Gekaapte soap

Gisteren vroeg een presentator op BNR me hoe het Iraanse volk informatie ontvangt over de discussie rondom het nucleaire programma. Ik antwoorde dat de staatstelevisie -en radio hier voornamelijk één kant van de zaak laten zien. Iets wat bij ons in NL ook zo is, want waarom krijg ik anders steeds vragen als "waarom wil Iran niet zwichten?" Of "waarom luistert Iran niet naar het westen?" Conflicten bekijken we het liefst vanuit ons eigen standpunt, al ligt de propaganda hier er een stuk dichter bovenop.

Iedereen in Iran zit dezer dagen aan de buis gekluisterd om het familiesaga Nargess te volgen, ook vanavond nu de VN-veiligheids deadline voor Iran is verstreken. Ik kijk meestal met een half oog. De actrice die de hoofdpersoon speelt is tragisch om het leven gekomen (auto-ongeluk, coma, etc). Aangezien Iraniërs van drama houden (in het echte leven en op het witte doek), wordt er met veel gezucht met de familie-verwikkelingen meegeleefd.

Maar vanavond maakte de staatstelevisie het wel heel bont. Uit het niets stapte een van de acteurs van Nargess de nucleaire testfaciliteit van Teheran binnen. Met de tekst "ik moet even iets belangrijks doen" dook hij opeens op tussen zwaar waterbaden en wetenschappers die hem (en alle kijkers) het belang van nucleaire energie uitlegden. Uiteindelijk concludeerde de acteur dat "het tijd is dat het Oosten opkomt (voor zijn rechten)" en ging de serie weer verder.

We hebben met open mond gekeken. Vergelijk het met 'Goede Tijden' waar opeens de kieswet wordt uitgelegd. Of Verdonks uitzet-beleid. Een paar dagen geleden hadden we al 'dansende' (verboden) vrouwen op televisie die in witte gewaaden new age achtige bewegingen maakten. In hun handen de Iraanse driekleur. De boodschap; wij zijn één, nucleaire energie, enz. De president zat er bij en vond het prachtig.

Nou, ik ben benieuwd wat er voor Kofi Annan wordt voorbereid als hij zaterdag komt.

P.S. Er zijn problemen met de server van deze site en ik kan mijn mailtjes niet beantwoorden. Excuses

Jahanbegloo

Ramin Jahanbegloo is net vrijgelaten, zo heb ik net gehoord van bronnen dichtbij de familie.

Deadline verstreken. Whats Next?

De morgen is het dan zo ver, de Iran VN-veiligheidsraad deadline. Het Internationaal Atoom Agentschap zal met een bozig rapport komen over Iran. Ze zullen bevestigen wat Iran al heeft gezegd: dat er niet gestopt wordt met het verrijken van uranium.

De grote vraag is natuurlijk: wat nu? Willen de 5+1 landen niet volledig machteloos overkomen dan moeten er nu strafmaatregelen volgen. Maar wat? Diplomaten vertellen me dat er gestart wordt met een reisverbod voor Iraanse machthebbers en hun families.

Vervolgens zullen economische sancties volgen. Dit natuurlijk alleen als Rusland en China akkoord gaan met strafmaatregelen. Zo niet, dan komt er een door de Amerikanen geleide coalitie ("van de willenden" ofzo). De afgelopen maanden hebben de Amerikanen al alle internationale banken uit Iran weten te jagen, dus zaken doen wordt steeds moeilijker. In ieder geval, de toekomst ligt open.

Eerst komt overigens Kofi Annan zaterdag gezellig thee drinken hier in Teheran. Hij zal er ook wel moe van zijn onderhand. President Ahmadinejad zei gisteren tijdens zijn persconferentie dat Annan leiding geeft aan een organisatie die in handen is van het westen. Dus dat wordt gezellig.

Satelliet

Gisteren ging ik voor de tv zitten, om ja, tv te kijken. Maar geen van de satellietkanalen deed het meer. Nu had ik al gehoord dat de Teheraanse politie schotels van de daken aan het halen was, maar dit keer waren ze blijkbaar ook bij mijn flatgebouw langsgeweest.

Eens om de zoveel tijd is er een nieuwe campagne tegen satellietontvangers die illegaal zijn in Iran. Het is een redelijk zinloze bezigheid aangezien in grote steden heel veel mensen ontvangers hebben en het onmogelijk is voor de politie om die allemaal weg te halen.

Daarnaast worden satellietuitzendingen ook al gescrambled met storingsapparaten die (waarschijnlijk) gebruik maken van microwave golven. Kortom, na zessen 'avonds was er bij mij toch al geen ontvangst meer van BBC en CNN. Nu zijn we echter ook van Oprah en het filmkanaal 'channel 2' verstookt en kijken naar de Iraanse staatstelevisie waar op de serie 'Nargess' na niet veel te zien is.

Ik verwacht dat er over een maand ofzo wel weer een schotel op het dak van de flat zal staan. Zo gaan die dingen in Iran. Tot die tijd zullen we het DVD mannetje (komt met tasje vol illegale westerse films aan huis voor een euro per film) maar wat vaker moeten bellen.

Enkele reis

Het is een beetje een koude douche, de terugkeer in Iran. De afgelopen twee dagen hebben Newsha en ik al van drie hele goede vriendinnen te horen gekregen dat ze zeer binnenkort het land verlaten. Twee naar de Verenigde Staten en één naar Australie.

Als ik daarbij nog zeker acht andere kennissen optel die al zijn gegaan het afgelopen jaar, dan kom ik tot de conclusie dat de Iraanse 'braindrain' (die al decennia gaande is) weer een voorlopig hoogtepunt heeft bereikt. Alleen is het verschil nu dat ook de mindere bollebozen een enkele reis kopen. Veel hoogopgeleiden die ik spreek zijn bezig met manieren om het land uit te komen. Voor de zuurpruimen: Nederland is geen populaire bestemming.

Mensen gaan voornamelijk weg omdat het kleine beetje licht dat ze aan het einde van de tunnel tijdens de regeerperiode van hervormer Khatami, zagen nu is verduisterd. De toekomst voor Iran is zeer onduidelijk, en er zijn veel mensen ongerust over een goede afloop van de steeds groter wordende internationale spanning. "Waarom zou ik hier afwachten wat er gaat gebeuren?", zei iemand. "Daar (voornamelijk Engelstalige landen en Dubai, TE) heb ik tenminste een toekomst."

Newsha trok de treurige conclusie dat al haar vriendinnen uit haar kindertijd, op één na, straks in het buitenland wonen. Stel je eens voor dat er in Nederland ook op deze schaal emigratie plaats zou vinden. De Nederlandse emigratiegolf van de jaren 50 valt erbij in het niets. Ik bedoel, iedereen gaat weg. Je voelt je in een sterfhuis.

Hitte en bergen

Het is hier in Libanon vreselijk warm, van die natte warmte die je doet zweten. De vernietiging is hier niet totaal maar in het zuiden is er wel heel veel kapot. Ik ben er gisteren heen gereden en er waren hele dorpen waar heel veel stuk was.

Om heel eerlijk te zijn zou ik nu liever in Iran zitten. Ik ben er al drie weken niet meer geweest en geloof me, dat gaat aan je vreten als journalist. Naast de discussie over het kernprogramma, berichten websites dat er weer controles zijn op de satellietschotels en eigenlijk wil ik gewoon iedereen weer zien.

Onze kat Eskandar, die door mijn schoonvader wordt verzorgd, schijnt onbehandelbaar te zijn geworden, dus daar hebben we ook nog werk aan. Het is daar ook erg warm, maar de aanblik van de Alborz-bergen maakt vast veel goed.

Ik hoop dat ik vrijdag vanaf Damascus weer naar Teheran kan gaan, al schijnen alle vluchten vol te zitten.

Morgen: het einde van de wereld

U denkt waarschijnlijk dat morgen weer net zo'n saaie dag wordt als vandaag. Files, werk, een beetje klagen over het weer en grapjes maken over de baas. Helaas! Morgen begint het einde van de wereld. Ren rondt als een kip zonder kop en verbrandt al uw bezittingen!

Niet alleen wordt er morgen een antwoord verwacht van Iran op het voorstel van het Westen om de crisis rond het kernprogramma op te lossen. Nee, tevens valt deze dag samen met een belangrijke islamitische religieuze datum, namelijk de nachtvlucht van de profeet Mohammad op de 27 van de maand Rajab.

Volgens Amerikaanse professor Bernard Lewis is het samenvallen van de twee data gepland door president Ahmadinejad. Hij schrijft in de Wall Street Journal:

This might well be deemed an appropriate date for the apocalyptic ending of Israel and if necessary of the world. It is far from certain that Mr. Ahmadinejad plans any such cataclysmic events precisely for Aug. 22. But it would be wise to bear the possibility in mind.

Omdat Lewis een bekende professor is (en een belangrijke adviseur van de Amerikaanse president Bush) wordt hij serieus genomen en neemt zijn hypothese allerlei vormen aan in de neo-conservatieve pers. Zie hier een plak-en-knip verhaal met allerlei (onbetrouwbare) bronnen aan elkaar gelinkt. Dit stuk is ook erg angstaanjagend. Ja, weblogs en nieuwssites zijn echt de toekomst hoor. Jammer dat alleen iedereen elkaar op internet naschrijft. Gaap.

Dit soort opinie-journalistiek, waarbij iemand iets beweert wat dan vervolgens als uitgangspunt wordt genomen en waar van alles bij wordt gehaald, is erg in zwang de afgelopen jaren. Een soort 'Da Vinci code' journalistiek zeg maar. Feiten zijn niet nodig, want we horen liever een boeman- verhaal.

Maar, mocht dit blog na morgen niet meer worden geupdated, dan weet u dat ik het mis had en de onheilvoorspellers gelijk en lig ik aan de frontlijn van de Iraanse aanval op Israel. Ik zit wel lekker strategisch hier in Libanon natuurlijk. En nee, dat is geen voorkennis van mijn zijde.

Straatlichten

Zaterdagochtend weer in Libanon aangekomen, gewoon over de snelweg vanuit Damascus. De chauffeur sprak geen Engels en wees de bomkraters in de weg aan met het woord "Israel". Dat deed hij een keer of vijf en toen waren we in Beiroet, waar ik eerst de hele dag heb geslapen om bij te komen van mijn vakantie.

Op zondag trof ik een bedompte stad aan waar het leven nog niet echt op gang is gekomen. Veel straatverlichting werkt nog steeds niet, maar sommige bars gaan wel weer open. Iedereen wacht af wat er nu gaat gebeuren.

Daarna snel terug naar Iran, daar staat ook vanalles te gebeuren met de zoveelste VN-deadline in aantocht.

Groeten uit Libanon

Denkend aan Holland
zie ik breede rivieren
traag door oneindig
laagland gaan,
rijen ondenkbaar
ijle populieren
als hooge pluimen
aan den einder staan;
en in de geweldige
ruimte verzonken
de boerderijen
verspreid door het land,
boomgroepen, dorpen,
geknotte torens,
kerken en olmen
in een grootsch verband.
De lucht hangt er laag
en de zon wordt er langzaam
in grijze veelkleurige
dampen gesmoord,
en in alle gewesten
wordt de stem van het water
met zijn eeuwige rampen
gevreesd en gehoord.

Hendrik Marsman, 1936.

Reza Abedini

De Prins Claus prijs gaat dit jaar naar een Iranier. Grafisch ontwerper Reza Abedini heeft de prijs gewonnen.

Dat is wel lachen, want de organisatie mailde me over Abedini een paar maanden geleden, met het verzoek over meer informatie over hem. Overigens is Abedini al bekend in sommige Nederlandse kringen, die waarschijnlijk hard voor hem gelobbied hebben. Hij en andere Iraanse designers hadden in april een tentoonstelling in de Balie.

Het zal wel weer een jaloerse boel worden in Iran, want de prijs -100.000 euro- is niet mis.

dahag

De zon begint weer te schijnen, dus het is weer tijd voor mij om te vertrekken. Mijn schoonfamilie blijft nog -vrees niet IND- een paar dagen. Ik hoop dat zij wel lekker weer hebben.

In Den Haag kreeg ik nog een boete voor bellen achter het stuur. Mijn schoonmoeder vond dat ik met de motoragent had moeten onderhandelen over de hoogte van de boete (130 euro), maar de agent leek me daar niet ontvankelijk voor.

Gisteren heb ik een ticket voor Damascus gekocht omdat de krant wil dat ik eerst naar Beiroet ga. Vervolgens ga ik waarschijnlijk door naar Iran waar ik nu ook al een maand niet ben geweest. Ben benieuwd hoe het daar gaat. Vrijdag reis ik af.

Nieuw podium

Kijk ook even op het blog van president Ahmadinejad. Ok, het gaat nu nog over zijn jeugd, de verdreven sjah en Imam Khomeini. Maar let maar op: hier gaat hij nog mee scoren in de toekomst. Hoewel ik niet in Iran ben en het niet kan checken, denk ik dat hij zich over filteren in ieder geval geen zorgen hoeft te maken.

Na zijn brieven aan Bush en Merkel is dit weer een nieuw podium. Hij kondigt al aan het te hebben over de onredelijkheid van internationale instituten. Naar aanleiding van de beeindiging van de Iran-Irak oorlog (1980-1988) en de internationale schuldvraag, schrijft hij:

"For those who were not aware of the close working of these international organizations and arrogant powers of the world, this indifference to and distortion and hiding of the facts was a very shocking experience. "

Kijk voor een ander politiek Iraans geluid overigens op een blog van zijn tegenstander en voormalige (hervormingsgezinde) vice-president Mohammad-Ali Abtahi.

Apenheul en andere Iraanse tochten

Wie dezer dagen door het land heeft gereisd, is wellicht van de weg gereden door een Mercedes-busje met acht klappende Iraanse vrouwen en twee Nederlandse jongens erin. De afgelopen 48 uur hebben we al honderden kilometers afgelegd om het andere (lees: winkelstraatloos) Nederland te laten zien.

Het Zuiderzeemuseum in Enkhuizen was een groot succes. "Dat Nederlanders zo woonden, honderd jaar geleden", verbaasde mijn schoonmoeder zich. Newsha merkte op dat huizen in Iran al honderden jaren douches hadden. Ik vertelde vervolgens dat honderd jaar geleden in de leuke grachtjes in het museum, de drollen rond moeten hebben gedreven. Maar mijn schoonmoeder geloofde dat niet. "Nederlanders zijn hele nette mensen", zei ze beslist.

In Volendam waren de fotozaken met traditionele kleding net dicht, jammer maar helaas. Een vriendelijke dame met Volendams accent heeft nog gebeld voor ons met een kennis maar zijn fotomachine was kapot. Mijn gasten wilden geen paling, maar houten tulpen des te meer.

Vandaag zijn we naar Apeldoorn gereden waar het Loo en de Apenheul op het programma stond. Dat laatste klonk leuk maar viel een beetje tegen. In de diergaarde moesten spullen moesten in speciale aap-vrije tassen, er mocht niet gevoederd worden iedereen moest oppassen, enz. Spannend!

Uiteindelijk hebben we twee wilde apen gezien, los van de meest vreemde soorten mensapen die het park volledig hadden overgenomen. De doodshoofdaapjes maakten veel goed, dus nu wil Newsha er ook een voor in Teheran.

Enfin, bij Paleis het Loo waren ze al gesloten dus gingen we weer naar huis. Morgen gaan we naar Rotterdam. Mijn schoonfamilie vindt Nederland helemaal te gek.

Filmpjes

Het fijne van Nederland is natuurlijk dat alles werkt. Newsha, die hier zaterdagochtend opeens voor de deur stond, zit dan ook de hele dag achter internet. Filmpjes en andere breedband zaken starten hier gewoon op en lopen niet vast, zoals in Teheran.

Zo heb ik onderhand geleerd dat de Llink-trailer waar ik me nog zo druk over heb gemaakt onderhand bij allerlei vreemde anti-Iran clubjes in de Verenigde Staten circuleert. Erg fijn aangezien Newsha en ik er ook in voorkomen, en dat soort lui (daar en in Teheran) meestal alles op de grote hoop gooien. Bedankt idealistische omroep!

Newsha stuurde me net dit filmpje, een clipje van een interview op het Britse Sky News met het links (radicale) parlementslid George Galloway over Libanon en Israel. Zulke televisiegesprekken heb ik in Nederland nog niet gezien. Vuurwerk.

Amsterdam

Gisteren door Amsterdam gesjokt. Het was weer voller dan vol. De Wallen waren - helaas- het hoogtepunt van de dag. Mijn schoonfamilie bleef zich maar verbazen over die "rare lucht", iedere keer als er weer wat 'urban' geklede jongeren voorbij liepen (petjes, kleding met teksten, diamanten in oren, enz). Ik legde uit dat het wiet was, wat ze natuurlijk wel wisten. We hebben nog gespeeld met de gedachte om mijn schoonmoeder spacecake te geven, maar gelukkig bleef ik nuchter van geest en hebben we het niet gedaan.

Er waren niet zoveel opmerkingen over de wallen en nadat we bij de negerinnen waren geweest, hadden ze het wel weer gezien. Newsha wilde niet mee ("nee he, niet weer naar de wallen", ze gaat ieder jaar), dus die bleef achter met mijn nichtje voor wie we dit alles ongeschikt achtte.

Verder blijf ik Amsterdam een soort poppenhuisdorp 'on steroids' vinden, maar misschien hadden we beter moeten zoeken naar alle leuke plekjes. Voor een supermarkt zag ik nog iemand van de Iraanse Mudjaheddin-e Khalq oppositiebeweging/sekte. Hij stond met een pak en een boek vol martelplaatjes in de regen om geld voor zijn organisatie te bedelen. Mijn advies: niets geven en doorlopen. Gewone Iraniers hebben een hekel aan deze club.

Afval en Scheveningen

We crossen hier het land door al hebben we wel vervoersproblemen met zo'n grote groep familieleden hier. Gisteren hebben ze en met een bootje door de grachten gevaren en zijn ze in twee fases in Scheveningen geweest.

Daar verloor mijn jongste schoonzusje haar mobiel (laten liggen). Maar wonder boven wonder kwam de eerlijke vinder hem terug brengen. Het strand was niet echt bevolkt, maar we hebben nog de nodige blote borsten gezien. Wat lachen was voor de Iraniers. De Gay parade hebben we ook niet gehaald omdat we pas s'middags wakker werden na een bruiloftsfeest de avond daarvoor. Dit overigens tot grote teleurstelling van mijn schoonzussen en tante.

Het zijn de kleine dingen die mensen hier verbazen. In Teheran wordt het afval iedere dag opgehaald, maar in Nederland niet. Gisteravond hadden we het toch buiten gezet want zo was "het schema", had mijn vader op internet gezien. Maar om 9 uur werden we wakker van de meeuwen die al het afval over de straat hadden verspreid.

Kortom ik alles weer bij elkaar vegen, de 'Milieupolitie' erbij. Mijn schoonfamilie vragen waar de politie voor kwam. "Voor het afval", zeg ik. Daar moesten ze wel om lachen, totdat ik vertelde hoeveel belasting je daarvoor moet betalen.

Bloemen

Een goede Iraanse vriend en vriendin van me hier trouwen deze twee dagen. Het is erg leuk om te zien hoe onze twee landen mengen. Zij wonen al twintig jaar in Nederland en ik nu bijna vijf jaar in hun land. De huwelijksgasten vonden het erg raar dat ik in Iran woonde. De meesten vertelden me dat ze dan nooit meer zelf zouden kunnen.

"Daar ben ik veel te Nederlands voor geworden", zeiden ze dan. "Iedereen is daar altijd te laat." En: "Hoe kan je daar overleven?" Ik vertelde dat dat allemaal best ging, waarna de Nederlandse Iraniers concludereerden dat ik minder vergelijkingsmateriaal had dan zij. Ik denk dat het klopt.

Zoals ik al eens eerder schreef voel ik me een beetje tussen twee werelden in. Mensen draaien zich hier echt om als ik op straat Farsi spreek tegen mijn Iraanse nichtje. Het is wat moeilijk te plaatsen denk ik.

Vandaag was er zeker een uur zon dus zijn we naar de Hortus geweest, ik en de oudere vrouwen in mijn fijne familie vakantiegroep. Bloemen doen het altijd goed, dus het was een leuk uitje. Verder zit Newsha nog steeds in Iran, ze staat nu iedere avond op het vliegveld in de hoop op een plekje.

Libanon en Golestan

Het is wel moeilijk om afscheid te nemen van Libanon. Gisteren gebeld met een vriend die er nog zit. De oorlog is nog in volle gang en er wordt heel veel goed werk gedaan door mijn collega-journalisten. "Je kan niet alles hebben in het leven", zeggen mensen dan in Nederland als ik klaag. Of "je kan niet altijd werken." Maar ik zou het wel het liefste willen, als ik eerlijk ben.

Voor de Irak-oorlog in 2003 zat ik drie maanden de start van de inval af te wachten. Daarna heb ik verschillende 'tours' in Bagdad gedaan. Als je dan in Nederland komt is het geweldig afkicken na zo'n periode. Aan de andere kant is het wel erg ontnuchterend om weer in de gewone wereld te zijn. Dan begrijp je weer dat die repo waar je soms gevaarlijke dingen voor doet, niets meer is dan een stukje in de krant.

In de Irak oorlog had ik zo'n moment. Het was 2 april 2003. De linies waren gebroken, er was een fort van het Iraakse leger in de verte en er werd nog gebombardeerd. We reden langs de laatste Koerdische controlepost het niemandsland in om de legerplaats te zien, toen ik na een halve kilometer twee lege helmen zag liggen. Ik keek in de verte, zag het fort, en dacht: dit wordt niets meer dan een extra alinea in mijn verhaal.

We zijn omgekeerd en kwamen een bevriend BBC team tegen (met Jim Muir die nu ook weer in Zuid-Libanon zit) die ook op weg waren naar het fort. Toen we 2,5 uur later in ons hotel aankwamen hoorden we dat de cameraman Kaveh Golestan (goede vriend van Newsha) op een mijn was gestapt, precies op het punt waar wij wilden parkeren. Hij was op slag dood. Sindsdien luister ik altijd naar mijn intutie.

Ik kijk met veel respect naar mijn collega's die in Zuid-Libanon zijn gebleven. Zonder hen wordt dit verhaal niet verteld. Vandaag lijkt me een mooi moment om weer even aan Golestan te denken. Jongens pas op, maar go out there.

Kaarsjes

De grootste schok voor mijn schoonfamilie is wel dat de winkels in Nederland om 18.00 uur dicht gaan. Mijn jongste schoonzusje snapte er niets van. "Overdag werken de mensen toch? Hoe kunnen ze dan winkelen?" Maar ik keek om me heen en zag overal mensen.

Het weer is ook een constante bron van verbazing. Mijn schoonmoeder en tante houden bij hoe vaak het regent. "Moet je kijken!", zeggen ze dan. "Daar regent het en daar niet." We hebben de hele dag door de stad gelopen, stormen trotserend. Ze zeggen dat ze dolblij zijn met dit koele weer. Oma vindt alles leuk, maar toen ik de travestiete dorpsgek op een terasje zag zitten (ja het regende inderdaad), ben ik toch maar een blokje omgelopen.

In de kerk -wilden ze zelf heen- deed tante vroom een hoofddoekje op, want dat had ze in Spanje ook gedaan toen ze daar ooit naar de kerk ging. En mijn nichtje brandde een kaarsje. Vervolgens gingen we naar de McDonalds, waar het eten "heerlijk" was.

Huishoudelijke mededelingen

Allereerst iedereen bedankt voor het lezen van mijn site.

-RSS feeds. Ik weet eigenlijk niet eens wat dit is, maar allerlei mensen mailen me erover. Ik ga het in orde maken. Binnenkort werkende RSS feeds op de site. Ja, ik beloof het.

-En ik zal ook de foto's eens bijwerken. En de foto's van mijn schoonfamilie werken niet omdat ik ze wat privacy wil geven (Newsha dreigde me met moord en doodsslag. Vrouwen winnen altijd. Altijd lastig wat je nu wel en niet laat zien.

-De hezbollah discussie loopt nog steeds.

Dood

Graag even aandacht voor de dood van Akbar Mohammadi in de Evin gevangenis, een paar dagen geleden. Hij en zijn broer zaten vast sinds de studentenrellen van 1999 en zijn slechts een paar keer voor verlof buiten de gevangenis geweest. Zijn ouders zijn nu ook opgepakt.

Ik zit in Nederland en heb geen idee over de toedracht, anders dan de verhalen die op internet staan (niet altijd een betrouwbare bron).

De vertegenwoordigers van de ideen waarvoor wie Mohammadi destijds de bak in draaide, de Iraanse hervormers, hebben de afgelopen jaren weinig drukte gemaakt over zijn gevangenschap. Mohammadi's vader voerde altijd onafgebroken campagne voor de vrijlating van zijn zoons, maar de meeste Iraanse hervormingsgezinde policti gingen snel over op andere onderwerpen. Ik heb nog een interview gehad met hun oude strijdmakker Ahmad Batebi, maar dat staat helaas niet online.