Eskandar ontmand

Tot groot vermaak van al mijn Iraanse buren wandel ik vaak met Eskandar de kat door de buurt. Hormonen beheersen het beest, dus moet hij er af en toe uit. Omdat Eskandar zich nergens prettiger voelt dan op mijn schouders, loop ik dus als een piraat met een harige papagaai door onze wijk. Iedereen denkt dat ik gek ben en waarschijnlijk is dat ook zo.

De afgelopen dagen is zijn hormonale gemauw echter te erg geworden en hebben we de vreselijke beslissing genomen. Eskandar is nu gecastreerd. Natuurlijk gilde hij het hele dierenziekenhuis bijelkaar, beet een dokter en krabde de taxichauffeur, maar het zaakje is eraf. Honderd euro, ben benieuwd wat dat in Nederland kost.


Drie dagen lang zijn we iedere ochtend en avond teruggegaan naar de dokter voor antibioticaprikken. Gisteren stuurde de taxidienst een Iraanse limo omdat ze geen chauffeurs hadden die met de kat durfden te rijden. (Volwassen mannen kunnen hier doodsbang zijn voor katten).

Dus ging ik door de ochtendspits met een kat met kap om, zittend op mijn schouders, een buitenlander in een limousine. Mijn medeweggebruikers wisten niet wat ze zagen, dus zwaaide ik af en toe maar vriendelijk. Wat kan je anders doen?



Nu loopt Eskandar humeurig met een grote plastic kap om door het huis, zodat hij zich niet kan likken (dat schijnt niet te mogen). Newsha, die eerst een groot voostander was van de operatie -gezien onze nachtrust- vind het nu zielig. Het mauwen is gestopt, maar nu wil hij de hele tijd eten. Het zijn zware dagen.

Kattekwaad

Mijn schoonfamilie is het zat om op Eskandar te passen. Newsha en ik zijn iets van twee maanden niet thuis geweest en de kat verbleef bij mijn schoonouders. Daar is hij eerst heel erg verwend. Een mauw was genoeg om zijn bordje gevuld te krijgen. "Eskandar heeft honger, ik weet het zeker", zei mijn nichtje Romina dan, vergetende dat hij een uurtje geleden ook al had gegeten.

Moest er een deur open, ook dan was een piepje van het katertje genoeg voor de halve schoonfamilie om op te springen. Eskandar sliep 's nachts het liefste op mijn schoonbroer Hamid-Reza, maar soms sprong hij ook midden op de nacht op het hoofd van mijn schoonmoeder. En af en toe beet hij mijn nichtje heel hard, die dat niet erg vond. Want "Essie" was haar "kind."

Het aanrecht, de eettafel: niets was veilig voor Eskandar in het huis van mijn schoonfamilie. Zijn obsessie voor toiletpotten begon ook uit de hand te lopen. 'Wie zijn poot in de pot steekt, krijgt natte klauwen', is een oud kattengezegde. Dus zat het hele huis (ook wel bekend als het 'Paleis van mijn Schoonmoeder') vaak onder de afdrukken van kattenpootjes.

De maat was vol, dus bij thuiskomst uit Bagdad kreeg ik de kat in handen gedrukt. "Dag meneer Eskandar, tot nooit meer ziens!", zei mijn schoonmoeder, die vervolgens haar hele huis in de sop heeft gezet. Nu woont hij weer bij ons. Dat hebben we geweten. Eskandar heeft de hele nacht lopen mauwen, twee keer gekotst omdat de Whiskas die ik had gekocht over tijd was (4 euro per blikje!) en slaapt nu op mijn computer. Weet iemand het adres van een Iraanse kattefluisteraar?

Microchip & chloorkat

Drama's vandaag in het Teheraanse dierenziekenhuis! Het was tijd voor de vaccinatie van Eskandar. Dus hup in de auto, samen met mijn schoonbroer Hamid-Reza, die dol is op het beest.

Nou ben ik dol op het dierenziekenhuis want iedereen is er gezellig, overal zijn beesten en er hangt een hele losse sfeer. Veel Iraniers vinden huisdieren maar niets, daarom schept alleen al de aanwezigheid in het ziekenhuis direct een band met de andere baasjes. Daarnaast hebben ze er een koffieautomaat. Daar hou ik ook van (ja, ook in deze maand). Eskandar vindt het er natuurlijk vreselijk.

Het was druk. Er zaten twee jongens met kat Benji die chloor had gegeten. Er was een stel met een poedel die was aangereden. Zij dachten dat het beest twee gebroken poten had, maar rontgenfoto's wezen op een paar kneuzingen. "Maar hij hinkt zo", zei de eigenaar. "Hij stelt zich aan", zei dokter Peyman.

Pekinees 'Loossi' had net vier puppies gebaard. 'Loos' in het Farsi betekent iets als '(lieve) aansteller'.Dat gold zeker voor de hond. Als zijn baas twee meter weg liep begon Loossi te piepen. Eskandar heeft zijn longen leeg geblazen tegen de hond, die daar ook al van schrok.

De andere hond, Teddy, had een kap om. En nee, dat is geen verplichte islamitische regel voor vrouwtjeshonden. Teddy had een operatie gehad en mocht niet aan het veband knagen.

Toen Benji de chloorkat de behandelkamer binnenging hoorden we een laatste reutel. Daarna was de kat dood. Iedereen was heel treurig, vooral de twee baasjes. Eskandar verzette zich hevig (heel hard de dokters-assistent gekrabt) toen hij na de vaccinatie een microchip (!) ingeplant kreeg. Dit is verplicht voor buitenlandse reizen. Eskandar en ik gaan binnenkort naar Hawai, vandaar.

Uiteindelijk kochten we nog wat 'gak' (kattengrint) in de dierenwinkel en vertrokken we weer naar huis. Een microchip rijker en een chloorkat armer.

Eskandar: alive and kicking!

Omdat mijn kat veel meer fanmail krijgt dan ik, hier een vrijdagspecial over Eskandar.

Het is nu een week of zeven geleden dat ik Eskandar verlaten op straat vond, zijn oogjes nog dicht. Tegenwoordig gaat het beter met hem: hij doet niets anders dan spelen, eten en slapen.

Gisteren zijn we met Eskandar naar het Teheraanse dierenziekenhuis geweest, want het voelde alsof hij hoge koorts had. Hij lag suf in zijn mand, het was al half acht. Normaal had hij ons allang wakker gemaakt. de dierenarts concludeerde dat hij een te dikke buik had (Newsha geeft hem de hele dag door eten) en wilde een bloedonderzoek doen. Prikken dus. Er waren drie assistenten nodig om de kat tegen de grond te houden.

Uiteindelijk wist hij mij en een arts hard te bijten. Zoals alle doktoren in Iran schreef ook deze dierenarts een anti-bioticum voor. Dus moeten we nu vijf dagen op rij een spuit gaan halen in het dierenziekenhuis, waar de mensen overigens erg aardig zijn. Alle dierenartsen daar moesten hard lachen om zijn naam en zeiden grappend dat ze blij waren dat ze Eskandar dit keer wel konden verslaan.

Vandaag voelt hij zich alweer een stuk beter. Het plan was om de kat naar Nederland te brengen, maar dat blijkt zo ingewikkeld dat we er maar vanaf zien. Daarnaast willen we hem eigenlijk helemaal niet meer kwijt. Eskandar vindt het prima. Hij is zijn nieuwe Iraanse veldtocht al aan het plannen.

Eskandar

Tussen alle interviews door moet Newsha of ik snel naar huis om de kat eten te geven. Sinds kort heeft het beest ook een naam (bedankt voor alle suggesties). Het is 'Eskandar' geworden. Ik heb het niet verzonnen, het is de Perzische vertaling van Alexander. Alexander de Grote wel te verstaan, die in 330 voor christus Takht-e Jamshid (Perspolis) platbrandde en het einde van het Perzische wereldrijk inluidde.

Mijn tolk Armin, een geschiedenisfanaat, kwam op de naam en Newsha vond het mooi. Ik dacht dat Alexander de Grote een van de meest gehate mannen uit de Perzische geschiedenis was, maar blijkbaar heelt tijd alle wonden. Het is tenslotte lang geleden. En Iraniërs houden wel van ironie.

Eskandar houdt ons de hele dag bezig. Het lijkt wel een kind. Hij gilt de hele dag (en nacht) om eten, waarna Newsha of ik hem met een soort speen moeten voeden. Mijn schoonmoeder Gila heeft al voorgesteld de kat op straat te zetten maar daar willen wij niets van weten. Ze heeft ons voor gek verklaard. "Jullie kunnen beter een echt kind nemen", stelde ze voor.

Vorige week was Eskandar ziek. Hij zat een beetje te suffen in zijn mand. Newsha is direct naar de dierenarts gegaan om spuitjes met vitamines te halen. Ik was van plan de kat aan mijn moeder in Nederland te geven, maar tegenwoordig hebben dieren ook paspoorten nodig voor ons land. Het schijnt nog een hele klus te zijn om dat te krijgen. Maar een inburgeringscursus voor dieren is nog niet vereist, dus wie weet lukt het.

Kat

Soms gaan de dingen zoals ze gaan. Een paar dagen geleden liep ik door de wijk waar we wonen. Overal schoten katten uit hoeken en gaten. Er is een echte kattenplaag in Teheran. De gemeente wil ze zelfs massaal gaan vangen. Plotseling hoorde ik een luide "mieuw!" en zag het bovenstaande katje alleen op het asfalt liggen. Volgens een straatveger lag het dier er al de hele dag, zonder moederkat in de buurt.

Wat moest ik doen? Laten liggen? Dat zou mijn moeder harteloos vinden. Mee naar het huis van mijn schoonfamilie nemen? Dat zou mijn schoonmoeder vies vinden. Dus woont het beest nu -voorlopig- bij ons thuis (Newsha vindt het leuk).

Tussen de persconferenties en uitspraken van de president door, moet ik nu het dier met een pipetje babymelk voeren. Ook 's nachts want een kleine kat heeft de hele tijd honger. Zijn oogjes zijn nog dicht, ik schat dat hij niet veel ouder is dan een week. De schoonfamilie verklaart ons voor gek, en ik vrees dat ze op de langte termijn gelijk krijgen. Eerst maar eens een naam verzinnen.

Voor wie overigens heeft gemerkt dat bepaalde pagina's van deze site tijdelijk niet bereikbaar zijn; ik ben me aan het beraden over de opzet van dit blog. Wie weet keren ze terug, wie weet blijven ze offline.