Sneeuw

Warm weer in Nederland, maar in Teheran valt 30 centimeter sneeuw. Verblind door stereotypes (kamelen, woestijn) vergeet men eens dat er zeer mooie bergen zijn in Iran, en dat de hoofdstad op 1200 (tot 1700) meter boven zeeniveau ligt. Bijna iedere winter valt er dus sneeuw in Teheran.

Nu ben ik dol op sneeuw, maar helaas bevonden we ons in de stad. Op weg van een afspraak naar een andere kwamen we volledig vast te staan in het verkeerd. Links en rechts braken sneeuwbalgevechten uit op de snelweg, stelletjes genoten van de extra tijd samen en ik deed precies 5 uur en 3 minuten over een stuk van 3 kilometer.

Op de radio werd gezegd dat de politie "alles onder controle had" en dat er "druk verkeer" op de Chamransnelweg was. Mijn reisgenoten en ik moesten lachen, want er stond welgeteld een agent die naar duizenden auto's gebaarde dat ze moesten doorrijden: iets wat onmogelijk was. Uiteindelijk (met een tussenstop en daarna nog anderhalf uur) waren we om 5 uur 's ochtends thuis, maar niet voordat ik onze auto over de meest afgrijselijke ijsbanen naar onze wijk had gereden (waar het iets minder had gesneeuwd dan in Noord-Teheran).

De volgende dag hebben Romina (sneeuwvrij van school) en ik een sneeuwkat gemaakt, als eerbetoon aan het beest dat onzer beider levens beheerst. Op verschillende manieren, dat wel.

Watercrisis

Eigenlijk sluit dit verhaal aan bij mijn posting van deze week over de warmte. Er dreigt namelijk een watercrisis in Teheran, waar de hitte mensen enorme hoeveelheden water doet afnemen. Het water in de dam nabij Karaj -Teheran's belangrijkste waterreservoir- zakt angstaanjagend snel. Waterproblemen zijn vaak slecht nieuws in Iran.

Het waterbedrijf heeft ons, de inwoners van deze miljoenenstad gewaarschuwd zorgvuldig met water om te gaan. Probleem is, volgens mijn waarneming, dat vrijwel niemand hier zorgvuldig met water omgaat.

De benedenbuurman van mijn schoonouders begint vaak 's ochtends met het besproeien van de tuin. Hij stopt niet voordat de zon onder is. De tuin is tegen die tijd vaak veranderd in een zompig moeras. "Goed voor de planten!", zegt de buurman dan.

Het ontdooien van grote bonken bevroren vlees wordt het liefst onder de warme kraan gedaan. Die staan dan een half uurtje te spuiten tot het vlees zacht is. "Zo gaat het lekker snel", zegt mijn (schoon)oma.

Een paar straten verderop van ons huis is een vulpunt voor watertankers die privé-zwembaden moeten volgooien. Voor 150 euro is een gemiddeld zwembad wel gevuld, geen probleem voor de hogere klassen van Teheran. De tankers manouvreren zich onder een stortkoker, als ze vol zijn rijden ze weg. Het water blijft dan gewoon stromen als een soort mega douche. Soms zijn er geen wachtende tankers maar blijft de douche gewoon aan staan.

Vanuit andere steden in Iran komen al berichten dat er in piekuren geen water meer is. In Teheran is dit in sommige wijken ook al het geval. Geloof me, ik probeer ook te besparen, maar het is niet makkelijk. Straks zal ook ik aan de rand van een zwembad gaan liggen. Strenge maatregelen tegen waterverspilling zijn nog niet genomen, dus het kan nog, zo zeggen de Iraniërs.

Zomer

Het is volop zomer hier in Teheran. Het is nu 38 graden en dat was het gisteren ook. De verwachting is dat het morgen weer 38 graden wordt, en de dagen daarop weer. Het is dus puffen geblazen.

In mijn nieuwe huis heb ik een soort Iraans waterkoelsysteem, dat ijskoude lucht door het appartement blaast. Na een half uur ben ik dan stijfbevroren, met als gevolg dat ik de koeler weer uit doe en de ramen open zet. Dan wordt het juist weer heel warm. Met als gevolg dat ik vaak weken verkouden ben. Het grootste deel van de dag loop ik in mijn boxershort door het huis, wat vervelend is als er mensen onverwacht aanbellen (dat gebeurt iets van 5 keer per dag).

Buiten is het al helemaal niet uit te houden. De meeste mensen proberen tussen de middag thuis te blijven, wat 's avonds (koeler) weer gigantische files tot gevolg heeft. Toen ik hier net aankwam vroeg ik me af waarom mensen voor korte afstanden de auto nemen. Ik wilde zelfs nog een fiets kopen. Maar na de eerste zomer hier ben ik van dat idee af.

Overigens klaag ik niet echt meer over de hitte in Teheran. Na de Amerikaanse inval in Irak heb ik twee zomers in Bagdad doorgebracht waar de temperaturen boven de 50 graden komen. Geloof me, dan ben je blij om hier te zijn.

Scholen dicht

De luchtvervuiling gaat maar door. Vandaag en morgen zijn alle scholen in Teheran gesloten om de tere kinderlongentjes tegen alle smerigheid te beschermen. Gisteren stond de PSI index op 187. Ter vergelijking op een vervuilde dag in Bangkok is dat 57. Newsha zegt dat Iran een "shithole" is. Vandaag ben ik het met haar eens.

De vervuiling wordt ook steeds zwaarder. In het voorjaar was de PSI index nog 168. Er zijn 3,5 miljoen auto's in de stad en er is slecht plaats voor 1 miljoen wagens op de wegen. Iran's president heeft besloten niet mee te helpen aan de vervuiling. Om andere redenen heeft hij zijn privé-vliegtuig van de hand gedaan. Zie hier mijn stukje in de NRC van gisteren.

Ughe Ughe!

Het is weer winter in Teheran. Dat betekent: weinig wind en koude lucht. het Alborz gebergte dat de stad omarmt houdt de uitlaatgassen lekker vast. Hierboven de foto van het uitzicht gistermiddag vanuit mijn flat op de 14e verdieping. Voor alle duidelijkheid; dit is geen mist, maar dikke, vette, smog. De staatsradio heeft vandaag iedereen aangeraden binnen te blijven. "Ga alleen naar buiten als het écht nodig is", zo waarschuwt de radio.

Zojuist ben ik toch op onderzoek uit gegaan (lunchen bij mijn schoonouders) en god zij gedankt: het is een beetje gaan waaien. In het voorjaar was er ook al erge smog, mijn ervaringen van toen.