Niloe, een Iraans-Nederlands kerstverhaal

Geen witte kerst dit jaar, maar stook de kachel maar wat hoger op, want ik heb een waar gebeurd Iraans-Nederlands kerstverhaal. En het mooiste is, jullie kunnen bijdragen aan de goede afloop.

Isfahan 1975. De laatste aftiteling rolt over het scherm in de Chaharbagh bioscoop in het centrum van deze eeuwenoude Iraanse stad. Glazen flesjes Coca Cola rinkelen over de grond, als de bezoekers naar hun jassen grijpen om te vertrekken. Een voor een verlaat men de zaal, de heren in pak, de vrouwen in rokjes. De islamitische revolutie moet nog plaatsvinden, de sjah van Perzie is nog aan het bewind.

Plotseling schrikt een van de bezoekers van een babygeluidje. Wat blijkt, ergens op de laatste rijen ligt een 2-jarig meisje in een mandje. Enkele dames aaien het kleine meisje over haar bolletje, de bioscoopeigenaar belt de politie en niet veel later wordt de vondeling naar een weeshuis gebracht. Daar krijgt ze de naam Niloufar Raksha, haar achternaam vernoemd naar het krachtige paard 'Raksh' van de Iraanse mytische held 'Rostam' uit de 'Shahnameh', Iran's nationale volksverhaal.

De autoriteiten plaatsen oproepen op radio- en televisie, maar de ouders van Niloufar melden zich niet. Een jaar later meldt een Nederlands stel zich bij het weeshuis. Na de benodigde papieren en controles nemen ze 'Niloe', zoals ze in het dagelijks leven zal gaan heten mee naar Nederland. Niloufar wordt een echt Nederlands kind, dol op haar adoptie-ouders. Maar toch 34 jaar, later wil ze weten wie haar Iraanse ouders zijn, zeker omdat ze zelf een gezin heeft.

Daarom trok Niloufar afgelopen zomer naar Iran, haar tweede vaderland dat ze alleen uit haar genen kende. Vijf dagen bracht ze door in Isfahan, op zoek naar haar biologische ouders. Maar zonder veel succes. Wel was ze enorm onder de indruk van Iran, haar tweede vaderland. In april komt ze weer naar Isfahan om haar zoektocht voort te zetten.

Hoe zal dit eindigen? Een paar maanden geleden werd ik gemaild door Niloe met de vraag of ik kon helpen. Het programma Spoorloos had haar de deur gewezen, omdat ze niemand kennen in Iran.
Niloe is op zoek naar iedere tip die haar meer kan vertellen over haar ouders en haar korte leven in Iran. Ook zoekt ze iemand in Isfahan die haar in mei of juni eventueel kan helpen met haar speurtocht. Voor welke tip dan ook, heeft ze een emailadres gemaakt: niloezoektouders@yahoo.com

Dus wie heeft er familie in Isfahan? Wie zit er in mei/juni in Isfahan? Wie woonde er in die tijd in Isfahan? Mail Niloe. Vrolijk kerstfeest voor iedereen.

VN kerstgroet

Ik hoop dat het een gelukkig nieuwjaar wordt in Iran...



Maar ik heb het niet in de hand.

Ho ho ho, kerst in Iran

Natuurlijk zijn de kerstdagen hier gewone werkdagen. Hoewel de Iraanse overheid geen kans onbenut laat om jezus te eren als profeet, zijn er blijkbaar al genoeg vakantiedagen om ook de Iraniers vrij te geven met de geboorte van 'issa', zoals jezus hier heet.

Twee jaar geleden telde ik iets van 50+ vrije dagen in Iran per jaar. Dat is inclusief de Eid vakantie en alle verjaardagen en sterfdagen van de 12 imam's (die weer niet allemaal een vrije dag krijgen).

Lees hier een verhaaltje van mij over Kerst in Iran.

Enfin, gisteren trokken Newsha, mijn nichtje Romina en ik erop uit om wat cadeautjes te kopen. We hoefde niet lang te zoeken voor kerstspullen. Er zijn hele straten in Teheran waar uitbundige winkels zijn die nepbomen en melige engeltjes verkopen. Natuurlijk wordt dat gedaan door Iraanse christenen (meestal Armeniers). Maar volgens de verkoper zijn er ook veel islamitische-Iraniers die aan kerst doen.

Zie, de commercie rukt dus ook hier op. Valentijnsdag wordt ook niet overgeslagen. Wij gingen uiteindelijk ook met allemaal reut de deur uit. De verkopers lachten in hun vuisten, maar Romina was erg blij met haar kunstboom, met lichtjes dat wel.

Offline?

Ik zou wel een verhaal op kunnen hangen over de Iraanse geheime dienst, die mijn blog heeft gesloten. Of over bedreigingen. Maar helaas was het intypen van een verkeerde tekst de schuld van het verdwijnen van mijn site. Mijn diepe excuses. Ik ben met van alles bezig, maar doe mijn best online te blijven.

Eskandar ontmand

Tot groot vermaak van al mijn Iraanse buren wandel ik vaak met Eskandar de kat door de buurt. Hormonen beheersen het beest, dus moet hij er af en toe uit. Omdat Eskandar zich nergens prettiger voelt dan op mijn schouders, loop ik dus als een piraat met een harige papagaai door onze wijk. Iedereen denkt dat ik gek ben en waarschijnlijk is dat ook zo.

De afgelopen dagen is zijn hormonale gemauw echter te erg geworden en hebben we de vreselijke beslissing genomen. Eskandar is nu gecastreerd. Natuurlijk gilde hij het hele dierenziekenhuis bijelkaar, beet een dokter en krabde de taxichauffeur, maar het zaakje is eraf. Honderd euro, ben benieuwd wat dat in Nederland kost.


Drie dagen lang zijn we iedere ochtend en avond teruggegaan naar de dokter voor antibioticaprikken. Gisteren stuurde de taxidienst een Iraanse limo omdat ze geen chauffeurs hadden die met de kat durfden te rijden. (Volwassen mannen kunnen hier doodsbang zijn voor katten).

Dus ging ik door de ochtendspits met een kat met kap om, zittend op mijn schouders, een buitenlander in een limousine. Mijn medeweggebruikers wisten niet wat ze zagen, dus zwaaide ik af en toe maar vriendelijk. Wat kan je anders doen?



Nu loopt Eskandar humeurig met een grote plastic kap om door het huis, zodat hij zich niet kan likken (dat schijnt niet te mogen). Newsha, die eerst een groot voostander was van de operatie -gezien onze nachtrust- vind het nu zielig. Het mauwen is gestopt, maar nu wil hij de hele tijd eten. Het zijn zware dagen.

Darius. Man van het jaar 521 v. Chr.

Omdat er veel te weinig aandacht is voor de glorietijd van Iran, hier een gastbijdrage van Jona Lendering, dé expert in Nederland op het gebied van de Iraanse historie:

Ahmadinejad is dus geen 'Man van het Jaar' geworden, maar de Iraniërs zullen zich daar niet echt zorgen om maken. Want als er één iemand de wereld met stomheid heeft geslagen om wat hij allemaal in één jaar presteerde, dan was het een andere Iraniër: koning Darius de Grote (522-486 v.Chr.).

Het jaar in kwestie begon op 29 september 522, toen hij een einde maakte aan het leven en heerschappij van Gaumata, die enkele maanden eerder door een staatsgreep aan de macht was gekomen. Dus werd Darius zelf koning van een rijk dat zich op dat moment zou hebben uitgestrekt van Egypte tot Afghanistan, ware het niet dat de tweede coup in zeven maanden een kettingreactie van opstanden uitlokte, zodat de macht van de nieuwe vorst niet werkelijk ver reikte.

In de Behistuninscriptie vertelt de Perzische koning hoe hij eerst Irak opnieuw onderwierp, het rijkste gebied in het Midden-Oosten. Hoogstpersoonlijk doodde hij zijn voornaamste tegenstander. En toen brak de hel los.

In wat nu Iran heet, leefden destijds verschillende volken, waarvan de Perzen er maar één waren. In het zuidwesten leefden de Elamieten, in het noordwesten de Meden en in het noordoosten de Parthen. Na de herovering van Irak door Darius kwamen ook zij in opstand, samen met een half dozijn andere volken die ooit door de Perzen waren onderworpen. Darius versloeg ze allemaal en kon zonder overdrijving beweren dat hij in één jaar negentien veldslagen had gewonnen.

De wereld was met stomheid geslagen. Er waren geen experts die het nieuws konden duiden, maar in het verre Israël noteerde de profeet Nahum dat alle volken zich stil hielden. En nog elk jaar vergapen tienduizenden toeristen zich in de hoofdstad van Darius, Persepolis aan de reliëfs bij zijn troonzaal. Ze zien daar 23 volken die de grote koning met Now Ruz geschenken komen brengen. Wellicht dat de huidige Iraanse president daar ook van droomt, maar dan heeft hij nog een lange weg te gaan.

Verkiezingen

De eerste uitslagen van de gemeenteraadsverkiezingen voor Teheran zijn binnen en wat blijkt:

-De grote winnaar is 'de Grote Coalitie van de Conservatieven', waarvan de huidige burgemeester van Teheran, Mohammad Baqer Qalibaf (zie foto, door Hassan Sarbakhsian) de beschermheer is. Ik ben ooit met hem op campagne gegaan in de thee-producerende regio van Iran.

-De 'Zoete Geur van de Dienstbaarheid', de lijst van Ahmadinejad-aanhangers krijgt niet meer dan vier zetels en daar zit geen luchtje aan. Of wel?

-De hevormers krijgen ook vier zetels. Massoumeh Ebtekar, a.k.a 'sister Mary' tijdens de gijzelingscrisis van de Amerikanaanse ambassade, mag weer eens op het pluche.

Maar natuurlijk wordt er ook ruzie gemaakt (what's new?). De hervormers vragen zich al waar alle stembussen toch heen zijn gegaan nadat de stembureau's vrijdag werden gesloten. In sommige districten duurde het 36 uur voordat de bussen weer opdoken, waar zijn die in de tussentijd geweest? Nu worden de stemmen geteld in het ministerie van binnenlandse zaken, wat weer in handen is van Ahmadinejad aanhangers. Fraude? Ok, maar waarom heeft Ahmadinejad's lijst dan zo vreselijk verloren? Snapt u het nog?


'Sluwe vos' en tweede man van Iran (achter de schermen) Akbar Hashemi Rafsanjani heeft de meeste stemmen bij de verkiezing voor de Raad van Experts gekregen. Die werden ook vrijdag gehouden. Rafsanjani werd in 2005 nog publiekelijk vernietigd toen hij het in de tweede ronde van de presidentsverkiezingen spectaculair verloor van Ahmadinejad. Rafsanjani stond nu echter op allerlei lijsten, conservatief en hervormingsgezind, dus ik ben niet zo verbaasd dat hij gewonnen heeft.

Kunnen we nu zeggen dat Ahmadinejad niet populair meer is? Ik denk van niet. Los van het feit dat ik persoonlijk heel veel mensen heb gesproken die op hem hebben gestemd, zijn dit lokale verkiezingen. Teheran stemt meestal voor verandering, wat voor verandering dan ook. In de rest van het land ligt alles weer anders omdat daar andere lijsten en samenwerkingsverbanden zijn. Ik had juist de indruk -gezien wat mensen mij vertelden in stembureau's- dat Ahmadinejad's lijst niet zoveel zou verliezen. Maar ja, wie ben ik.

Kortom alles is weer eens verdeeld in Iran (het lijkt wel Nederland). En dit is nu al het tweede verlies voor de Iraanse president deze week, hij werd ook al geen persoon van het jaar.

Persoon van het jaar: niet Ahmadinejad

Niet Mahmoud Ahamdinejad is TIME 'persoon van het jaar' geworden, maar U. Volgens het blad bent U veel interessanter dan Ahmadinejad, Chavez of zelfs Kim Jong Ill. U heeft de titel gekregen omdat U het 'informatietijdperk beheerst'. Kortom de vlag kan uit in de hele wereld, behalve in donker Afrika want daar hebben ze geen internet.

Waar slaat dat op?! De titel hoort te gaan naar degene die het nieuws dit jaar het meest heeft beheerst. Ik was overtuigd dat onze Mahmoud dat was. Maar nee, dat blijkt U te zijn. Ik zal nooit meer iets voorspellen.

Volgens mij heeft TIME op het laatst (lees: holocaustconferentie) last van slappe knieen gekregen. Want hun chef Midden-Oosten was in Teheran voor het interview. Volgens alle betrokkenen (inside info!) was de titel allang aan Ahmadinejad vergeven. Maar blijkbaar is er toch voor deze suffe oplossing gekozen, 'U' bent veel minder in opspraak dan Ahmadinejad, dat is wel zo lekker veilig. Desondanks is er een fotoessay over de president omdat een foto meer zegt dan 1000 worden, sure.

Overigens heb ik een paar keer voor TIME gewerkt, niks aan. Acht journalisten schrijven allemaal een 'file' en een of andere carrierepief in New York maakt er dan een verhaal van en zet zijn naam er boven. Ik kon me daar absoluut niet in vinden, dus hield het na twee -door hun verknipte- bijdrages op. Maar nu ook ik persoon van het jaar ben geworden (mijn internet is iets sneller dan dial-up) sta ik er in ieder geval weer eens in.

Electionparty 1385

De gebruikelijke routine gisteren tijdens de gemeenteraad- en Raad van expertsverkiezingen. De staatstelevisie ging weer eens helemaal los met Iran/Islamitische republiek patriotisme. "we gaan de vijand in zijn mond stompen, met onze gigantische opkomst", zo hadden de Iraanse leiders beloofd. Dus werd alles, maar dan ook alles uit de kast getrokken.

Weet u nog dat (house)beats in de ban zouden worden gedaan? Ahmandinejad eiste puur Iraanse muziek. Daar komt niets van dacht ik toen al, maar nu is er Iraanse house! Toen ik op het Palestina plein aankwam waar de staatstelevisie altijd "onder de mensen is" werd flink gedreund, en dan bedoel ik rasechte kermishouse met zang. De Opperste Leider van de Revolutie keek tevreden toe vanaf een poster hoe er werd geknald. Hij was niet de enige want het werd rechtstreeks uitgezonden.

Om dat te vieren heb ik een video gemaakt (met mijn telefoon): kijk HIER voor een filmpje van 'Electionparty 1385'

Nog even mijn andere verkiezingsobservaties: de opkomst was redelijk hoog, heel veel mensen stemden op verschillende kandidaten. Om twee uur werd gezegd dat indentiteitsbewijzen zonder foto ook konden worden gebruikt voor het stemmen. Zondag weten we meer.

Respect!

Lees hier het prachtige verhaal over de Iraanse fotograaf die een Pulitzer prijs won, maar zijn naam -tot nu toe- nooit heeft bekend gemaakt. Newsha had hier al gesproken met de schrijver Joshua Prager van het verhaal, en ik had hem in New York ook nog ontmoet (niet dat ik hem iets kon vertellen, daar niet van).

De serie foto's van een executie in Iraans-Koerdistan werden gemaakt door fotograaf Jahangir Razmi, die destijds zijn naam niet bekend durfde te maken. Iraanse islamitische revolutionairen -die destijds flink hadden huisgehouden in het gebied- waren 'not amused' over de foto's.

Ook nieuwswaardig om te lezen hoe de beroemde Iraanse fotograaf Reza (o.a. National Geographic) destijds suggereerde dat hij de plaat had geschoten. Ook dachten veel mensen in Teheran dat Kaveh Golestan de maker van de foto's was. Om eerlijk te zijn, dacht ik het ook (zie het stuk). Hij stierf in 2003, Newsha en ik waren daar helaas bij aanwezig.

Een mysterie is opgelost en Razmi krijgt de eer die hem toekomt. Binnenkort ontvangt hij alsnog de geldprijs die bij de onderscheiding hoort. Zie hier een slideshow van de foto's.

Studenten-perspectief

Even snel, want ik heb het razend druk, lees vandaag het stuk over de Holocaust conferentie in de NRC.

Veel mensen hebben me gemaild met de vraag wat ik af weet van de studenten die Ahmadinejad "een dictator" hebben genoemd en posters met zijn afbeelding hebben verbrand. Om eerlijk te zijn weet ik van dat incident niet veel, ik zat immers bij de gekken op de holocaustconferentie.

Laat ik over een ding duidelijk zijn. Er is hier geen revolutie gaande, we hebben alleen te maken met selectieve (westerse) media. Er zijn de afgelopen 7 jaar tientallen studentenprotesten geweest, veel daarvan heb ik verslagen. Maar twee jaar geleden verloren veel redacties hun aandacht ervoor (en dan heb ik het niet over mijn krant waar we afgelopen twee maanden nog twee -grote- stukken over de Iraanse studenten hebben gehad).

Maar nu, met alle aandacht voor Ahmadinejad, is er opeens iedere oppositiescheet weer nieuws. "He, is het mogelijk om kritiek te leveren in Iran?" Als het geheugen kort is, dan kan nieuws om de zoveel tijd worden gerecycled. Alleen maak je het daarmee veel groter dan het is en daarmee creeren journalisten een verkeerd beeld.

De werkelijkheid is dat de Iraanse studentenbeweging succesvol kapot is gemaakt door conservatieven en hervormers (die de jongeren voor hun doeleinden gebruikten). De studenten die nu nog politiek actief zijn, zijn een veel kleinere groep dan -pak em beet- 3 jaar geleden.

Zo was er vorige week een protestbijeenkomst met tussen de 300 en 2000 studenten. Dat is heel dapper, maar er zijn 2 miljoen studenten in Iran. Kortom, plaats het in perspectief en de invloed van de studenten wordt al een stuk minder.

Voor Amerikaanse neo-cons zijn dit soort nieuwsberichten zonder context koren op de molen. Voor je het weet heeft Bush een boodschap voor "het dappere Iraanse volk dat zich massaal verzet". Sinds de Irak-oorlog weet hopelijk iedereen hoe belangrijk het is om naar de feiten te blijven kijken. De realiteit is dat actief verzet tegen de Iraanse overheid wordt gepleegd door slechts een hele kleine groep.

Maar ik sluit niet uit dat zowel hervormers en studenten een hergeboorte zullen beleven. Die eerste groep zou bijvoorbeeld kunnen winnen bij de gemeenteraadsverkiezingen van vrijdag(ze gebruiken de foto van ex-president Khatami in hun campagne). En een incident kan heel veel gevolgen hebben in de Iraanse studenten-wereld, zo bewezen de spontane protesten in 1999. Maar incidenten zijn niet te voorspellen.

Vooralsnog zie ik eerder een brede opkomst van neo-revolutionaire en nationalistische waarden in Iran, vooral bij veel mensen die vroeger relatief pro-westers waren. Het drama in Irak en westerse druk op Iran zijn daar de grootste aanstichters van. Ik vrees dat deze groep veel invloedrijker en machtiger aan het worden is dan de studenten.

Holocaust conferentie, UPDATE

De holocaust-conferentie is vanochtend begonnen, en ik moet toegeven, het overtreft al mijn verwachtingen. Ik blijf het ongelofelijk vinden dat de Iraanse overheid mensen als David Duke, Fredick Tober en Robert Faurisson uitnodigt alleen om internationaal een punt te maken. Duke is een voormalig leider van de Amerikaanse Ku Klux Klan. Tober is de man die de wereld over reist met zijn maquette van een vernietigingskamp, compleet met plastic poppetjes in mini-massagraven.



Het gaat de Iraniers natuurlijk om de Palestijnen, wiens land volgens de Iraanse overheid is afgenomen door de Israeliers met het "holocaust-excuus" in de hand. Mensen met allerlei meningen mochten aan de conferentie deelnemen, maar alleen de tegenstanders van de holocaust-theorie kwamen opdagen. Helaas concludeerden sommige aanwezigen dat daarmee de systematische jodenvervolging niet had plaatsgevonden want "voorstanders hebben blijkbaar geen wetenschappelijke bewijzen."



Ik vroeg een groep pro-regime studenten hoe zij het zouden vinden als Nederland een discussie zou organiseren die zou bewijzen dat Iraanse doden van de Iran- Irak oorlog allemaal verzonnen waren? Dat zouden zij niet leuk vinden, maar er was een verschil tussen beide onderwerpen, zo vonden de studenten. "De Iran-Irak oorlog is namelijk wel bewezen, dus dat is anders dan de holocaust," zei de leider van de groep. Ja, wat moet je dan nog zeggen?



De Iraanse televisie deed alle standups als de anti-zionisme Joden spraken, zo van "Kijk! De joden zeggen het zelf ook." Al met al was het een vrij zorgwekkende dag, wie ziet nu nog de Verenigde Staten en Iran aan een tafel zitten? Ik niet.

Voor de geinteresseerden. Hier nog een foto van een kale Duitser die een "wetenschapper" was, zo benadrukte hij. En de poster van de bijeenkomst, die morgenavond wordt afgesloten.

UPDATE: Uiteindelijk had iedereen nog een ontmoeting met hun held.


Lees hier mijn stuk dat gisteren in de NRC stond.

Nog meer stemmen

Gisteren stelde ik u voor aan de experts, hier Pari Syma Mayel-Afshar, onafhankelijke kandidaat voor de gemeenteraadsverkiezingen van Teheran, die ook vrijdag worden gehouden. In tegenstelling tot de verkiezing voor de Raad van Experts, is vrijwel iedereen toegelaten als kandidaat voor de gemeenteraad.

Syma, die ik zeer goed ken, lijkt mij een prima volksvertegenwoordigster. Maar ja, ik mag niet stemmen als buitenlandse man. Ben wel erg benieuwd of Syma het haalt.

De experts

Deze mannen zijn kandidaten voor de verkiezing voor de Raad van de Experts, of te wel de Raad ter onderscheiding van het goede. Aanstaande vrijdag zijn er niet alleen gemeenteraadverkiezingen in Iran, de experts worden ook gekozen.

De mannen zijn vergelijkbaar met de kardinalen in de katholieke kerk, alleen worden ze (na eerst geselecteerd te zijn) gekozen door het volk. Wat ze precies doen weet eigenlijk niemand, maar het is wel interessant om de stad vol te zien hangen met posters voor verschillende geestelijken.

Granaatappel en liefde

Ah, het is weer het seizoen voor de granaatappels! Overal zijn de vruchten te krijgen, een kilo voor een euro. Ik hoorde dat ze bij de Albert Hein 1,50 euro kosten dus wellicht moet ik de journalistiek maar opgeven en fruithandelaar worden.

De granaatappel ('anar') is in Iran ook een symbool voor de liefde omdat je hier nooit dingen direct kan zeggen, gebruikt men in de literatuur en schilderkunst andere dingen. Zoals dus ook de granaatappel. Nu moet ik dit weekend een stuk voor de krant schrijven over een taboe in Iran en ik heb de Liefde gekozen. Ik geef toe, het is een beetje rare keuze aangezien vrijwel iedere bekende Iraanse dichter het over liefde heeft (al dan niet middels granaatappels), veel mensen verliefd zijn en er ook kinderen worden geboren.

Maar wat zo raar is, hoe ontmoeten al die mensen elkaar? De overheid in Iran is voor scheiding der seksen (onmogelijk in Iran). Nou ja, daar wil ik het dus over hebben. Tips voor liefde in Iran zijn welkom. En koop eens een granaatappel dit weekend. Volgens mijn schoonmoeder is het reuze gezond. Hoe te werk te gaan: eerst een beetje masseren, vervolgens met twee duimen in het gat openbreken en dan de rode vruchtjes eruit schrapen en in een kom doen. Wat zout erover heen een klaar is Reza, of Kees, of whatever. Prettig weekend!

Iraanse Plundra beurs

Normaal blijf ik er altijd ver uit de buurt, maar vandaag ben ik weer eens naar de 'internationale expositie', een soort RAI geweest. Ik heb al tijden lang last van mijn rug en wilde graag een nieuwe stoel kopen. Nu was er een interieur-beurs en dus een goed moment om te gaan kijken.

De weg naar de beurs was bezaaid met kraampjes waar onder andere DVD's en CD's werden verkocht. Alles is te koop hier in Iran, al ben ik nu al maanden op zoek naar Lost, seizoen 2, deel 4,5,6.

De bergen zagen er weer prachtig uit en we worstelden ons door de mensen(massa), die blijkbaar allemaal nieuwe spullen wilden kopen. Het leek wel IKEA tijdens de Plundra weken, maar dan in Teheran.
Veel uitjes zijn er niet voor jonge Iraniers dus stikte het er van de stelletjes en mooie meisjes (niet dat ik daar naar kijk natuurlijk).

Ik kan me niet voorstellen dat mensen voor hun plezier naar die hallen gaan, maar dat kan ik me bij de IKEA ook niet (al kom ik er toch weer iedere keer als ik in NL ben.) Er waren heel veel prachtige spullen en ik had natuurlijk graag deze leren poef gekocht, model Krokodil.



Uiteindelijk vonden we een mooie stoel, maar kostte het kreng 350 euro! Ik blijf natuurlijk Hollander op dat soort momenten, dus ging de koop mooi niet door. Dan maar RSI.

Feedback

Omdat het de laatste maand van het (westerse) jaar is, ben ik het een en ander aan het overdenken. Ik wil, zodra ik tijd heb, de site veranderen en een aantal nieuwe onderdelen toevoegen. Ik weet dat de foto's op de site niet kloppen. Daarnaast heb ik een aantal pagina's zelf geblokkeerd omdat ze uiteindelijk toch te persoonlijk waren. Daar moeten andere dingen voor in de plaats komen.

Ik wil ruimte maken voor andere mensen om ook af en toe iets op de site te doen. Af en toe zal ik proberen om iemand uit te nodigen om wat te schrijven, en ik hoor graag als er mensen zijn die ideen hebben voor stukjes op de site.

Daarnaast wil ik een pagina maken met reis- en visumtips voor Iran. En wellicht iets met video (lijkt me echter vrij onmogelijk met de snelheid van het internet hier). Misschien een pagina zoals Flickr, zodat mensen foto's kunnen uploaden. Heel veel mensen maken goede foto's van Iran, het zou leuk zijn om die op een plek te hebben zodat ze veel worden gezien. (Maar dan niet Flickr want dat is gefilterd in Iran, net als de New York Times sinds eergisteren)

Kortom, wie heeft er ideen en tips? Wat kan anders? Wat missen jullie? Eventuele reacties in de comments, langere mails naar: thomas@onzemaninteheran.nl

Holocaust conferentie update

Vandaag was er een persconferentie voor de aanstaande holocaust conferentie die aanstaande maandag en dinsdag word gehouden. De officiele titel wordt: "Een analyse van de holocaust, een internationaal perspectief.

De Iraanse onderminister van buitenlandse zaken, Manoucher Mohammadi vertelde de pers dat "Iran een goed land is om te oordelen over de holocaust, omdat wij er niets mee te maken hebben gehad." Er komen 94 sprekers "wetenschappers", waarvan 67 uit het buitenland.

Een daarvan is Frederick Toben (zie foto) die ik al eerder op deze site introduceerde. Hij is al aangekomen in Teheran. Kijk hier naar zijn fotoverslag over de reis met zijn mobiele gaskamer maquette.

Geloof me, de Iraanse leiders hebben veel rare dingen gedaan, maar dit wordt wel een van de vreemdste evenementen die ik hier ga meemaken. Laat ik vooropstellen dat de meeste Iraniers geen mening hebben over de holocaust, simpelweg omdat ze er nooit over hebben gehoord, laat staan dat ze er op school over hebben geleerd. Het dagboek van Anne Frank is hier volledig onbekend.

Ahmadinejad, Man van het Jaar

Het is december dus zal het Amerikaanse blad TIME, weer een 'Man of the Year' kiezen. Journalisten moeten nooit voorspellingen doen (dan sta je later voor aap als het niet klopt). Maar desondanks denk ik dat de Iraanse president Mahmoud Ahmadinejad dit jaar de titel gaat krijgen.

Al sinds 1927 kiest TIME ieder jaar een persoonlijkheid tot Man van het jaar, die het nieuws meer beinvloed moet hebben dan iedereen. In 2005 wonnen Bill & Melinda Gates (tja). Enkele anderen met de titel 'Man of the year', zijn o.a. Adolf Hitler, Franklin Delano Roosevelt en Jozef Stalin.

Twee Iraniers kregen de titel. De eerste was natuurlijk ayatollah Ruhollah Khomeini in het revolutiejaar 1979. De tweede was de Iraanse premier Mohammad Mossadegh in 1951. Hij nationaliseerde de Iraanse olie-industrie (tot woede van de Britten) en zette de toenmalige wereldorde op zijn kop. Hij zou een populist zijn, een nieuwe derde wereldleider, een man die speelde met de olievoorraad van de gehele wereld. Waar hebben we dat recent weer gehoord?

Met Mossadegh liep het slecht af. De Amerikaanse CIA organiseerde in 1953 een staatsgreep tegen de democratisch gekozen premier omdat hij teveel onder de invloed van de Sovjet-Unie zou staan. Hij stierf onder huisarrest in zijn woning in Ahmad Abad, die ik in 2004 bezocht.

Als Ahmadinejad wint (het lijkt me de enige juiste journalistieke keuze, als mega-nieuwsmaker met een mening), dan wordt Iran een van de top-leveranciers van mannen van het jaar, na de Amerikanen natuurlijk. Ik vraag me af of dat een positief gegeven is. Of zijn er soms betere opties voor de titel van mega-nieuwsmaker? TIME heeft een paar alternatieven bijeengeraapt, hier kan je stemmen (dit is geen oproep ofzo). Maar uiteindelijk kiest de redactie van het blad.

Sneeuw

Warm weer in Nederland, maar in Teheran valt 30 centimeter sneeuw. Verblind door stereotypes (kamelen, woestijn) vergeet men eens dat er zeer mooie bergen zijn in Iran, en dat de hoofdstad op 1200 (tot 1700) meter boven zeeniveau ligt. Bijna iedere winter valt er dus sneeuw in Teheran.

Nu ben ik dol op sneeuw, maar helaas bevonden we ons in de stad. Op weg van een afspraak naar een andere kwamen we volledig vast te staan in het verkeerd. Links en rechts braken sneeuwbalgevechten uit op de snelweg, stelletjes genoten van de extra tijd samen en ik deed precies 5 uur en 3 minuten over een stuk van 3 kilometer.

Op de radio werd gezegd dat de politie "alles onder controle had" en dat er "druk verkeer" op de Chamransnelweg was. Mijn reisgenoten en ik moesten lachen, want er stond welgeteld een agent die naar duizenden auto's gebaarde dat ze moesten doorrijden: iets wat onmogelijk was. Uiteindelijk (met een tussenstop en daarna nog anderhalf uur) waren we om 5 uur 's ochtends thuis, maar niet voordat ik onze auto over de meest afgrijselijke ijsbanen naar onze wijk had gereden (waar het iets minder had gesneeuwd dan in Noord-Teheran).

De volgende dag hebben Romina (sneeuwvrij van school) en ik een sneeuwkat gemaakt, als eerbetoon aan het beest dat onzer beider levens beheerst. Op verschillende manieren, dat wel.

Culturele Navo?

Een term die je veel hoort van de Iraanse overheid de laatste tijd is 'Culturele Navo' en de dreiging daarvan. Een paar weken geleden noemde ayatollah Ali Khamenei de 'Culturele Navo', (naar de Navo van Jaap de Hoop Scheffer) voor het eerst.

Hij heeft het dan over westerse pogingen om middels media, uitwisselingsprogramma's en andere samenwerkingsverbanden (jonge) Iraniers (en moslims) te beinvloeden. Je zou ook kunnen concluderen dat ayatollah Khamenei vindt dat Iraanse standpunten niet duidelijk in de westerse pers overkomen. Een commentaar van de conservatieve krant 'Resalaat' ging er gisteren dieper op in. Als voorbeelden noemen ze onder andere de heroprichting van het culturele commitee van de CIA, het nieuwe Amerikaanse budget voor "het bevorderen van democratie in Iran" en het oprichten van radio- en televisiezenders gericht op Iran.

Nu heeft Nederland een budget (15 miljoen euro) voor bevordering van media in Iran. Een gedeelte van dat geld is aan de Amerikaanse organisatie 'Freedom House' gegeven, die "zich sterk verzet tegen religieuze dictaturen als Iran" (hun woorden). Ook is er een op Iran gerichte radiozender mee opgericht (een Iraanse satellietzender gericht op o.a. Nederland is bij ons verboden). De rest is naar organisaties gegaan die een meer journalistiek karakter hebben.

Blijkbaar vindt de Iraanse overheid dat ook verdacht. Tien dagen geleden (ongeveer) werden er 21 Iraanse journalisten aangehouden op het vliegveld in Iran, terwijl ze terugkwamen van een training van twee weken in Nederland. De journalisten moeten zich ook nu nog geregeld melden bij de Iraanse inlichtingendienst. Ze moeten verder leven in Iran met een zwaard van Damocles boven hun hoofd, maar hebben wel een nieuwe ervaring gehad in Nederland.

Wat ik graag van jullie zou willen weten is het volgende: doet Nederland goed of kwaad met dit soort acties? Is het nodig dat Nederland de Iraanse media helpt? En zo ja, hoe?