Verkiezingen

De eerste uitslagen van de gemeenteraadsverkiezingen voor Teheran zijn binnen en wat blijkt:

-De grote winnaar is 'de Grote Coalitie van de Conservatieven', waarvan de huidige burgemeester van Teheran, Mohammad Baqer Qalibaf (zie foto, door Hassan Sarbakhsian) de beschermheer is. Ik ben ooit met hem op campagne gegaan in de thee-producerende regio van Iran.

-De 'Zoete Geur van de Dienstbaarheid', de lijst van Ahmadinejad-aanhangers krijgt niet meer dan vier zetels en daar zit geen luchtje aan. Of wel?

-De hevormers krijgen ook vier zetels. Massoumeh Ebtekar, a.k.a 'sister Mary' tijdens de gijzelingscrisis van de Amerikanaanse ambassade, mag weer eens op het pluche.

Maar natuurlijk wordt er ook ruzie gemaakt (what's new?). De hervormers vragen zich al waar alle stembussen toch heen zijn gegaan nadat de stembureau's vrijdag werden gesloten. In sommige districten duurde het 36 uur voordat de bussen weer opdoken, waar zijn die in de tussentijd geweest? Nu worden de stemmen geteld in het ministerie van binnenlandse zaken, wat weer in handen is van Ahmadinejad aanhangers. Fraude? Ok, maar waarom heeft Ahmadinejad's lijst dan zo vreselijk verloren? Snapt u het nog?


'Sluwe vos' en tweede man van Iran (achter de schermen) Akbar Hashemi Rafsanjani heeft de meeste stemmen bij de verkiezing voor de Raad van Experts gekregen. Die werden ook vrijdag gehouden. Rafsanjani werd in 2005 nog publiekelijk vernietigd toen hij het in de tweede ronde van de presidentsverkiezingen spectaculair verloor van Ahmadinejad. Rafsanjani stond nu echter op allerlei lijsten, conservatief en hervormingsgezind, dus ik ben niet zo verbaasd dat hij gewonnen heeft.

Kunnen we nu zeggen dat Ahmadinejad niet populair meer is? Ik denk van niet. Los van het feit dat ik persoonlijk heel veel mensen heb gesproken die op hem hebben gestemd, zijn dit lokale verkiezingen. Teheran stemt meestal voor verandering, wat voor verandering dan ook. In de rest van het land ligt alles weer anders omdat daar andere lijsten en samenwerkingsverbanden zijn. Ik had juist de indruk -gezien wat mensen mij vertelden in stembureau's- dat Ahmadinejad's lijst niet zoveel zou verliezen. Maar ja, wie ben ik.

Kortom alles is weer eens verdeeld in Iran (het lijkt wel Nederland). En dit is nu al het tweede verlies voor de Iraanse president deze week, hij werd ook al geen persoon van het jaar.

Persoon van het jaar: niet Ahmadinejad

Niet Mahmoud Ahamdinejad is TIME 'persoon van het jaar' geworden, maar U. Volgens het blad bent U veel interessanter dan Ahmadinejad, Chavez of zelfs Kim Jong Ill. U heeft de titel gekregen omdat U het 'informatietijdperk beheerst'. Kortom de vlag kan uit in de hele wereld, behalve in donker Afrika want daar hebben ze geen internet.

Waar slaat dat op?! De titel hoort te gaan naar degene die het nieuws dit jaar het meest heeft beheerst. Ik was overtuigd dat onze Mahmoud dat was. Maar nee, dat blijkt U te zijn. Ik zal nooit meer iets voorspellen.

Volgens mij heeft TIME op het laatst (lees: holocaustconferentie) last van slappe knieen gekregen. Want hun chef Midden-Oosten was in Teheran voor het interview. Volgens alle betrokkenen (inside info!) was de titel allang aan Ahmadinejad vergeven. Maar blijkbaar is er toch voor deze suffe oplossing gekozen, 'U' bent veel minder in opspraak dan Ahmadinejad, dat is wel zo lekker veilig. Desondanks is er een fotoessay over de president omdat een foto meer zegt dan 1000 worden, sure.

Overigens heb ik een paar keer voor TIME gewerkt, niks aan. Acht journalisten schrijven allemaal een 'file' en een of andere carrierepief in New York maakt er dan een verhaal van en zet zijn naam er boven. Ik kon me daar absoluut niet in vinden, dus hield het na twee -door hun verknipte- bijdrages op. Maar nu ook ik persoon van het jaar ben geworden (mijn internet is iets sneller dan dial-up) sta ik er in ieder geval weer eens in.

Ahmadinejad, Man van het Jaar

Het is december dus zal het Amerikaanse blad TIME, weer een 'Man of the Year' kiezen. Journalisten moeten nooit voorspellingen doen (dan sta je later voor aap als het niet klopt). Maar desondanks denk ik dat de Iraanse president Mahmoud Ahmadinejad dit jaar de titel gaat krijgen.

Al sinds 1927 kiest TIME ieder jaar een persoonlijkheid tot Man van het jaar, die het nieuws meer beinvloed moet hebben dan iedereen. In 2005 wonnen Bill & Melinda Gates (tja). Enkele anderen met de titel 'Man of the year', zijn o.a. Adolf Hitler, Franklin Delano Roosevelt en Jozef Stalin.

Twee Iraniers kregen de titel. De eerste was natuurlijk ayatollah Ruhollah Khomeini in het revolutiejaar 1979. De tweede was de Iraanse premier Mohammad Mossadegh in 1951. Hij nationaliseerde de Iraanse olie-industrie (tot woede van de Britten) en zette de toenmalige wereldorde op zijn kop. Hij zou een populist zijn, een nieuwe derde wereldleider, een man die speelde met de olievoorraad van de gehele wereld. Waar hebben we dat recent weer gehoord?

Met Mossadegh liep het slecht af. De Amerikaanse CIA organiseerde in 1953 een staatsgreep tegen de democratisch gekozen premier omdat hij teveel onder de invloed van de Sovjet-Unie zou staan. Hij stierf onder huisarrest in zijn woning in Ahmad Abad, die ik in 2004 bezocht.

Als Ahmadinejad wint (het lijkt me de enige juiste journalistieke keuze, als mega-nieuwsmaker met een mening), dan wordt Iran een van de top-leveranciers van mannen van het jaar, na de Amerikanen natuurlijk. Ik vraag me af of dat een positief gegeven is. Of zijn er soms betere opties voor de titel van mega-nieuwsmaker? TIME heeft een paar alternatieven bijeengeraapt, hier kan je stemmen (dit is geen oproep ofzo). Maar uiteindelijk kiest de redactie van het blad.

Gedicht van de Iraanse Sint

'You've got mail!' Van wie? Van president Ahmadinejad! De Iraanse president is gisteren weer in zijn pen geklommen en heeft een brief naar "het nobele" Amerikaanse volk geschreven, waarin hij schrijft zeker te weten dat de Amerikanen het oneens zijn met hun leiders.

Verder gaat het natuurlijk over de Palestijnen, de Israeli's, Irak, Guantanamo Bay, mensenrechten de VN en de macht van de Verenigde Staten.

Zelfkritiek staat er niet in de brief. Hiermee neemt hij een voorbeeld aan de Amerikaanse president. Toen George W. Bush zich op de algemene vergadering van de VN in september van dit jaar tot het Iraanse volk richtte, zei die ook niets slechts over zichzelf. Dat is waarschijnlijk iets wat staatsmannen nooit doen. Daardoor komen dit soort brieven en speeches raar over. Ik vraag me af hoe lang je door kan gaan met het bekritseren van elkaars mensenrechtenbeleid, als je allebei martelt.

Waarom krijgen de Nederlanders nooit een brief van Mahmoud? Sinterklaas komt eraan, is dat geen mooi moment voor de Iraanse president? Nederlanders ontvangen graag gedichten en Iraniers schrijven die graag. Hier alvast een klein opzetje voor de president:

Sint Mahmoud zat te denken,
hoe hij de Zionisten kon krenken.
"Nou kom op, vooruit met de geit."
"Weet je wat! ik ontken gewoon een historisch feit"
Zo gezegd en zo gedaan,
Sint Mahmoud begon eraan.
Handenwrijvend van plezier,
schreef hij snel een rare speech of vier.
Om 's avonds tevreden weg te dromen,
bij alle publiciteit die zijn kant op zou komen.
Maar de Iraanse Sint heeft ook aan Nederland gedacht,
En heel spontaan een variatie op zijn boodschap bedacht.
"Nederlanders, hak die knoop eens door"
"Wordt het zeuren over Iran, of gaat de handel voor?"
"Want beiden doen jullie heel erg graag."
"Laat het sint Mahmoud weten, als het kan nog vandaag"

Liefs, Sint Mahmoud.

Verbannen

Net terug in Teheran en nu al weer verbannen naar Noord-Irak. Over een paar minuten stap ik in een taxi die mij - oh luxe & heerlijkheid - naar het vliegveld zal brengen alwaar ik met een vliegtuig naar Arbil gebracht zal worden.

Ik denk dat ik de afgelopen 5 jaar wel 20 keer in het noorden van Irak ben geweest, met als klapstuk 3 maanden voor en tijdens de Irak oorlog. Altijd moest ik met auto's over land reizen, wat een ellendelange tocht was (2 dagen). Dat is nu dus voorbij.

Libanon gaat ook helemaal niet goed, dus dat zou best wel eens het volgende reisdoel kunnen zijn. Dat terwijl er hier ook zoveel aan de hand is.

Maakt u zich verder geen zorgen: ik heb mijn stemcode bij me en kan dus via internet stemmen voor de Nederlandse verkiezingen. Gelukkig maar.

Koerden

Ook al zijn we in San Francisco, het is Iran en Koerdistan wat hier de klok slaat. Het gedeelte van mijn schoonfamilie dat hier woont is Iraans-Koerdisch dus zeggen ze 'shab ghosh' in plaats van 'shab begher' als ze elkaar goedenacht wensen. Mannen noemen elkaar 'kaka', wat ook na al die jaren nog steeds grappig is voor mij.

Verder veel dansen, want dat doen Koerden net zo graag als Perzen. Koerdisch dansen gaat in een rij, de armen gehaakt en pasjes doen. Ik kan alleen de basismoves (stap links, stap rechts, been omhoog, been terug en nog een keer), maar kan redelijk meekomen.

Omdat het zondag is, ik hier op de youtube kan en in Koerdische sferen ben: hier een clip uit de Disney film Madagaskar, maar dan in het Koerdisch.

Uit balans

Ik ben bezig met twee stukken voor NRC over de (on)populairiteit van Ahmadinejad in Iran. Voor het ene verhaal ben ik naar een stadje in de Isfahan provincie geweest, daar zijn veel mensen trots op de president en steunen zijn beleid bijna blind. Voor het andere verhaal praat ik met activisten, professoren en andere groepen die nu aan de zijlijn worden gezet in Iran. Zij maken zich erge zorgen over de toekomst.

Waar tijdens de ambtsperiode van president Khatami groepen met politieke problemen altijd steun konden zoeken bij de hervormingsgezinden of conservatieven (natuurlijk zijn deze weer onderverdeeld in talloze stromingen), zijn nu alle overheidsinstituten in handen van de conservatieve stroming.

Kortom, er is geen beweging meer die bepaalde klachten binnen de samenleving weet te coordineren. Mede daarom zien we nu zoveel arbeidsprotesten en minderheden-onlusten in het land. Deze moeten zich nu wel binnen hun eigen groep organiseren omdat er geen overheidsaanspreekpunten meer voor ze zijn. Sterker nog, de overheid gaat keihard op ze in.

Wat betreft de islamitiseringsronde op de universiteiten. Begin jaren tachtig is die poging al gedaan en ook in 1996. Telkens weer lukt het niet. Verschil met die tijd is dat in Iran de verschillende politieke stromingen binnen het regime altijd in balans leefden, veilige havens creerend voor elkaars critici. Die balans is nu zoek. In zoverre maak ik me ook zorgen over de toekomst van dit land.

Nieuw podium

Kijk ook even op het blog van president Ahmadinejad. Ok, het gaat nu nog over zijn jeugd, de verdreven sjah en Imam Khomeini. Maar let maar op: hier gaat hij nog mee scoren in de toekomst. Hoewel ik niet in Iran ben en het niet kan checken, denk ik dat hij zich over filteren in ieder geval geen zorgen hoeft te maken.

Na zijn brieven aan Bush en Merkel is dit weer een nieuw podium. Hij kondigt al aan het te hebben over de onredelijkheid van internationale instituten. Naar aanleiding van de beeindiging van de Iran-Irak oorlog (1980-1988) en de internationale schuldvraag, schrijft hij:

"For those who were not aware of the close working of these international organizations and arrogant powers of the world, this indifference to and distortion and hiding of the facts was a very shocking experience. "

Kijk voor een ander politiek Iraans geluid overigens op een blog van zijn tegenstander en voormalige (hervormingsgezinde) vice-president Mohammad-Ali Abtahi.

Mahmoud's schwalbe

Ik weet niet hoeveel voetbaltroep er al in Nederland is verkocht, maar ga ervan uit dat iedereen rustig zijn Oranje Stahlhelm op kan zetten, straks bij het WK. Onze pogingen de Duitsers boos te maken over oorlogs en voetbalverleden zullen volledig worden overschaduwd als de Iraanse president Mahmoud Ahmadinejad zijn opwachting op het WK zal maken.

De openingswedstrijd van het Iraanse elftal is in Nurenberg, waar de Nazi- rechtzaken werden gehouden. Alleen het idee al dat Ahmadinejad de holocaustcriticus daar met vlaggentjes de Iraniers komt aanmoedigen, doet de Duitsers in hun lederhösen pissen.

Voor mijn vertrek naar naar Noord-Irak trof ik een Duitse diplomaat op een feestje in Teheran. "Komt die?! Komt die?!", vroeg deze verward aan mij. Ik antwoordde dat Ahamdinejad niet heeft gezegd dat hij komt. "Maar hij heeft ook niet gezegd dat hij niet komt!" Op de Duitse ambassade in de Iraanse hoofdstad gaat het al weken over niets anders dan de mogelijke komst van de Iraanse president. "We kunnen hem niet weigeren. Staatshoofden hebben geen visa's nodig! Hij kan zo landen!", zei de diplomaat zenuwachtig. Hij nam nog maar een wijntje. "Oh scheisse!", viel hij uit. Waarom worden we zo gestraft?!" Tja, wij weten wel waarom...

Conclusie: de Duitsers zijn ernstig verzwakt dit WK. Als Ahmadinejad komt, gaan ze er in de eerste ronde uit.

De brief

President Mahmoud Ahmadinejad heeft een brief gestuurd naar president George W. Bush. Het is de eerste keer in 26 jaar dat de twee landen officeel contact hebben met elkaar. De inhoud van de brief is niet bekend gemaakt, maar ik durf een gokje te wagen dat Ahmadinejad in de brief in ieder geval zijn theorie over "de cultuur van de profeten" nogmaals uit de doeken zal doen.

Volgens de Iraanse president kan de huidige spanning in de wereld slechts worden opgelost als men (wereldregeringen, bevolking, etc) terugkeert naar de cultuur van de profeten, siratolnabi in het Farsi. Hij stelt dat als de mensheid zijn leven leidt zoals -onder andere-
Jezus en Mohammed dat hebben voorgeschreven, er gerechtigheid zal zijn op aarde.

Tevens zullen spiritualiteit en moraliteit dan zegenvieren. Dit leidt vervolgens tot de komst van de messias, of de Mahdi, de twaalfde Imam waar de shji'ieten op wachten. De wens, de voorbereiding en het wachten op zijn komst heet in het farsi mahdaviat. Hier het stuk wat ik daar vorige jaar over schreef.

Misschien zal er meer in de brief staan, die natuurlijk komt op een moment dat de 5 permanente leden van de VN veiligheidsraad + Duitsland bijeen zijn om over een resolutie tegen Iran te praten. Een concreet voorstel om de crisis op te lossen zou pas echt verrassend zijn. We moeten wachten tot de brief, via de Zwitserse ambassade- bij Bush is aangekomen. Dan zullen de Iraniers de inhoud bekendmaken.

Zomertijd (2)

Gisteren belde ik naar Iran. De beslissing van Ahmadinejad om de zomertijd af te schaffen, leidt tot praktische problemen binnen mijn schoonfamilie. Op de school van mijn nichtje Romina is besloten om het decreet van de president te negeren. Gevolg: ze moet nu een uur eerder naar school. Ze begon al vroeg, vertrekken om half zeven, dat soort werk. Maar nu moet ze om vijf uur op staan.

Zelf zie ik ook problemen: ik kon altijd lekker lang uitslapen omdat ze in Nederland toch nog niet waren begonnen. Nu kwam er de laatste 12 maanden toch al weinig van deze snode plannen vanwege al het nieuws over Iran, maar het gaat om het idee. Altijd is er 2,5 uur tijdschverschil en dat is nu dus 1,5 geworden. Waar ze dat halve uur gevonden hebben weet ik ook niet. Ik ga het allemaal eens uitzoeken.

Zomertijd

Gisteravond bij Opa en Oma Iraans nieuwjaar gevierd. Ze zijn terug uit de Verenigde Staten. Opa heeft nu een cap van de 'Red Socks'. Oma hangt de hele dag met haar kinderen in de VS aan de lijn, maar is ook erg blij om weer terug te zijn in Iran.

Ze hadden een mooie 'Sofre Haft Sin' gemaakt, traditie bij het Iraanse nieuwjaar. Om 21:55, barste het feest los. Eerst kwam de Opperste Leider met een toespraak op tv, daarna was het tijd voor Ahmadinejad. Zijn wildste plan: we schaffen de zomertijd af. De president liet weten dat de zomertijd, die in Iran gisteravond zou ingaan, niet door ging. Afgelast. Klaar. Doen we niet meer aan. Alle vluchten vanavond gaan een uur eerder, meldde het nieuws vervolgens.

Gevolg: het hele land in rep en roer. Het vliegveld werd platgebeld. Niemand wist meer hoe laat het in het buitenland was. Uiteindelijk vertrokken de vliegtuigen toch op de tijd die op het ticket stond geprint. Dat weet ik omdat wij ook een vlucht hebben genomen, naar Nederland om precies te zijn. De komende dagen zal ik schrijven over mijn Noruz-vakantie van vorige jaar, met Newsha's religieuze tantes en ooms.

Ahmadinejad, Haan, Gullit en De Mos

Vanavond oefent Iran tegen Costa Rica voor het WK. President Ahmadinejad kwam langs om het team moed in te spreken. Het sneue is dat er verder weinig andere landen met de Iraanse nationale spelers wil ballen. Politiek en sport zouden niet mogen mixen, maar doen dat wel. Vanwege Irans twijfelachtige kernprogramma en Ahmadinejads uitspraken over de holocaust zijn de Iraanse spelers geen graag geziene gasten.

Het is vooral treurig voor de Iraanse fans. Die waren enorm blij toen Iran zich kwalificeerde voor het WK in Duitsland.

Daarnaast vindt er een drama plaats achter de schermen. Trainer Branco Ivankovic dreigt aan de kant te worden geschoven voor Nederlander Arie Haan die nu Persepolis traint. Althans als hij zijn contract tekent, want Haan is ook in gesprek met clubs uit andere landen.

Ruud Gullit heeft afgezien van het Iraanse bondscoachschap: volgens een bron uit Nederland vond hij het maar niets om eerst een clubje te moeten trainen voordat hij bondscoach zou worden. Dat is namelijk een van de voorwaarden.

In de comments op deze website geeft een zekere 'Aad de Mos' ook aan trek te hebben in het bondcoachschap. Hij vindt het niet erg om ook een gewone club te moeten trainen.

Cover

Terwijl ik een beetje in het Nederlandse taalgebied aanrommel, heeft Newsha deze week wereldbereik. Haar foto van de Iraanse president Mahmoud Ahmadinejad staat op de cover van Newsweek en dat is een hele prestatie.

Meestal kiezen dit soort bladen voor persbureau's of westerse fotografen als ze beelden van Iran willen laten zien. De moed zakt Newsha wel eens in de schoenen als er weer een Amerikaanse fotograaf landt die alle opdrachten krijgt. Maar de volhoudster wint, zo blijkt maar weer. Ik ben trots op haar.

Ahmadinejad vs. Che

De Iraanse president Mahmoud Ahmadinejad positioneert zich meer en meer als een islamitische Che Guevara. Net als 'El Commandante' in de jaren 60, gebruikt hij zijn nieuwe positie en een internationale crisis om de machtsverhoudingen in de wereld aan de kaak te stellen.

Waar Guevara opkwam voor arme Latijns-Amerikanen en de door de Belgen onderdrukte Congolezen, heeft Ahmadinejad het vraagstuk over de Palestijnen nieuw leven ingeblazen. Beiden geven het 'imperialistische' westen de schuld van alles. Die verschuiven hun problemen naar arme landen, misbruiken ze en heersen over de wereld alsof ze meer rechten hebben dan anderen, zo vonden/vinden beide heren.

Ernesto 'Che' Guevara: "We kunnen niet onverschillig zijn over wat er elders in de wereld gebeurt. Een overwinning van ieder ander land over imperialisme is een overwinning van ons; net zoals ieder verlies van een land tegenover het imperialisme een verlies van ons is."

Mahmoud Ahmadinejad "Sommige landen regeren alsof ze meer rechten hebben dan anderen. Deze landen leven in de Middeleeuwen, maar ze willen regeren in de 21ste eeuw."

Natuurlijk was de een marxist en is de ander islamist, maar beiden zijn uiteindelijk populisten, ieder in hun eigen tijdperk. De problemen die ze exploiteren, ongelijkheid, armoede en onrecht zijn hetzelfde. De 'revolutie' is anders, de boodschap hetzelfde.

Ahmadinejad kijkt goed naar zijn collega's. Had Che een baret, hij heeft zijn speciale jas. Iedere revolutionair moet een baard hebben, gelukkig is deze toch al voorgeschreven voor de Iraanse leiders. Guevara is een internationaal icoon geworden. Ahmadinejad wordt steeds meer bewonderd vanwege zijn anti-westerse standpunten. In Iran, maar ook elders in het Midden-Oosten en de rest van de wereld. Charismatisch is hij niet, dus ik verwacht geen theemokken met zijn afbeelding bij de Blokker.

De Iraanse president maakt deel uit van een groep nieuwe leiders die allemaal het imperialisme (= Verenigde Staten) bestrijden. Gisteren noemde Ahmadinejad de speciale relatie tussen Iran en Venezuela. Zijn collega Hugo Chavez steunt Iran door dik en dun. Populisme is in opkomst, in Bolivia is een nieuwe president gekozen die alleen een leren jasje draagt.

Ik weet niet of er veel toekomst zit in revoluties. De leiders ervan verliezen vaak de realiteit uit ogen. Che werd neergeschoten in Bolivia, nadat hij in verschillende landen opstanden had gesteund (waaronder die van Laurent Kabila in Congo. Hij werd later een vreselijke dictator. Castro: hetzelfde verhaal). Ahmadinejad zei gisteren dat "De wereld Iran tien keer harder nodig heeft, dan Iran de wereld."

Als dat maar goed gaat...

(Tiësto's) Beats in de ban

Er zal ook geen dag voorbijgaan of Iran's president Mahmoud Ahmadinejad komt niet in het nieuws. Gisteren heeft hij besloten om alle westerse -achtergrond- muziek op televisie te laten verbieden. Voor de rest was westerse muziek al illegaal, al draait iedereen het in Teheran toch. Het moet een klap in het gezicht zijn voor onze Thijs Verwest, wiens beats hier menig sportprogramma opleuken. De president wil meer nadruk "op ontspannende melodiën en memorabele muziek van de islamitische revolutie naar de traditie van de Koran".

Het jammere is, veel Iraniërs willen dat niet. Bij mijn schoonouders thuis staat bijvoorbeeld de hele dag de satellietzender PMC aan. Het muziekkanaal -illegaal in Iran- wordt vanuit het nabijgelegen Dubai geleid door een Iraanse-Nederlander. Hij laat net zo makkelijk de Iraanse Los Angeles popzanger Mansour zien, als Amerikaanse rap-video's met blote borsten. Vaak zit ik er met de hele familie (inclusief oma's en opa's) naar te kijken.

Net heb ik nog even de staatstelevisie opgezet, maar daar was de wens van Ahmadinejad nog niet doorgedrongen. Er werd weer vet gehappyhardcored op het sportkanaal. Kijk hier live mee.

Woordenstrijd

Langzamerhand maakt de hele wereld kennis met Mahmoud Ahmadinejad, de neoconservatieve president van Iran. Zijn recente uitspraken over Israël zijn natuurlijk vreselijk. In de hitte van het debat vergeten veel mensen dat Israël vaak subtiel dreigt met het aanvallen van Iran.

Woensdag zat ik in het buitenlandpanel van Vara's De Ochtenden op Radio 1. Mijn medecommentatoren concludeerden dat Iran klaarstaat om de Joodse staat aan te vallen. "Het Iraanse regime wil nieuwe martelaren", zei de Nederland-Iraanse rechtsgeleerde Afshin Ellian. Volgens hem staat Iran klaar om zelfs met chemische wapens Israël te raken. Hans Jansen, een arabist, vond dat de Iraniërs "tot alles in staat zijn, omdat het godsdienstwaanzinnigen zijn".

Ik waardeer de betrokkenheid van beide heren bij het onderwerp. Maar ik vrees dat ze zich laten meeslepen in een woordenstrijd tussen beide landen. Ik vind dat opinieleiders bij zichzelf te rade moeten gaan over hun beweegredenen om ten strijde te trekken tegen het Iraakse regime in 2003. Ik was voor de Irak oorlog, maar nu ik zie welke doos van Pandora er is opengegaan, geef ik ruimschoots toe het helemaal fout te hebben gehad. Misinformatie over massavernietigingswapens was daar gedeeltelijk schuldig aan. Meningen werden feiten in de aanloop naar de Irak oorlog.

De alarmerende argumenten van de twee panelleden over Iran klinken aantrekkelijk, maar ze zetten luisteraars -volgens mij- op het verkeerde been. Want, het Iraanse regime is niet gek. Iedere chemische aanval op Israël zal worden beantwoord met een kernwapen vanuit dat land. Ahmadinejad gebruikt internationaal harde woorden, maar kan binnen zijn eigen parlement niet eens zijn kandidaten voor de positie van olieminister goedgekeurd krijgen.

Is deze man wel machtig als sommigen mensen denken? Ik denk van niet. Daarnaast zijn de geestelijk leiders van Iran inderdaad fundamentalisten, maar ze zijn ook al 27 jaar aan de macht. Dat lukt alleen met pragmatisme, niet met blinde religie. De verschillende geheime wapendeals tussen Iran en Israël zijn daar slechts één voorbeeld van.

Op dit moment bevinden de relaties van Iran met de rest van de wereld zich in een negatieve spiraal. Ongefundeerde meningen zullen de oorlogstrom alleen maar sneller doen slaan. Pas op.

Wat is fundamentalisme?

Afgelopen week had ik een interessant gesprek met ayatollah Abbas Kabi. Hij is een van de 12 leden van de machtige Iraanse Raad van de Hoeders van de Grondwet. Kabi wilde niet over politiek praten. Dat was jammer. In Iran denken namelijk veel mensen dat de machtige Hoeders belangrijke medestanders zijn van de nieuwe president Mahmoud Ahmadinejad.

Kabi legt wel in duidelijke termen uit waarom, in zijn optiek, Iraans fundamentalisme verschilt van de westerse definitie van fundamentalisme. Ik heb wat onderdelen van het gesprek, gehouden in Qom, opgeschreven. Zie hier: AbbasKabi