Gedicht van de Iraanse Sint

'You've got mail!' Van wie? Van president Ahmadinejad! De Iraanse president is gisteren weer in zijn pen geklommen en heeft een brief naar "het nobele" Amerikaanse volk geschreven, waarin hij schrijft zeker te weten dat de Amerikanen het oneens zijn met hun leiders.

Verder gaat het natuurlijk over de Palestijnen, de Israeli's, Irak, Guantanamo Bay, mensenrechten de VN en de macht van de Verenigde Staten.

Zelfkritiek staat er niet in de brief. Hiermee neemt hij een voorbeeld aan de Amerikaanse president. Toen George W. Bush zich op de algemene vergadering van de VN in september van dit jaar tot het Iraanse volk richtte, zei die ook niets slechts over zichzelf. Dat is waarschijnlijk iets wat staatsmannen nooit doen. Daardoor komen dit soort brieven en speeches raar over. Ik vraag me af hoe lang je door kan gaan met het bekritseren van elkaars mensenrechtenbeleid, als je allebei martelt.

Waarom krijgen de Nederlanders nooit een brief van Mahmoud? Sinterklaas komt eraan, is dat geen mooi moment voor de Iraanse president? Nederlanders ontvangen graag gedichten en Iraniers schrijven die graag. Hier alvast een klein opzetje voor de president:

Sint Mahmoud zat te denken,
hoe hij de Zionisten kon krenken.
"Nou kom op, vooruit met de geit."
"Weet je wat! ik ontken gewoon een historisch feit"
Zo gezegd en zo gedaan,
Sint Mahmoud begon eraan.
Handenwrijvend van plezier,
schreef hij snel een rare speech of vier.
Om 's avonds tevreden weg te dromen,
bij alle publiciteit die zijn kant op zou komen.
Maar de Iraanse Sint heeft ook aan Nederland gedacht,
En heel spontaan een variatie op zijn boodschap bedacht.
"Nederlanders, hak die knoop eens door"
"Wordt het zeuren over Iran, of gaat de handel voor?"
"Want beiden doen jullie heel erg graag."
"Laat het sint Mahmoud weten, als het kan nog vandaag"

Liefs, Sint Mahmoud.

Kattekwaad

Mijn schoonfamilie is het zat om op Eskandar te passen. Newsha en ik zijn iets van twee maanden niet thuis geweest en de kat verbleef bij mijn schoonouders. Daar is hij eerst heel erg verwend. Een mauw was genoeg om zijn bordje gevuld te krijgen. "Eskandar heeft honger, ik weet het zeker", zei mijn nichtje Romina dan, vergetende dat hij een uurtje geleden ook al had gegeten.

Moest er een deur open, ook dan was een piepje van het katertje genoeg voor de halve schoonfamilie om op te springen. Eskandar sliep 's nachts het liefste op mijn schoonbroer Hamid-Reza, maar soms sprong hij ook midden op de nacht op het hoofd van mijn schoonmoeder. En af en toe beet hij mijn nichtje heel hard, die dat niet erg vond. Want "Essie" was haar "kind."

Het aanrecht, de eettafel: niets was veilig voor Eskandar in het huis van mijn schoonfamilie. Zijn obsessie voor toiletpotten begon ook uit de hand te lopen. 'Wie zijn poot in de pot steekt, krijgt natte klauwen', is een oud kattengezegde. Dus zat het hele huis (ook wel bekend als het 'Paleis van mijn Schoonmoeder') vaak onder de afdrukken van kattenpootjes.

De maat was vol, dus bij thuiskomst uit Bagdad kreeg ik de kat in handen gedrukt. "Dag meneer Eskandar, tot nooit meer ziens!", zei mijn schoonmoeder, die vervolgens haar hele huis in de sop heeft gezet. Nu woont hij weer bij ons. Dat hebben we geweten. Eskandar heeft de hele nacht lopen mauwen, twee keer gekotst omdat de Whiskas die ik had gekocht over tijd was (4 euro per blikje!) en slaapt nu op mijn computer. Weet iemand het adres van een Iraanse kattefluisteraar?

Hotj. Mahmoud

Terug in Teheran in een vliegtuig vol verhalen. Naast me in de Iraqi Ailrines vlucht zat een Iraakse, shji'itische geestelijke, hotjatolislam Mahmoud, die nog nooit had gevlogen. Het zat hem niet mee van vanaf Bagdad stijgt iedereen met de corkscrew methode op, al draaiende omhoog in hele kleine circkels.

alles was nieuw voor Mahmoud. Ik moest zijn gordel om doen, zijn plastic bakje met eten openen, het zakje nootjes met mijn mond voor hem opentrekken, het raampje dicht en open schuiven, aanwijzen waar we waren, zijn gewaden op de stoel naast me neerleggen en aspirientjes halen toen hij hoofdpijn kreeg.

Verder had de aardige hotjatolislam veel vragen, wat met handen en voeten ging want hij sprak geen bijna Engels of Farsi en ik vrijwel geen Arabisch. "Ienterneet?", vroeg Mahmoud wijzend naar mijn computertas. "Me hotmail", zei hij vervolgens. "You have weplok?" Blijkbaar had hij al een heel technologieverleden want hij trok wat gouwe ouwen uit zijn mouw. "Atari? Commodore?" Ik schudde van nee, en zei "IBM, from China." De hotjatolslam knikte begrijpend. "America not so bad", zei hij toen we boven Basra vlogen in wat een belachelijke omweg werd. "Many mistakes in Irak, but not so bad."

Verder lag er een Iraakse shji'it met een beenwond over drie stoelen op weg naar een Iraanse dokter. En was er een man met een afgezet been die op pelgrimstocht ging. Dit was allemaal het werk van "wahhabitische terroristen", zo vertrouwden ze me toe. Zo noemden de passagiers Iraakse sunniten.

In Teheran bleek hij geen hotel te hebben. Ik dacht er nog even aan hem mee naar huis te nemen, maar toen ik me Newsha's reactie probeerde voortestellen als ik na 3 weken met een vreemde geestelijke op de stoep zou staan, heb ik er toch maar vanaf gezien. We wisselden pasfoto's en emailadressen uit. Het was een leuke vlucht.

PS Normaal doe ik dit niet maar het is hier echt op zijn plaats de mannen te bedanken die me de afgelopen week hebben bijgepraat, vermaakt en naar het vliegveld hebben gereden. Guys: dikke cheers mate!

Life in the GZ

Dit gezellige kamertje op de foto hiernaast is mijn zeecontainer waarin ik nu al bijna een week verblijf. Gezellig is anders, gelukkig heb ik veel te doen hier. Ook al zit ik in de Groene Zone (waar je maar heel weinig mee krijgt van wat er in Bagdad gebeurt) ben ik hier toch dichterbij het verhaal dan in Teheran of Rotterdam.

Superveilig is de Groene Zone ook niet helemaal. Buitenlanders verplaatsen zich per auto. Wie geen speciale passen heeft wordt direct aangehouden bij checkpoints die overal in de zone staan. Soms vallen er de mortieren uit de lucht (plat op de grond gaan liggen, heb ik nu geleerd). De tweede dag dat ik hier was werd er een autobom gevonden in de wagen van de sunnitische spreker van het parlement.



De Irakezen die hier werken, haten elkaar met de dag meer. Gisteren overleed de vader van een van de wachters op het kamp waar ik zit. De man (76), een voornalige Iraakse ambassadeur was in coma geslagen door leden van het shji'ietische 'Leger van de Mehdi'. Zijn zoon moest huilen, maar kon niet naar huis. Er is immers een uitgaansverbod in Bagdad. Terwijl zijn familie probeert de vader te begraven zit hij vast achter de betonnen muren van de zone (die 1000 dollar per pilaar kosten, er staan er tienduizenden in Bagdad).



De wachter, een sunniet tekende op een kaartje in de krant, welke wijken in Bagdad door welke bevolkingsgroepen worden bevolkt. Middels zuiveringen proberen groepen homogene buurten te creeren.



Ik wacht nog steeds op mijn vlucht want erg veel is er verder niet te doen. Door het verbod reist niemand de zone in of uit. Ik bel wat met mensen in de stad, maar dat zijn ook geen echt geode bronnen: iedereen vertelt het verhaal van zijn eigen groep. Zelfkritiek, zoals wel vaker in deze regio, komt niet in de verhalen voor.



Zodra de weg weer opengaat hoop ik weer met iemand mee te kunnen liften naar het vliegveld.

Uitgaansverbod

Ik zit vast in Bagdad, alle vluchten zijn gecancelled en er is een uitgaansverbod. Daar gaat mijn plan om lekker kabab te eten bij mijn schoonmoeder. Newsha heb ik nu ook al een week of drie niet gezien.

In plaats daarvan zit ik nu in een soort betonnen fort en slaap ik in een zeecontainer die is versterkt met zandzakken. Buiten klinken sirenes en zojuist komt het nieuws binnen dat er 4 sunnitische moskeen in brand zijn gestoken, plus 6 Iraakse sunnieten zelf. Wraak waarschijnlijk. Ik kan het niet checken. Ik heb veel gekke dingen gedaan in mijn leven, maar nu Bagdad intrekken wordt daar niet een van.

Voor wie meer wil weten over de burgeroorlog in Irak en hoe deze door Iraakse politici wordt aangewakkerd, koop vandaag NRC Handelsblad, voorpagina.
In Iran gebeurt ook van alles. De FIFA heeft het land deelname aan wedstrijden geweigerd, iets was heel veel mensen treurig gaat maken en natuurlijk avrechts werkt. Over de 21 Iraanse journalisten die zijn opgepakt na een bezoek aan Nederland hopelijk later meer. Zodra ik hier weg kan. Voor nu, dit is een interessant opiniestuk over Iran en de VS van een collega van me.

Iraakse herinneringen

Deze foto hiernaast zegt heel veel voor mij over wat er met Irak is gebeurd. De man met het zwart gemaakte gezicht is mijn voormalige tolk. Hier staan we oktober 2003 aan de oevers van de Tigris in het district Adamia, nu een sunnitisch bolwerk.

De kinderen op de foto waren aan het zwemmen. Ik dacht toen nog dat het hebben van een semi-baard me zou beschermen tegen boze mannen.

Anno 2006 zit ik in de Green Zone, wat alles zegt over mijn mogelijkheden om verslag te doen over dit deel van Irak. Ik weet niet wat er gaande is in de rest van de stad. Punt. De kinderen zouden me waarschijnlijk stenigen, of erger. Mijn trouwe assistent, die ik vanaf de val van Bagdad kende, is gevlucht naar Zweden. Om hem te beschermen moet ik zijn gezicht kleuren. Het was een treurig moment toen ik dat deed.

We hebben heel wat meegemaakt, mijn tolk en ik. Samen waren hoorden we als eerste journalisten dat Saddam Hussein was opgepakt omdat we net een van Irak's oudste politici aan het interviewen waren. De dansende Irakezen van CNN hebben wij niet gezien. We spraken met Muqtada Al Sadr, die later een hele grote jongen zou worden in het nieuwe Irak. De eerste tekenen dat het misging in Falluja beschreven we ook.

Later werd het grimmiger. Dat het met de nieuwe Iraakse politie niet ging lukken was al snel duidelijk. Dat de milities heel slecht nieuws waren leerden we gaandeweg, toen hun macht groeide, gesteund door de politieke partijen in Irak. Sadr-city, de shji'ietische sloppenwijk in oost-bagdad. Daar reden we gewoon naar toe. Een beetje bang waren we dan wel.

Dat de islam in opmars was in Irak, ging mijn tolk aan het hart. Hij is een christen. We eindigden onze samenwerking met dit positieve verhaal over een jong meisje dat naar de olympische spelen ging voor Irak op vertrapte Nikes. Het is slechts een greep uit tientallen stukken die we samen maakten. Uiteindelijk mocht ik niet meer van de krant unilateraal naar Bagdad en dus hield alles op.

Daarna zagen we elkaar nog een keer aan de Iraakse-Iraanse grens, waar ik uit het veilige Noord-Irak heen was gereden en hij met een vriend uit Bagdad. We omhelsden elkaar ongemakkelijk. Ik ben blij dat hij niet meer op de eerste rij hoeft mee te maken wat er met zijn land gebeurt, maar mijn hart doet pijn voor degenen die hier achterblijven.

Ambitieuze plannen

Wat is een betere plek om te stemmen voor de Nederlandse parlementsverkiezingen dan de Groene Zone in Bagdad? Het hart van het 'nieuwe en democratische' Irak! De wereld is klein en de techniek staat voor niets.

Via internet en een stemcode, mij persoonlijk toegezonden door de minister van bestuurlijke vernieuwing, vervulde ik in vijf stappen mijn Nederlandse burgerplicht. Op de schietbaan naast mijn wooncontainer met zandzakken werd geoefend en verderop werden de resten van een autobom opgeruimd. Wat deed ik? Ik klikte uiteindelijk maar op een kandidaat die ik persoonlijk ken.

Mijn vraag is, wat gaat Nederlands nieuwe buitenland-beleid worden? Wel, de SP is zwaar tegen onze deelname aan de 'Oorlog tegen terreur' (denk aan Spanje dat na een socialistische overwinning direct de troepen terugtrok uit Irak). Deelname van de SP aan de regering kan een nieuwe koers betekenen.

En wat te denken van ons Iran-beleid? Wie moet er nu de onafhankelijke media in Iran gaan steunen? En wie zal de vervolgde homo's in het Midden-Oosten bijstaan? Het nu gehalveerde D'66 voerde campagne voor de Iraanse homo's en die mochten blijven.

(Dat succes smaakte naar meer. Boris Dittrich stelde de Kamervragen of het mogelijk was de 15 Nederlandse Navo stagairs in Bagdad in te schakelen om de IraaKse homoseksuelen te beschermen. Maar de Navo-lui zitten in een bunker op de Groene Zone en komen er niet uit. Ook niet voor homo's.)

Nieuwe partijen, nieuwe ronde, nieuwe kansen en nieuwe prioriteiten. Ook voor het buitenland. Weet de 'Partij van de Dieren' bijvoorbeeld al dat er in Iran helemaal geen dierenasiels zijn? Wat?! En in Irak zijn ook nog zielige katjes. Driewerf schande! Daar moet toch een potje voor zijn? Alvast een idee voor kamervragen: kunnen die 15 Navo-stagairs geen dieren gaan redden in Bagdad? Of anders lijstduwster Georgina Verbaan samen met Bridget? Dan kunt u weer rustig slapen.

NL verkiezingen: Iraakse stijl

Laten we de wereld eens op zijn kop zetten. Zo zouden de verkiezingen in Nederland er ook uit kunnen zien, als het Irak was...

Nederlandse verkiezingen geteisterd door geweld

AMSTERDAM 23 NOV. Hevig geweld heeft gisteren miljoenen kiezers ervan weerhouden om hun stem uit te brengen bij de parlementsverkiezingen in Nederland. Bij een zelfmoordaanslag in Oss kwamen 16 mensen om het leven nadat een cementauto beladen met explosieven tegen een stembureau reed.

Terroristen, vermoedelijk verbonden aan de PvdA, hebben de aanslag opgeeist. In Oss wonen voornamelijk aanhangers van de SP. Beide partijen zijn in een ernstige machtsstrijd verwikkeld.

Enkele aanhangers van de splintergroepering D'66 hielden korte tijd een belangrijk stembureau in Rotterdam bezet. Ze eisten een referendum over de nieuwe grondwet die samen met India is opgesteld. Het is nu meer dan drie jaar geleden dat India middels een zeer korte oorlog Nederland binnenviel op zoek naar biologische wapens. Het voormalige Nederlandse staatshoofd Beatrix van Oranje wordt op dit moment berecht.

In de Achterhoek, het machtsbolwerk van het CDA van mullah Jan-Peter Balkenende, werd gebeden voor een gunstige overwinning. Volgens waarnemers heeft de partij grootschalige fraude gepleegd door in het gehele land geestelijk leiders te dwingen hun volgelingen op het CDA te stemmen.

De grote vraag in Nederland wordt nu wat voor coalitie er komt. India, stuurt aan op een brede coalitie waarbij CDA en PvdA moeten gaan samenwerken. "Wij gaan akkoord met alles", zolang we maar een evenredig aantal zetels krijgen", liet de socialistische krijgsheer Wouter Bos weten. Vorige week nog beweerde hij het tegenovergestelde.

Jan Marijnissen, de 'Opperste Leider van de Revolutie' van de SP wil ook meedoen. "Nederland heeft een sterke leider nodig", vertelde Marijnissen aan een uitzinnige menigte in een arbeidersdorp in zuid-Nederland. Omringt door lijfwachten eiste hij alvast de overwinning op. Maar ambassadeur Singh, de hoogste autoriteit van de bevrijders uit India, heeft aangegeven dat de SP "tegen het democratische gedachtengoed" is. Overmorgen wordt de uitslag van de Nederlandse verkiezingen verwacht.

In Bagdad

Er zijn verschillende vluchten naar Baghdad International Airport, toen ik hier voor het laatst was (nog voor de oorlog, daarna werd het een basis) heette het nog 'Saddam Airport', moeten wij ook doen in NL: alles naar de leider noemen. Dan weet je tenminste waar je op moet stemmen met de verkiezingen.

In Bagdad regeert het beton en ander hekwerk, zo kan ik vandaag wel vaststellen. Na de laatste checkpoint bij de luchthaven is het free for all op de snelweg. Kogelwerend vest aan, adem in en gassen maar. Het wordt de opstandelingen niet makkelijk gemaakt: er is een hek opgetrokken langs beide zijden van de weg. Ook op de bruggen over de weg staat hekwerk zodat het moeilijk is om dingen (handgranaten, bakstenen, vieze luiers?) naar beneden te gooien. De bomen langs de weg zijn gekapt. (lees hier wat ik daar ooit eerder over schreef) Af en toe wordt er nog op de konvooien geschoten, maar tegenwoordig hebben de Irakezen het ook erg druk met elkaar.

Bagdad is viezer dan toen ik het in juli 2004 achterliet. Grote, moerasachtige plassen waaruit smerige palmbomen groeien. Af en toe een groepje jongeren op straat. Ik verblijf zelf op de groene zone in een omgebouwde container achter een hele reeks checkpoints. De enige Irakezen die je hier tegenkomt steken vrolijk hun duim in de lucht. Verstandig, gezien het aantal gewapende mensen hier.

Binnen de Groene zone vallen nog geregeld mortieren, maar het steekt allemaal schril af bij de burgeroorlog van buiten de betonnen hekwerken. Het enige geluid wat hier klinkt zijn helicopters die constant overvliegen, en af en toe wat gedonder in de verte.

Bagdad

Als alles goed gaat zit ik vanaf morgen in Bagdad. Ik ben er nu al meer dan twee jaar niet meer geweest en dacht, kom op, ik ga weer eens kijken.

Nu heeft dat veel meer voeten in de aarde dan ik hier kan beschrijven, maar het komt erop neer dat ik in de Groene Zone zal zitten, alwaar het Amerikaanse leger een soort bubble heeft gemaakt in Bagdad. Natuurlijk glijdt de rest van de stad steeds verder af naar openlijke burgeroorlog, dus ik ben benieuwd in hoeverre die realiteit daar doordringt.

Ik had het mijn moeder niet verteld, maar Newsha had alles al verklapt aan de telefoon, zo bleek nadat ik mijn reisplannen uiteindelijk opbiechtte. Tja. Ze kon leukere tripjes bedenken, zei ze. Als ik maar voorzichtig zou zijn. Nou dat weet ik wel zeker, antwoorde ik.

Anyway, vanaf morgen ben ik waarschijnlijk uw man in de Groene Zone (je weet het pas zeker als je er echt bent). Er waren tijden dat ik daar minnetjes op neerkeek, toen ik zelf nog met vlasbaard en warrig haar door Bagdad reed om op te schrijven wat de Irakezen me vertelden. Mooi was die tijd, maar nu voorbij. Als ik mijn Iraakse stukken teruglees was het altijd al duidelijk dat het burgeroorlog zou worden. En ik vrees dat dit nog maar het begin is.

Studenten

Omdat het weekend is, ik in Noord-Irak allerlei verhalen moet tikken over bange Koerden, verbrande vrouwen, gevluchte doktoren en andere narigheid, hieronder een filmpje dat ik deze week ontving.

Er wordt terecht vaak geklaagd over de behandeling van studenten in Iran. Zie mijn interview van een week of zes geleden met de Iraanse ex-studentenleider Momeni. Ooit was ik bij een vergadering van Iraanse studenten waar na afloop een beer van een vent buiten een van de leiders greep, een pistool in de zij drukte en in een auto duwde. Dat was allemaal niet leuk. De betreffende student is later weer vrijgelaten.

Ja die lastige studenten toch. In Amerika, het land met de meeste kritiek op Iran, hebben ze er ook last van. Kijk naar dit filmpje van een Amerikaanse-Iraanse student die zijn studentenkaart niet bij zich had in de bibliotheek van de UCLA. Kaart kwijt? Tazergun kan je krijgen!

Holocaust conferentie

Het is officieel. Iran's holocaust-conferentie zal plaatsvinden op 11 en 12 december in Teheran.

Maak alvast kennis met een van de (waarschijnlijke) deelnemers. Ik breng u het Adelaide Institute, van de Australier Frederick Toben.



Hij is al druk bezig zijn koffers te pakken voor de grote bijeenkomst. Hij kijkt al uit naar een ontmoeting met Iraanse president Ahmadinejad. Overdrijf ik? Nee, ik overdrijf niet. Klik hier. See you there!

Muziekkeuzes zijn ook al gemaakt. Luister hier naar dit bekende lied op de site van Tober over Duitse vrouwen en Duitse wijn (dat laatste zal helaas niet aanwezig zijn op de conferentie aangezien alcohol officieel verboden is in Iran).

Blijkbaar is er al een soort holocaust-conferentie geweest, zo lees ik op een andere site van Toben. Lees dit interessante reisverslag, compleet met muziek (helaas niet het Duitse lied) en foto's.

Ik vrees met grote vrezen dat dit soort mensen de "experts en historici" zijn die de Iraanse president hebben doen twijfelen aan de echtheid van de holocaust. Dat wordt dus een bonte groep straks in Teheran. Ik maak me geen illusies over de internationale reacties die op deze bijeenkomst zullen volgen: dit wordt een gigantisch PR-drama voor het Iraanse regime. Betere munitie voor hun vijanden kunnen ze bijna niet bedenken.

Gezellig praten

Wat een heerlijke dagen moeten het zijn voor de leiders van Iran. Waarom? Nou: de internationale sancties tegen het nucleaire programma komen totaal niet van de grond bij de VN. Daarnaast hebben de Amerikaanse democraten de congresverkiezingen gewonnen. Ook nog is de neoconservatieve Rumsfeld is vervangen door de minder ideologische Gates als minister van defensie. Kan het nog mooier voor de mannen in Teheran?

Ja hoor, dat kan. Het begint het er ook nog steeds meer op te lijken dat de 'Irak Studie Groep' onder leiding van James Baker de Amerikaanse overheid gaat adviseren dat praten met Iran en Syrie de enige mogelijkheid is om (de Amerikanen in) Irak te redden. Tony Blair deed al een -rare- oproep aan beide landen om mee te doen met het (westerse) vredesproces. Probleem was dat het als een soort eis klonk. Iets waar de Britten natuurlijk vrij goed in zijn, maar nu niet helemaal op zijn plaats was.

Want het lijkt erop alsof Iran met de dag aan kracht wint, voornamelijk dankzij Westerse handelingen. Eerst schakelden de Amerikanen en de Britten Iran's aartsvijanden in Afghanistan en Irak uit. Dit maakte van Iran een regionale macht. Vervolgens begon het westen te grommen en dreigen over Iran's nucleaire programma. Hierdoor werd Iran kampioen van de derde wereldlanden. En nu wordt Iran opeens als oplossing voor Amerika's problemen gezien. Wat niets anders betekent dat de macht van het land nog meer zal toenemen.

De Iraniers willen best met de Amerikanen praten, maar alleen op "gelijk niveau" of "na een verandering in hun opstelling." Waarom zeggen ze dat? Omdat achter die woorden een heleboel gevolgen schuilgaan.

Het houdt in dat de Verenigde Staten het Iraanse systeem (indirect) zullen moeten erkennen, dat er stappen gezet moeten worden om de huidige Amerikaanse sancties op te heffen, dat het voor de VS vrijwel onmogelijk wordt om nog iets over mensenrechten in Iran te zeggen, dat de openlijke plannen voor 'vreedzame' regime wisseling weer in de la kunnen. Daarnaast is het interessant om te zien hoe de VS met holocaustontkenners aan tafel gaan zitten. Kortweg: het houdt in dat Amerika na 27 jaar ontkenning van het regime in Teheran een gedwongen verliezer wordt.

Het mag duidelijk zijn dat de Amerikanen (overheid & volk) daar helemaal niet klaar voor zijn. Daarnaast is natuurlijk bij de Israelische & invloedrijke Iraanse expatlobby de paniek totaal uitgebroken over deze plannen. Dus zullen eventuele toenaderingspogingen wel worden gesaboteerd.

En dan zijn er altijd nog de Iraniers zelf. "Ze zijn kampioen zichzelf in de voet schieten", vertelde een ambassadeur me ooit. Ahmadinejad gaat een boodschap sturen naar de Amerikanen. En over een maand wordt in Teheran een conferentie over de holocaust georganiseerd die ongetwijfeld wel weer veel stof zal doen opwaaien. Genoeg om over te praten lijkt me zo.

Extremisten

Extremisten aller landen, hebben jullie soms een geheim samenwerkingsverband?

Mahmoud Ahmadinejad: "Israel dient van de kaart te worden geveegd."


Benjamin Netanyahu: "Het is weer 1938 is en Iran het nieuwe Duitsland. (...)Iran bereidt een nieuwe holocaust voor. Ditmaal voor de Joodse staat."

In Iran vreest men voor een Israelische aanval, in Israel voor een Iraanse. Welke komt er eerder? Of gebeurt er helemaal niets?

Verbannen

Net terug in Teheran en nu al weer verbannen naar Noord-Irak. Over een paar minuten stap ik in een taxi die mij - oh luxe & heerlijkheid - naar het vliegveld zal brengen alwaar ik met een vliegtuig naar Arbil gebracht zal worden.

Ik denk dat ik de afgelopen 5 jaar wel 20 keer in het noorden van Irak ben geweest, met als klapstuk 3 maanden voor en tijdens de Irak oorlog. Altijd moest ik met auto's over land reizen, wat een ellendelange tocht was (2 dagen). Dat is nu dus voorbij.

Libanon gaat ook helemaal niet goed, dus dat zou best wel eens het volgende reisdoel kunnen zijn. Dat terwijl er hier ook zoveel aan de hand is.

Maakt u zich verder geen zorgen: ik heb mijn stemcode bij me en kan dus via internet stemmen voor de Nederlandse verkiezingen. Gelukkig maar.

Jongensboek

Het is soms een heel reizend circus dat hier langskomt in Iran. Gekke mannen op ligfietsen die de aardbol over gaan, knullen in rallyauto's op weg naar China, wereldreizigers in landrovers die in 80 dagen ergens heen moeten.

Vaak willen ze graag in de publiciteit omdat... Tja, omdat ze in Iran zijn en omdat ze meestal geld van anderen hebben gekregen om hun 'avontuur' te bekostigen. Vaak zitten hun auto's dan volgeplakt met stickers van sponsors, van de slager uit hun geboortedorp, tot grote computerbedrijven, dat soort dingen. Die bedrijven willen natuurlijk wel 'exposure' voor hun zuurverdiende centen.

Dat sponsoren vind ik altijd een beetje sneu. Ik bedoel, wanneer is het opeens de norm geworden dat als je een 'gekke' reis maakt, je jezelf moet laten sponsoren? Hebben die mensen zelf geen geld ofzo? Zo duur is het meestal niet, en wie zich door een ander laat betalen is nooit echt vrij.

Enter: Trio C tot de derde. Op een feestje stuitte ik hier op de drie jongens van dit Nederlandse muziekgroepje. Met een oude bus rijden ze van Nederland naar India en terug. Onderweg stoppen ze overal om muziek te maken. Zigeunermuziek. Gevolg: overal allerlei (jonge) Iraniers uit hun dak, een berg aan avonturen en een constante zoektocht naar diesel voor de bus. Een jongensboekverhaal, lees hier hun weblog.

De leden van het trio (wiens namen allemaal met een 'C' beginnen) hebben een paar jaar gespaard voor de reis, voor een paar duizend euro een bus gekocht en zijn vertrokken. Zonder stickers op de motorkap of GPS of satelliettelefoon in de hand, maar met een clarinet, een accordeon en een viool.

Het kan dus best. Jongens, goede reis!

Kababdag

Ja het is vrijdag, een dag die hier die naam eer aan doet. De Iraanse zondag, zeg maar. Vrijdag is kabab dag. Omdat het over al in mijn flatgebouw al heerlijk ruikt haast ik me nu ook naar mijn schoonouders voor een lekkere 'chelo kabab'. De eerste in weken.

Lees morgen het verhaal over de Iraanse actrice en de prive-film in NRC Handelsblad (als alles goed gaat).

Eet smakelijk met dat broodje kaas straks!

Zoek de verschillen

Bahman (links) is filosofie-student. In zijn vrije tijd beoefent hij de edele sport Aikido. Hij weet niet dat er binnenkort verkiezingen zijn in Nederland. De Nederlandse minister-president heeft hij ook nog nooit gezien. "Harry Potter wel", zegt hij. "Daar lijk ik wel een beetje op."

Bahman wil nooit van zijn leven de politiek in. "Mocht het toch gebeuren, stem dat alsjeblieft niet op mij." Een ding weet hij wel over de Nederlandse regeringsleider: "het is een knappe vent!"

Prive film

Ik hoorde er al het een en ander over maar het blijkt waar te zijn. Een populaire Iraanse actrice uit de bekende serie 'Nargess' heeft zelfmoord geprobeerd te plegen nadat er een tape van haar in omloop is gekomen waarop ze...eh ja... de liefde bedrijft.

Het is natuurlijk een vreselijk treurig verhaal in Iran waar iedereen van alles doet maar officieel alles een taboe is. Volgens de geruchten was de man in de tape haar vriendje en zou hij de vrijpartij stiekem hebben opgenomen. Vervolgens heeft hij de band aan een vriend gegeven die deze is gaan kopieren.

Volgens Iraanse kranten (die in hun berichten woorden als seks en andere taboes moeten censureren) onderzoekt de politie de zaak en is de man 'geidentificeerd'. De politie is in 'contact' met het meisje. Dit gebeurt natuurlijk overal ter wereld maar in Iran staan er hoge straffen op het verspreiden en maken van 'super' films, zoals het hier heet. Sex voor het huwelijk is ook verboden, zonder hoofdoek in het openbaar verschijnen, enz, enz. Naast het feit dat hele hele land over haar roddelt, zouden er dus ook juridische gevolgen kunnen zijn.

Het is van harte te hopen dat er niet een of andere gek is die haar, in plaats van de jongen aanklaagt wegens "het verspreiden van immorele beelden" ofzo. Helaas gaat de film van hand tot hand en zal er een dezer dagen wel een reactie van de overheid komen.

Veel mensen maken zich boos over de zaak en nemen het voor de actrice op. Newsha (nog in Nederland) kreeg gisteren al een massa-sms vanuit Iran met de tekst: "Wie de tape heeft moet hem vernietigen, dit mag niet verder worden verspreid. Dit meisje heeft recht op een prive-leven."

Nog wel even een opmerking: ik moet nog precies nagaan wat er is gebeurd, morgen dus meer.

Bijgeteld

Ik was vergeten hoe de ochtenden er in Teheran ook al weer uitzien. Onverwacht bellen en bezoek is de norm. Rond negenen werd ik wakker gebeld door de telefoon (vaste lijn, verkeerd verbonden), vrijwel tegelijkertijd ging de mobiele (iemand die geld wilde) en ook klonk de flattelefoon met zijn doordringende zoemer.

"Er staat iemand van de overheid in de hal", zei de 'lobbyman' met een geknepen stem. "Geef me tien minuten", antwoorde ik. Nog half slapend spookten er allerlei doemscenario's door mijn hoofd en begon ik snel alle in Iran verboden spullen (cd's, dvd's, vloeibare stoffen, etc) op te ruimen. Overigens heeft iedereen wel dit soort dingen in huis, met name de eerste twee en is het dus ook alleen verboden als je echt in de problemen komt.

Nadat ik wat water in mijn gezicht had gegooid, kwam ik weer bij zinnen. De vorige keer dat dit gebeurde was het alleen iemand die wilde weten of ik ook echt woonde waar ik woonde. Destijds had ik me uitgeput door snel allerlei dozen via de trap naar beneden te dragen, wat achteraf behoorlijk onzinnig bleek. Snel stapte ik de lift in en trof in de hal een mager jongentje met een formulier op schoot.

"Wij willen weten of u hier echt woont" zei hij.

Ik wees op mijn 'out-of-bed-look'. "Aha", zei de jongen begrijpend en vinkte iets aan.

"Bent u buitenlander? Hoeveel personen in het huishouden? Wat is uw religie? Bent u getrouwd? Wat voor werk doet uw vrouw?" Het was een spervuur van vragen. Na tien minuten was hij klaar. "Waar was dit nu precies voor?", vroeg ik nogmaals.

"Bevolkingonderzoek, census", vertelde de jongen. "U bent nu ook bijgeteld!" Hij vertrok met de mededeling dat hij de gegevens in de computer ging invoeren.

"Overigens, mijn broer woont in Holland", zei hij voordat hij de deur uit liep. "Leuk land, maar altijd regen." Ik knikte instemmend, terwijl ik me afvroeg of ik nu blij moest zijn met mijn nieuwe bijgetelde status. In ieder geval had ik niet de dozen naar beneden gedragen, concludeerde ik tevreden.

Thuis

Ok, de wachtrijen op Mehrabad airport waren langer dan ooit, en het formulier dat de douanier nodig had om mij de Islamitische republiek binnen te laten was kwijt. Maar uiteindelijk wurmde ik me bepakt en bezakt door de mensenmassa die wel eeuwig in de aankomsthal lijkt te staan.

Met moeite duwde ik mijn karretje door de haag van blije vrouwen, mannen, opa's oma's en kinderen die hun langverloren familieleden weer in de armen sloten. Natuurlijk werden deze momenten vastgelegd door behulpzame neven met video-camera's of andere apparatuur. Mijn schoonbroer stond op me te wachten, toch aardig om 3 uur 's nachts.

Aangezien ik met KLM vloog (een zeer prettige vlucht, dat mag ook wel eens gezegd worden) zat ik voornamelijk met Iraanse-Amerikanen in het vliegtuig, waarvan een (een oudere dame) me toevertrouwde dat "niets beter is dan je eigen land." Ondertussen reisde ze wel een paar keer per jaar op en neer "omdat onze levens nu eenmaal zo zijn geworden".

De revolutie was een belanrgijke katalysator voor Iraniers om naar het buitenland te vertrekken, nu komen ze vaak beetje bij beetje terug om hun roots weer helemaal te herontdekken. Er wonen volgens schattingen iets van 4 miljoen Iraniers in het buitenland (29.000 in Nederland), maar dat zouden er best wel eens meer kunnen zijn.

Ik heb een paar keer naast mensen gezeten die in huilen uitbarsten bij het zien van de lichtjes van Teheran. "Het lijkt wel Parijs!", zei iemand ooit, overmand door emoties vanwege het uitzicht door het vliegtuigraam. Soms zijn ze bijna dertig jaar niet terug geweest.

Ik heb niet gehuild, maar ik ben wel blij weer terug te zijn. Parijs is het niet, maar wel -ook- thuis.

De tijd verstrijkt

Een volle dag vertaging maar liefst voor ons vanuit San Francisco. Mooi vliegveld daar, zeker als je er 26 uur rondhangt (wel hotel gekregen). Terwijl wij van onze voedselcoupons genoten, besloot de Iraanse revolutionaire garde een -zoveelste- rakettentest te houden. Dit natuurlijk in relatie tot de grote Amerikaanse marine oefening in de Perzische golf.

Newsha miste de opening van haar tentoonstelling in Amsterdam en ik zit nu in Nederland wasjes te draaien op weg naar Teheran.

Overigens hadden we ook makkelijk illegaal in de VS kunnen blijven. Nadat we alle visa's hadden uitgestempeld (wat heel veel moeite kostte omdat de douaniers computers bleken te zijn die ik voor pinautomaten had aangezien: "steek uw paspoort in deze gleuf, bedankt, tot de volgende keer!") dachten we het land uit te zijn.

Maar toen bleek dat onze MD-11 van de KLM niet meer kon vliegen konden we gewoon Amerika weer in. Zonder enige paspoortcontrole of nieuwe visa's. Gezagsgetrouw vroeg ik nog aan een grondmedewerker of dat wel mocht. Dat was geen enkel probleem, zei de man met een glimlach.

Nu hadden wij het wel gehad met de VS, maar het bovenstaande wellicht een tip voor mensen die het weer hier zat zijn. In San Francisco was het 25 graden, er zijn ook verkiezingen en die zijn een stuk leuker dan hier.