brug die gebombardeerd zou worden (het Israelische leger had pamfletten gestrooid met die boodschap). We wilden niet vast komen te zitten en het was al laat. Daarnaast moesten we ook nog langs het vliegveld wat later in de nacht weer werd gebombardeerd. Op de terugweg zagen deze limousine door de bergen rijden, wat nogal een bizar gezicht was.

Deze oorlog brengt niets dan ellende voor de Libanezen en aangezien zelfs de kleinste bruggentjes moeten worden vernield, zal het nog wel even duren voordat alles weer kan worden opgebouwd. Tijdens de begrafenis sprak ik een generaal buiten dienst die vertelde dat voornamelijk leden van de genietroepen van het Libanese leger werden geraakt. "Ze willen ook onze kennis voor de wederopbouw vernietigen," zei hij.

De man, zelf een druus en voormalig militair attache in Washington, leek me geen aanhanger van de Hezbollah en ik neig hem te geloven. De omgekomen soldaat Akram Jamoul (37) kreeg een bom op zijn hoofd samen met vier andere ingenieurs. Hij laat twee kinderen van 4 en 7 achter.

Lees vanmiddag het roadtrip-verhaal in NRC Handelsblad.

F16

Het is wat rustiger in de stad vandaag. Er zijn minder explosies en ik ben vandaag even het belegerde zuiden van Beirut in geweest. Daar liepen we een belwinkel binnen (één telefoon) waar twee mannen achter de toonbank stonden. Natuurlijk waren ze voor de Hezbollah en ze vonden het helemaal niet erg dat hun wijk aan stukken werd geschoten. Ali Hammoud, had Farsi gestudeerd aan de universiteit van Beirut en we wisselden een woordje in de taal van mijn vrouw.

Ondertussen ging er toch weer een bom af (gaap) en Ali en zijn vriend wreven in hun handen. "De explosies brengen Israël dichter bij hun einde", zeiden ze tevreden. Ik had net nog de krater op het nabijgelegen kruispunt gezien en vroeg me af wie er nu eigenlijk ten onder ging. Dat had ik helemaal fout gezien, wat kijk eens hoeveel bommen de "zionisten" op hun dak krijgen, aldus het duo in de belwinkel. Kortom, genoeg retoriek dus. Ik kon ze overigens niet altijd even goed verstaan. Een boze bangladeshi stond met zijn vaderland te bellen over duizend dollar die die van iemand moest krijgen. Ergo, het leven gaat door ook voor de Bangladeshi's in Beirut.

De foto is een stukje grafitti van de hippe rappers die de buren van een vriend van me zijn hier. Ik heb ook nog foto's van een grote rookwolk waarvan iedereen zei dat het een neergestorte Israëlische F16 was, mijn krant noemt het een helicopter (het gebeurde net voor de deadline) Anyway, het bleek een uiteindelijk een doos met pamfletten te zijn en ik ben het kabeltje voor mijn camera vergeten, dus geen foto's. Hier is een (half) stuk wat ik vandaag in de krant heb.

Dag expats!

Het is moeilijk slapen hier 's nachts. Telkens weer zijn er bommen te horen, het geluid van explosies weerkaatst door Beirut. De toeristen in mijn hotel proberen panisch weg te komen, vandaag zijn de Noorse expats in vijf bussen vertrokken, de Nederlanders gaan maandagochtend heel vroeg. Ik vroeg nog aan de krant of ik naar het oppikpunt voor een repo zou moeten gaan, maar ze zeiden van niet.

"Wat kan ons die Nederlanders nou schelen?", zei een redacteur. "Dat is niet meer dan één zin in een verhaal, alle andere kranten doen dat al. Ga gewoon het echte werk doen." Kijk, ik werk dus voor een coole krant. Voor alle nu.nl lezers: een krant is iets waar de achtergronden van het nieuws in (zouden moeten) staan.

Wat jullie niet op het tv-nieuws zien is dat het leven hier ook gewoon doorgaat. Ik kom net terug uit een bar in het christelijke gebied van Beirut, waar het behoorlijk druk was. Ook waren er meer auto's op de weg. "De mensen kunnen ook niet eeuwig thuisblijven," zei mijn chauffeur Khaled die zijn familie gistermiddag naar de Bekaa vallei heeft gebracht. Uit voorzorg.

Net ook nog bij wat VN mensen geweest, die waren aan het klagen omdat ze geëvacueerd werden maar hun familie niet mee mochten nemen. "Alsof ik mijn vrouw en drie-jarige dochter hier alleen achter ga laten!", zei een Amerikaanse VN'er boos. Hun bazen waren gewoon in auto's gestapt en vertrokken. "Er is een vrouw van onze organisatie die haar paard geevacueërd probeert te krijgen", zei de VN medewerker. "We weten niet of dat ook als familie wordt gezien..."

Verder ben ik vandaag ook gaan hamsteren, al maakte ik het niet zo dol als mijn vriend en collega Andrew Lee Butters die een heleboel water kocht. Als het misgaat ga ik bij hem logeren.

Beirut

Ik zit sinds gisteren in Beirut. De reis hierheen was vrij relaxed. Op Damascus airport ben ik met een wiskundeprofessor meegereisd die een auto klaar had staan om naar de Libanese hoofdstad te vertrekken. We reden via een achterafweg over Mount Libanon waar voornamelijk christelijke dorpjes zijn. In Beirut waren de straten verlaten, we hebben tunnels vermeden omdat dat doelwitten zijn. Het is knap gevaarlijk op de wegen in Libanon, zo bleek vandaag.

Vandaag op pad geweest met een Amerikaanse collega. Terwijl we Palestijnse vluchtelingen aan het interviewen waren sloegen in Zuid-Beirut een aantal bommen in, waardoor een kind dat bij het gesprek zat onbedaarlijk begon te huilen. Veel winkels en restaurants zijn dicht of hebben heel weinig klanten. In cafes, winkels en lunchrooms die wel open zijn, staat de Arabische nieuwszender Al Jazeera aan, waar iedereen zorgelijk naar kijkt. Desondanks is de espresso nog altijd heerlijk hier aan de Middelandse zee. Kunnen ze niet aan tippen in Iran.

Het is treurig om te zien dat Libanon weer speelbal is van andere landen die hier hij strijd uitvechten (Verenigde Staten, Israel, Iran, Frankrijk, Syrie, tja wie eigenlijk niet). Het is grappig om hier posters van de Iraanse Opperste Leider Ali Khamenei te zien. Fransen en Saudi's worden op dit moment geevacueerd. De Hezbollah belooft een open oorlog en ik ben blij dat ik hier in ieder geval ongestoord satelliettelevisie kan kijken.

Libanon

Gisteren zaten ze nog te twijfelen bij de krant, maar toen de luchthaven van Beirut werd gebombardeerd, kreeg ik toch het sein dat ik naar Libanon moet afreizen. Net te laat helaas. Want toen ik gisternacht uit Isfahan terugkwam, zag ik nog een mooi vliegtuig van een Syrische luchtvaartmaatschappij staan. Vandaag zijn er natuurlijk geen directe vluchten naar Damascus (dat lijkt me de beste route naar Libanon). Dus het is flink rondbellen over hoe te gaan, het is erg lastig om een ticket te vinden.

De moord op ex-premier Rafik Hariri bracht me 14 februari 2005 in de Libanese hoofdstad. Ik heb er een aantal stukken geschreven, al is dat slechts een momentopname geweest. Libanon is net zo complex als Iran met verschilende groeperingen, politieke wisselende belangen en verschillende etnisch-religieuze groeperingen. Je kan er ook erg goed uitgaan, maar dat is een ander verhaal.

Llaatste x Llink

Ok, nog een keer Llink dan. Ik kreeg net een telefoontje van de omroep. Ze worden door allerlei boze mensen gebeld en willen nog een keer hun kant van het verhaal kwijt (zie ook de comments 2 postings geleden).

Ze drukken me op het hart dat een medewerker met weinig ervaring het voorfilmpje suggestief heeft gesneden en dat op internet heeft gezet. "Dat was een discutabele productie en daar zijn wij niet blij mee. Het is namelijk totaal niet representatief voor de uitzending", zegt interim-directeur Freyssen.

Ze ontkennen dat ze bewust uit waren op sensatie en zijn er niet eens met hun tolk die zegt dat ze dingen in scene hebben gezet. "We zijn juist heel voorzichtig geweest en hebben veel mensen tegen zichzelf in bescherming genomen." Hun presentatrice Froukje is niet met blote buik over Teheran's drukste plein gelopen, al waren haar kleren niet volgens de Iraanse kledingvoorschriften.

Voor de duidelijkheid: ik (T.E.) ontken niet dat dit land duistere kanten heeft. Ik schrijf er vaak genoeg over in de krant, maar ik denk ook niet dat het eerlijk is als journalist om die te benadrukken door suggestief te snijden. Volgens Freyssen is bijvoorbeeld in het voorfilmpje helaas niet te zien hoe de ploeg ook door de parkwachter wordt gezoend (door het dolle heen die vent!) en er mensen van zijn team ingrijpen. "Iedereen die wil mag het ruwe materiaal bij ons komen bekijken."

Freyssen: "Het wordt een hele leuke uitzending waarin we een ander beeld over Iran gaan geven dan mensen in Nederland hebben." Vanavond 20:25 op Ned3. Ze zijn benieuwd naar jullie reacties naar de uitzending. Dus roept u maar:

Isfahan

Na al dat gedoe over reisprogramma's ben ik zelf maar eens op reis gegaan. Ik zit in Isfahan, waar het behoorlijk warm is. Gisteren langs de si-o-se pol brug (33boogjesbrug) door het water van de Zayadehrood (barende) rivier gewaad, een ijsje gekocht en later fezenjoon (kip met walnootsaus) gegeten. We eindigden onder de brug met een waterpijp, wat heel relaxed was.

Ik ben hier omdat Isfahan is verkozen tot culturele hoofdstad van de islamitische wereld, maar meer dan een mannetje met een panfluit heb ik aan 'nieuwe' cultuur niet gezien. Natuurlijk staat het hier wel vol met prachtige oude moskeen en paleizen, maar ik had gehoopt op tentoonstellingen en theater. Bij de lokale Armeense Vank kathedraal klaagde men steen en been. Ze hadden op 50 procent meer (betalende) bezoekers gehoopt dit jaar. "Misschien komen de toeristen nog", zei een woordvoerder van de kerk. Ze moeten snel zijn. Nog zes maanden te gaan en dan wordt waarschijnlijk een stad in Tunesie de culturele hoofdstad van de islamitische wereld.

Ik kan in dit internetcafe geen foto's uploaden (censuur!) dus helaas.

Llink in Iran: uitgepimpt

Als ik iets heb geleerd van mijn televisiemakende collega's dan is het wel dat beelden wellicht niet liegen, maar dat de manier waarop die beelden tot stand komen vaak discutabel is.

In mei was de idealistische jongerenomroep Llink in Iran op bezoek. Ze wilden een reisprogamma maken over Iran. Ik heb een paar dagen met ze opgetrokken en afspraken voor ze gemaakt, het waren aardige lui. Hun tolk, Golnaz Mossadeghi, reisde vervolgens met ze door de rest van het land.

De afgelopen dagen waren de vruchten van hun werk te zien op sites als geenstijl.nl. Zie hier een voorstukje van de uitzending van Llink aanstaande dinsdagavond.

Wat blijkt uit het voorfilmpje, hun presentatrice Froukje is aangerand door een parkwachter in de catacomben van het Azadi monument! Raar, want ze waren met een ploeg van 4 man, waaronder de interim-directeur van de omroep. Was er dan niemand die even had kunnen ingrijpen?

Omdat Froukje zich verschillende malen in de armen van de parkwachter werpt, en het op mijn bibberige internetverbinding lijkt alsof er is gesneden, heb ik het idee dat we niet de hele gebeurtenis te zien krijgen. Daarnaast heb ik nog nooit meegemaakt dat Iraniers zich misdragen voor de lenzen van buitenlandse journalisten: daar houdt het regime namelijk niet van, dit soort gekkigheid. Het wachten is natuurlijk op de hele uitzending.

Het was niet de eerste keer dat Llink in Iran in de problemen kwam. Sterker nog, het leek wel alsof ze ernaar op zoek waren. Toen de crew een islamitische mantel voor de presentarice wilde kopen, en Froukje zonder verplichte lange jas, maar met blote buik de bus uitstapte, riep een man dat dit niet kon in Iran. Twee minuten later deden ze het weer, maar dit keer om de reactie van de man te filmen.

In het pittoreske bergdorpje Massouleh (waar het stikt van de buitenlanders) moest Froukje verplicht allerlei mannen aanstaren, om zo hun reactie te filmen. Deze twee voorbeelden zijn vandaag aan mij vertelt door hun Nederlands sprekende tolk (een hele hippe chick) die in Iran woont. Ze vond dat de presentatrice werd "uitgepimpt" door de crew. Wat zeggen ze ook al weer in televisieland? Oh ja: "alles voor de kijkcijfers". Bah.

Ik kom zelf ook in de film voor en hou mijn hart vast hoe ze mij hebben geknipt. Overigens is Newsha, mijn vrouw, ook een keer in haar kont geknepen op de bazar. Zij heeft haar belager toen een harde rechtse directe verkocht. Misschien valt er voor de crew van Llink toch nog wat te leren in Iran.

Buitenlander?!

Vandaag trof ik dit onderzoek naar de intergratie van Iraniërs in Nederland aan op deze website. De conclusie is dat Iraniërs goed zijn geïntegreerd in Nederland. Ik roep dat al jaren. Het komt maar weinig voor dat je een van de 30.000 in Nederland wonende Iraniërs tegen komt die geen Nederlands spreekt, een goede baan heeft en hoog opgeleid is.

In de stad waar ik in Nederland opgroeide, stikt het van de Iraanse-Nederlanders. Er zijn kappers, tandartsen en professoren die oorspronkelijk uit het land komen waar ik nu woon. Soms moet ik aan ze denken als ik hier weer eens verkeerde woorden gebruik, of blij wordt als iemand een stuk belegen kaas uit Nederland voor me heeft meegebracht. Hoe zou het voor hen zijn geweest, die eerste jaren in een vreemd land?

Vast anders dan hier. Er zijn hier bijna geen buitenlanders en in Iran is geen sprake van integratie. Buitenlandse mannen zoals ik krijgen nooit een paspoort, hoe lang we ook getrouwd zijn. Daar zorgt de islamitische wetgeving wel voor.

Los van de paspoortwet zien de mensen hier me eeuwig als buitenlander. Niet op een racistische manier, maar als ik een winkel inloop, fluistert er altijd wel iemand 'khareji', buitenlander, tegen een andere klant. En de zwaar conservatieve nicht van Newsha vraagt altijd even of ik khareji wil dansen; dat houdt in dat ik een soort MChammer-achtige bewegingen moet maken. Net nog in de lift in mijn flat vielen iemands ogen bijna uit zijn kassen toen hij me zag. Openingsvraag: "bent u Iraans?" Vroeger zei ik dan dat ik Israëlier was, maar daar gaat de lol ook vanaf. Nogmaals, ze bedoelen het altijd vriendelijk.

Omdat er weinig buitenlanders in Iran zijn is het soort van speciaal, dus kan het me niet veel schelen dat ik nooit Iraniër zal worden. Men behandeld me vriendelijk, daar gaat het om. Maar na vijf jaar Iran voel ik me wel steeds minder Nederlander, simpelweg omdat ik daar niet vaak ben. Dat is een gek gevoel, want waar hoor je uiteindelijk bij? Dat zullen die 30.000 Iraniërs in Nederland zich soms ook wel afvragen, lijkt me zo.

Vrijdagochtend in Teheran

Ah fijn, het is vrijdagochtend en dan gebeurt er (meestal) niets in Iran. Vrijdag is hier een vrije dag en iedereen slaapt dan uit. Wij vroeger ook, maar sinds we een kat hebben niet meer.

Zoals wel vaker maakte ik een ontbijtje klaar en gingen Newsha en ik op de bank zitten om even wat tv te kijken. Wonder boven wonder werkte de Nederlandse satellietzender BVN-tv, waar een selectie van publieke omroep programma's wordt uitgezonden. De zender heeft een potentieel bereik van miljarden kijkers, waarvan de meesten nog nooit in NL zijn geweest.

We keken naar 'Eilanders' van de E.O over Schiermonnikoog. We zagen honden die muizen moesten vangen omdat die anders de dijk zouden ondermijnen met hun kleine tunneltjes. En er was een jongen die in een bejaardentehuis moest wonen omdat er geen woningen beschikbaar waren op het eiland.

Newsha vond het vreselijk. "Waarom woont die jongen daar dan, dat is toch hartstikke saai op zo'n eiland? Ga lekker naar Amsterdam", zei ze met een gezicht vol afschuw. Vervolgens was er een zangles in de kerk, waarbij een kale man met een bril moeite had om de tekst "de here zal zich ontfermen", melodieus te zingen. Voor Newsha klinkt Nederlands sowieso als kraaiengekras dus ook dit kon haar goedkeuring niet wegdragen. "Vaak zijn er lelijke mensen op de Nederlandse televisie", zei ze met een toon waaruit klonk dat ze eigenlijk 'altijd' bedoelde.

Ik liep even naar de keuken om wat te pakken, toen Newsha riep dat ik NU moest komen. "Kijk ik heb gelijk! Dat zijn toch allemaal karikaturen!", zei ze, wijzend naar de televisie. Ik zag koningin Beatrix met de handen samengevouwen voor haar borst ontroert kijken naar een groepje muziekanten. '25 jaar Jostiband' stond er onderaan het scherm.

"Oh wat even", zei ze een halve minuut later. "Ik snap het, dat zijn geen normale Nederlanders... Aghe, wat lief dat deze mensen ook een band hebben, laten we er naar toe gaan als we in Nederland zijn." En zo loopt ons programma voor de aanstaande vakantie al aardig vol...

Tassen vol geld

Deze week hebben mijn schoonzus en ik 4 uur op het kantoor van Iran Air gezeten om 8 tickets te kopen voor de zomervakantie. Omdat ik nu al bijna vijf jaar hier zit, leek het me eens tijd om de schoonfamilie in Nederland uit te nodigen. Door een rare speling van het lot gaan er alleen maar vrouwen mee, oma, tante, schoonmoeder, zus 1 met dochter, en zus 2 die net haar toelatingsexamen voor de universiteit heeft gedaan. Natuurlijk komt Newsha ook.

Omdat betalen met Iraanse reischeques een heel gedoe is bij Iran Air, had ik alles cash gewisseld. Gevolg, we zaten met tassen vol met bundels Iraanse Rials aan het loket. "Zijn jullie soms van een reisbureau ofzo?", vroeg de medewerkster nadat ze de acht tickets (eindelijk) had geprint. "Ja, zoiets," antwoorde mijn schoonzus.

Nu moeten we gaan plannen wat we gaan doen. Madurodam ("Zit er op het echte Paleis op de Dam ook mos?"), strand ("wat een hoop blote borsten!") en haring ("getver!"), dat soort werk.

Ark van Noach

Een paar weken geleden meldde ik nog dat er holbewoners waren aangetroffen in Iran, deze maand is de Ark van Noach er gevonden.

Een team van Amerikaanse christenen (ja die mogen gewoon het land binnen) heeft in het Alborz gebergte boven Teheran restanten van de Ark van Noach gevonden. De 13 christenen, waraonder bekende Amerikaanse voorgangers (zeg maar: imam's) troffen na 7 uur 'hiken' een gigantisch object aan wat van veraf leek op steen, maar van dichtbij op versteend hout. Ze hebben stukken meegenomen naar de VS om ze daar op hun 'echtheid' te laten testen. Dat zal nog moeilijk worden. Volgens de overlevering is de ark gemaakt van goferhout, maar niemand weet wat dat is.

Het verhaal van Noah speelt zich af in de tijd dat christenen ook nog een wraakzuchtige god hadden. God was boos op de mensheid, vroeg Noach om van alle dieren er twee in een boot te stoppen en toen begon het te regenen. Zondvloed, alle andere mensen en dieren verdronken. 40 dagen lang zaten de passagiers in hun schip, totdat Noach besloot een duif op verkenning te sturen. Het beest kwam terug met een olijftak in zijn bek, geplukt van de olijfberg in Jeruzalem (eind vliegen vanaf Iran). Het water was gezakt en de arkbewoners begonnen met een nieuw bestaan. Amen.

Ik heb direct gebeld met een lid van het christen-onderzoeksteam in de VS om de locatie van de ark te vragen. Rivaliserende christenen beweren dat de ark in Turkije of Armenië ligt. Ik kreeg een zeer vriendelijke man aan de lijn. Hij gaat me terugbellen met de precieze plek, zo beloofde hij. Mooi, dan ben straks alle reli-toeristen voor.