2007: jaar van de shji'ieten

Dat 2007 weer het jaar van de shji'ieten gaat worden, lijkt mij duidelijk. Het was een vrij belangrijk signaal dat Saddam Hussein, ooit een van de symbolen van de (sunnitische) groot-arabische gedachte, uiteindelijk is opgehangen door zijn shji'itische ex-voetvolk, dat 'Muqtada, Muqtada', scandeerde. Muqtada Al Sadr is een van de belangrijkste shji'itische krijgsheren in Irak. Met Saddam werden ook alle corrupte, sunnitische arabische regimes opgehangen (de film, via GeenStijl). De tijden gaan veranderen, zo was de boodschap.

In Libanon probeert de Hezbollah nu met (Amerikaanse) democratiseringstactieken hun eigen oranje, fluwelen of cederrevolutie tegen de pro-westerse regering te ontketenen. Hoewel er in Libanon bij iedere bomaanslag een burgeroorlog wordt voorspeld, is het nu toch wel interessant hoe er op vreedzame wijze een nieuw machtsevenwicht in Beiroet kan worden gevonden. Ook veel sunnitische arabieren vinden dat de shji'itische Hezbollah Israel heeft verslagen tijdens de oorlog van afgelopen zomer.

Met het verwijderen van het Baath-regime in Irak en de Taliban in Afghanistan door de Amerikanen, is het leven voor de Iraanse machthebbers ook een stuk prettiger geworden. Regionale macht Iran calls the shots, en de sunnitische overburen aan de Perzische Golf gaan zich steeds ongemakkelijker voelen met hun anders gelovende overbuurman. Bahrein en Saudi Arabie hebben beiden grote shji'itische minderheden (in Bahrein zelfs een meerderheid). De militante shji'ieten lijken een stuk machtiger dan de 10 procent die ze in cijfers in de moslimwereld uitmaken. Onbalans: dus dat kan niet goed gaan.

Ik verwacht voor het komende jaar dan ook meer sunni-shji'itische spanningen. En druk op Iran door de V.S. middels pogingen Syrie los te weken van de strategische alliantie met Iran (hoe weet ik ook niet). Een geisoleerd Iran lijkt de keuze van de VS en Groot-Brittanie. Nu zijn hun vorige plannen (o.a. inval Irak) natuurlijk glansrijk geslaagd in het Midden-Oosten, dus het wordt vast weer een interessant jaar.

Dag Libanon

Mijn laatste dagen in Libanon heb ik in Beiroet en Mutharaka doorgebracht. Samen met mijn collega Andrew interviewden we Walid Jumblatt en Andrew, die voor Time werkt, had zijn nette kleren aangedaan. Zelf was Jumblatt gewoon in jeans.

Twee weken geleden was Beiroet een dode stad,maar ondanks de doorgaande bombardementen is het leven weer opgepikt. Een laatste koffie bij Starbucks, waar het terras bom -slecht gekozen- vol zat. Ik trof Newsha achterop een scooter met haar collega Paul Assaker. Gegeten met collega's, waaronder deze Nederlandse fotograaf met zijn eerste digitale camera. (Kom op Jan-Edward, raad wie het is, oh wacht. Het staat in de file naam.) Het was een gezellige avond met goede wijn.

Daarna begon de lange terugreis naar Teheran. In Damascus werden we toegelaten op een vlucht en er vervolgens weer afgegooid toen deze dames met hun tassen arriveerden, maar uiteindelijk kwamen we toch in Teheran aan. Waar we niet de enigen waren.

Daar was onze trouwe kat Eskandar, die na ons een flink gebeten te hebben, in slaap viel. Mijn collega Wilfried Bossier is nu in Beiroet, ik wens hem veel sterkte.

Journalisten

Het journalistenleger hier -waar ik ook deel van uitmaak- begint te klagen. Ze kunnen niet bij 'het verhaal' komen, wat betekent dat met name fotografen (het zijn er honderden hier) moeite hebben nieuwe foto's te maken. Voor iedereen die denkt hier heen te moeten komen. Doe het alleen met vaste opdrachtgevers.

Ik ken een jongen die 900 dollar betaalde om via Amman naar Beiroet te komen. Anderen betalen 600 dollar voor de reis naar het zuiden. Daar, in Tyre, zitten nu zoveel journalisten, dat de mensen boos op ze worden, zo hoorde ik van iemand vandaag. Overigens wel groot respect voor de mensen die daar zitten en verslag doen. Lees ook de weblog van Harald Doornbos over zijn verblijf daar. Harde actie. Hans-Jaap Melissen van de Wereldomroep is er ook.

Zelf ben ik nu al twee dagen bezig met een rondgang langs allerlei politici hier. Hoe moet dit nu worden opgelost, dat soort werk. Ik kom net terug van het bergkasteel van Walid Jumblatt, de ideoloog van de pro-westerse politici hier. Interessant.

Iedereen bedankt voor de discussie over Hezbollah. Ik kies voor "verzetsbeweging" en "gijzeling" van de soldaten. Maar kijk niet raar op als die laatste term nog wel eens veranderen.

verschillende werelden

Gisteren dachten we dat het voorbij was hier in Beiroet. Tijdens een prettige lunch in restaurant 'Paul' sprak ik met een vriend over het feit dat het zo rustig was. We reden nog niet naar huis of hoorden vier explosies. Voor het thuisfront, het is erg duidelijk waar in de Libanese hoofdstad iemand veilig is er waar niet. De Hezbollah- wijk (Haret Hreik): niet veilig. Het meeste van de rest van de stad: wel veilig.

Het zijn dan ook twee verschillende werelden. Eerst rijden we door het zuiden van de stad, war de straten leeg zijn, bomkraters het wegdek ontsieren en geflipte Hezbollah jongens op scooters als wilden rondscheuren. Vervolgens drinken we koffie in Achrafieh bij Starbucks (getver, wat is dat toch smerig! En al die keuzes: je wordt er gek van), kijken naar de Libanese meisjes die er altijd als fotmodellen bijlopen (het lijkt Teheran wel) en winkelen in de 'Spinney's' supermarkt.

Nog even een journalistieke kwestie om over na te denken.

-Moet ik Hezbollah een 'beweging' noemen, of 'terroristen'?
-Heeft Hezbollah Israelische soldaten 'gegijzeld' of 'gevangen genomen'?
-Als de Israeliers worden gesteund door Amerika, is dat dan hetzelfde als de Hezbollah die worden gesteund door Iran?
-Zijn Hezbollah sympatisanten 'strijders', 'terroristen' of 'soldaten'?

En een herinnering: Nederland heeft de Hezbollahzender Al Manar verboden (in 2005 uit mijn hoofd), gecensureerd dus. Is dat dan hetzelfde als Iran dat buitenlandse satellietzenders filtert?

2 verhalen

Even snel twee artikelen op PDF. De eerste over Iran en Hezbollah, heeft afgelopen vrijdag in de krant gestaan. De tweede een opzetje naar een groter verhaal voor later in de week.

Problemen

Het zuiden van de stad is weer geraakt en verder heb ik met wat politici gesproken hier. De meeste van hen willen graag dat het Hezbollah-probleem door de Israëliers wordt opgelost. "We kunnen niet terug naar de status quo", zei een minister tegen me. De boodschap is duidelijk, de overheid hier wil ook zien dat de Hezbollah-leden hun wapens opgeven. "Zelf kunnen we het niet doen", zei de politicus.

Verder beginnen de vluchtelingen voor problemen te zorgen. Normaal leven de 17 verschillende bevolkingsgroepen in Libanon vrij gescheiden, maar nu ziet het overal opeens zwart van de shji'ieten. Zaterdagavond kwamen we plosteling in een spontane demonstratie van vluchtelingen terecht die een onderkomen eiste. Daarbij werden lelijke dingen gezegd over de andere bevolkingsgroepen, met name de sunnieten.

Een 17-jarige Libanese vreesde al voor haar vrijheid van kledingkeuze. "Die mensen denken anders dan wij, het is beter als ze in hun eigen gebieden blijven", zei ze.

Overigens weet ik niet wat ik met mijn Iraanse schoonfamilie aan moet. 1 augustus komen ze allemaal naar Nederland op vakantie, maar Newsha moet naar Syrië en ik weet niet hoe lang ik hier nog zit. Als er geen grote ontwikkelingen meer zijn, verwacht ik nog een week of zo. Maar ja de krant beslist natuurlijk en ik wil ook niet zomaar weg. De tijd zal het leren.

Bekaa

Zaterdag, geen krant dus tijd voor weer een autoritje. Baalbek is de hoofdstad van de Bekaa-vallei en de geboortegrond van Hezbollah, ik wilde er altijd al heen dus waarom nu niet? Het Iraanse leger heeft hier jarenlang een trainingskamp gehad en er hangen overal foto's van de voormalige en huidige Iraanse Opperste Leider.

Onderweg kwamen we weer veel vluchtelingen tegen die alle kanten op leken te gaan. Ook zagen we twee uitgebrande vrachtwagens die een paar dagen eerder door het Israëlische leger waren geraakt. Time magazine meldt vandaag dat er raketten in de vrachtwagens zaten, maar ik zag alleen maar hulpgoederen. Wellicht lagen ze eronder...

In Baalbek zou het jaarlijkse festival vorige week zijn begonnen, maar Hezbollah en Israël gooiden roet in het eten. De beroemde zangeres Fairuz zou er optreden, maar dat ging niet door natuurlijk. De laatste keer dat ze moest afzeggen in 1975 brak de Libanese burgeroorlog los. Geen goed teken dus. Normaal komen er altijd veel sterren. Bij de prachtige Romeinse ruïnes stonden de Pepsi kraampjes al kraar. Maar helaas.

Maar goed ook dat het niet doorging want er was vanalles gebombardeerd in Baalbek en de stad was compleet uitgestorven. Onderweg moesten we langs veel obstakels. Iemand van de Hezbollah (die Farsi sprak dus dat was gezellig) vertelde me dat hij geeen aanval verwacht op zijn stad. We zullen zien.

Op de terugweg hebben we gelunched bij de familie van mijn vertrouwde assistent Khaled hier. Zijn familie zit in de bergen (gevlucht) en hij had ze al een week niet gezien. Wel prettig om weer eens lachende mensen te zien. Al vroegen de kinderen wel wanneer ze weer terug konden naar Beiroet. Daar had Khaled ook geen antwoord op.

Het journaal?

Nog even een klein Nederlands berichtje in oorlogstijd. Het schijnt dat de correspondente van het NOS Journaal alweer twee dagen geleden met de laatste Nederlanders Libanon is uit geëvacueerd. Overigens was er geen sprake van angst of zo. Het was wel weer genoeg, dat nieuws uit Libanon, zo vonden ze bij het journaal.

Ik snap daar echt niets van. Iedere journalist ter wereld beweegt hemel en aarde om hier terecht te komen en de NOS gaat gewoon weer weg uit Libanon. Het laatste nieuws is dat de Israëli's een grondoffensief gaan doen. Mijn krant vindt dat nieuws, en de Zweedse, Spaanse en Koreaanse televisie vindt dat bijvoorbeeld ook, want die zijn allemaal wel gebleven. Volgens de Griekse ambassadeur die ik vandaag sprak (hij deed nog de groeten aan zijn vriend Ben Bot), zijn er 4 (!) Griekse televisieploegen in dit land.

Gelukkig is de onverslaanbare Daisy Mohr van RTLnieuws nog wel gewoon in Libanon gebleven, ze woont hier en verlaat haar post niet. Hans-Jaap Melissen van de Wereldomroep en Radio1, die bij ieder conflict is, is er ook nog. En hij kwam net uit Gaza. Ik blijf zelf ook nog maar een extra weekje, even afwachten wat er gaat gebeuren. Misschien stuurt de NOS nog wel een nieuwe tv-ploeg, maar ja, misschien ook wel niet.

Donkere wolken

Ik kan niet anders zeggen dan dat de sfeer wat grimmiger aan het worden is. We waren in de haven van Beiroet waar allerlei Grieken (en andere Europeanen) aan boord van een Grieks marineschip mochten.

Ik sprak met een studente, Janan Ammouri (20), die op het laatste moment met haar moeder en vader een visum voor Griekenland had weten te bemachtigen. "Ik ben blij maar ook depressief", zei ze. In de haven reden bussen met buitenlanders af en aan. Een Libanese man verkocht wat prullaria vlak voor de loopplank naar het schip. "Ik ga niet weg", zei een taxichauffeur. "Maar als ik een visum had ging ik wel." De journalisten moesten zich in het zweet werken om alle lieve kindertjes op de foto te krijgen.

Het ziet er steeds meer uit dat de Verenigde Staten "de dreiging" van Hezbollah willen (laten) wegnemen (door de Israëliers). Een Griekse ambassademedewerker zei zelfs dat de Israëli's overwegen om Zuid-Beiroet te bezetten door hier op het strand te landen. Ik moest lachen, maar hij was serieus.

Vluchtelingen overal in het land beginnen boos te worden over het gebrek aan levensmiddelen en met name christen zijn steeds minder blij met alle shji'ieten uit Zuid-Libanon in hun steden en scholen. "Het moet eerst erger worden, wil het beter worden", zei een fatalistische jongen al tegen me. Ik hoop van niet.

Zelf zit ik steeds maar in een dillema of nu wel of niet naar het zuiden te gaan. Als de Israëli's binnenvallen, komen we vast te zitten. Als er niets gebeurt mis ik wellicht verhalen. Moeilijk.

Libanon-Iran-VS-Israël

Vliegtuigen komen nog steeds over maar gisteravond was het rustiger in Beiroet. Mischien heb ik gewoon diep geslapen, dat kan ook.

Ik ben nu bezig met een verhaal over Iran's invloed in Libanon, wat vanavond in NRC moet staan. Met een interview met een vertegenwoorddiger van de Iraanse ambassade in Libanon en een voormalige Iraanse vice-president. Lees ook hier en hier het stuk wat ik eerder deze week over de Hezbollah schreef.

Dat Iran hier prominent aanwezig is, is zeker waar. Er zijn ziekenhuizen en culturele centra betaald door Iran. Of ze ook actief wapens leveren, weet ik niet. Ik bedoel, wie gaat mij dat nou vertellen? Maar een analist hier merkte op dat als dat klopte, we de militaire steun van de Verenigde Staten aan Israël ook niet moeten vergeten.

Dat in dit land oorlogen van anderen worden uitgevochten is al decennialang het geval. Ik denk dat het nu niet veel anders is.

Haret Hreik

Newsha is vanochtend uit Damascus vertrokken en nog steeds niet hier. Ik begin me zorgen te maken. Haar telefoon doet het niet, maar ze zal hier zo wel aankomen.

Voor een verhaal over de rol van Iran in Libanon ben ik net ook in de meest gebombardeerde Hezbollah wijk geweest, Haret Hreik. Daar mochten we alleen foto's maken van de verwoesting en niet van gebouwen die nog stonden. Propaganda, dacht mijn collega Andrew, maar nee: het was om de Israeli's geen informatie te geven over wat er nog overeind stond.

Toen we er waren hoorden we vliegtuigen over komen, dus zetten we het op een rennen. Wij wat harder dan de Hezbollah-leden, die zich pas zorgen beginnen te maken als de eerste bommen zijn gevallen. Overigens kan dat overal in de stad gebeuren: kijk naar deze waterput-boor wagens die door de Israeli's voor raketlanceerinrichtingen werden aangezien. Het gevolg is dat alle bestuurders van deze wagens hun materieel nu op snelwegen hebben geparkeerd om te voorkomen dat burgers worden geraakt.

Ik trof net dit papier aan op een muur voor de Amerikaanse universiteit, overal helpen Libanese jongeren mee om de 100.000 vluchtelingen op te vangen.

UPDATE: Nou Newsha is ook aangekomen in Beiroet, zat vast bij de grens.

Dollars

De dollars beginnen op te raken hier, altijd een slecht teken. De pinautomaten zeggen teksten als "off line" of "not available". Ik heb gisteren nog wel wat te pakken kunnen krijgen maar een oorlog is duur.

Newsha is in Damascus aangekomen, samen met een groep Iraniers, ze is op weg naar Beiroet. Ik hoop maar dat ze dat niet overal gaan roepen bij de grens, aangezien erg veel mensen boos zijn op Iran hier. Ze vinden dat Iran/Syrie en Israel/Amerika hun oorlog in Libanon uitvechten. Gisteren zijn er overigens 26 mensen opgepakt in Zuid-Beiroet die voor Israel zouden gespioneerd hebben. Aangezien veel christelijke milities hier banden hebben met dat land, en sommige bommen vanaf de grond 'geleid' moeten worden zou dat best eens kunnen kloppen.

Later meer.

Bruggen & bommen

UPDATE: NU MET FOTO'S

Sorry dat ik gisteren niet heb gepost, het is vrij hard werken hier. Daarnaast is het zomer en zal iedereen in NL wel op het strand liggen.

Gisteren zijn Khaled, Andrew en ik op een reis door het land gegaan. Niet al te succesvol vrees ik: de Israëliers hadden zelfs de kleinste bruggetjes en zelfs bussen gebombardeerd dus ging het allemaal erg langzaam. Het was even de adem inhouden toen we Beiroet uitreden, maar op de kapotte infrastructuur na waren er geen noemenswaardige problemen.

In ieder geval, we kwamen vluchtelingen tegen, hoorden over voedsel- en benzine tekorten, woonden een begrafenis van een Libanese soldaat bij, hoorden vliegtuigen overvliegen en eindigden uiteindelijk bij een brug die gebombardeerd zou worden (het Israelische leger had pamfletten gestrooid met die boodschap). We wilden niet vast komen te zitten en het was al laat. Daarnaast moesten we ook nog langs het vliegveld wat later in de nacht weer werd gebombardeerd. Op de terugweg zagen deze limousine door de bergen rijden, wat nogal een bizar gezicht was.

Deze oorlog brengt niets dan ellende voor de Libanezen en aangezien zelfs de kleinste bruggentjes moeten worden vernield, zal het nog wel even duren voordat alles weer kan worden opgebouwd. Tijdens de begrafenis sprak ik een generaal buiten dienst die vertelde dat voornamelijk leden van de genietroepen van het Libanese leger werden geraakt. "Ze willen ook onze kennis voor de wederopbouw vernietigen," zei hij.

De man, zelf een druus en voormalig militair attache in Washington, leek me geen aanhanger van de Hezbollah en ik neig hem te geloven. De omgekomen soldaat Akram Jamoul (37) kreeg een bom op zijn hoofd samen met vier andere ingenieurs. Hij laat twee kinderen van 4 en 7 achter.

Lees vanmiddag het roadtrip-verhaal in NRC Handelsblad.

F16

Het is wat rustiger in de stad vandaag. Er zijn minder explosies en ik ben vandaag even het belegerde zuiden van Beirut in geweest. Daar liepen we een belwinkel binnen (één telefoon) waar twee mannen achter de toonbank stonden. Natuurlijk waren ze voor de Hezbollah en ze vonden het helemaal niet erg dat hun wijk aan stukken werd geschoten. Ali Hammoud, had Farsi gestudeerd aan de universiteit van Beirut en we wisselden een woordje in de taal van mijn vrouw.

Ondertussen ging er toch weer een bom af (gaap) en Ali en zijn vriend wreven in hun handen. "De explosies brengen Israël dichter bij hun einde", zeiden ze tevreden. Ik had net nog de krater op het nabijgelegen kruispunt gezien en vroeg me af wie er nu eigenlijk ten onder ging. Dat had ik helemaal fout gezien, wat kijk eens hoeveel bommen de "zionisten" op hun dak krijgen, aldus het duo in de belwinkel. Kortom, genoeg retoriek dus. Ik kon ze overigens niet altijd even goed verstaan. Een boze bangladeshi stond met zijn vaderland te bellen over duizend dollar die die van iemand moest krijgen. Ergo, het leven gaat door ook voor de Bangladeshi's in Beirut.

De foto is een stukje grafitti van de hippe rappers die de buren van een vriend van me zijn hier. Ik heb ook nog foto's van een grote rookwolk waarvan iedereen zei dat het een neergestorte Israëlische F16 was, mijn krant noemt het een helicopter (het gebeurde net voor de deadline) Anyway, het bleek een uiteindelijk een doos met pamfletten te zijn en ik ben het kabeltje voor mijn camera vergeten, dus geen foto's. Hier is een (half) stuk wat ik vandaag in de krant heb.

Dag expats!

Het is moeilijk slapen hier 's nachts. Telkens weer zijn er bommen te horen, het geluid van explosies weerkaatst door Beirut. De toeristen in mijn hotel proberen panisch weg te komen, vandaag zijn de Noorse expats in vijf bussen vertrokken, de Nederlanders gaan maandagochtend heel vroeg. Ik vroeg nog aan de krant of ik naar het oppikpunt voor een repo zou moeten gaan, maar ze zeiden van niet.

"Wat kan ons die Nederlanders nou schelen?", zei een redacteur. "Dat is niet meer dan één zin in een verhaal, alle andere kranten doen dat al. Ga gewoon het echte werk doen." Kijk, ik werk dus voor een coole krant. Voor alle nu.nl lezers: een krant is iets waar de achtergronden van het nieuws in (zouden moeten) staan.

Wat jullie niet op het tv-nieuws zien is dat het leven hier ook gewoon doorgaat. Ik kom net terug uit een bar in het christelijke gebied van Beirut, waar het behoorlijk druk was. Ook waren er meer auto's op de weg. "De mensen kunnen ook niet eeuwig thuisblijven," zei mijn chauffeur Khaled die zijn familie gistermiddag naar de Bekaa vallei heeft gebracht. Uit voorzorg.

Net ook nog bij wat VN mensen geweest, die waren aan het klagen omdat ze geëvacueerd werden maar hun familie niet mee mochten nemen. "Alsof ik mijn vrouw en drie-jarige dochter hier alleen achter ga laten!", zei een Amerikaanse VN'er boos. Hun bazen waren gewoon in auto's gestapt en vertrokken. "Er is een vrouw van onze organisatie die haar paard geevacueërd probeert te krijgen", zei de VN medewerker. "We weten niet of dat ook als familie wordt gezien..."

Verder ben ik vandaag ook gaan hamsteren, al maakte ik het niet zo dol als mijn vriend en collega Andrew Lee Butters die een heleboel water kocht. Als het misgaat ga ik bij hem logeren.

Beirut

Ik zit sinds gisteren in Beirut. De reis hierheen was vrij relaxed. Op Damascus airport ben ik met een wiskundeprofessor meegereisd die een auto klaar had staan om naar de Libanese hoofdstad te vertrekken. We reden via een achterafweg over Mount Libanon waar voornamelijk christelijke dorpjes zijn. In Beirut waren de straten verlaten, we hebben tunnels vermeden omdat dat doelwitten zijn. Het is knap gevaarlijk op de wegen in Libanon, zo bleek vandaag.

Vandaag op pad geweest met een Amerikaanse collega. Terwijl we Palestijnse vluchtelingen aan het interviewen waren sloegen in Zuid-Beirut een aantal bommen in, waardoor een kind dat bij het gesprek zat onbedaarlijk begon te huilen. Veel winkels en restaurants zijn dicht of hebben heel weinig klanten. In cafes, winkels en lunchrooms die wel open zijn, staat de Arabische nieuwszender Al Jazeera aan, waar iedereen zorgelijk naar kijkt. Desondanks is de espresso nog altijd heerlijk hier aan de Middelandse zee. Kunnen ze niet aan tippen in Iran.

Het is treurig om te zien dat Libanon weer speelbal is van andere landen die hier hij strijd uitvechten (Verenigde Staten, Israel, Iran, Frankrijk, Syrie, tja wie eigenlijk niet). Het is grappig om hier posters van de Iraanse Opperste Leider Ali Khamenei te zien. Fransen en Saudi's worden op dit moment geevacueerd. De Hezbollah belooft een open oorlog en ik ben blij dat ik hier in ieder geval ongestoord satelliettelevisie kan kijken.

Libanon

Gisteren zaten ze nog te twijfelen bij de krant, maar toen de luchthaven van Beirut werd gebombardeerd, kreeg ik toch het sein dat ik naar Libanon moet afreizen. Net te laat helaas. Want toen ik gisternacht uit Isfahan terugkwam, zag ik nog een mooi vliegtuig van een Syrische luchtvaartmaatschappij staan. Vandaag zijn er natuurlijk geen directe vluchten naar Damascus (dat lijkt me de beste route naar Libanon). Dus het is flink rondbellen over hoe te gaan, het is erg lastig om een ticket te vinden.

De moord op ex-premier Rafik Hariri bracht me 14 februari 2005 in de Libanese hoofdstad. Ik heb er een aantal stukken geschreven, al is dat slechts een momentopname geweest. Libanon is net zo complex als Iran met verschilende groeperingen, politieke wisselende belangen en verschillende etnisch-religieuze groeperingen. Je kan er ook erg goed uitgaan, maar dat is een ander verhaal.

Pakket

Het verhaal van vandaag is de komst van Javier Solana naar Teheran. Hij komt een voordeelpakket aanbieden, dat de Iraniërs hun nucleaire programma moet doen opgeven. Ik hoop dat het lukt, want dan kan ik me volledig op het WK concenteren.

Ik heb al de hele ochtend met de Britse ambassade gebeld om op een lijst te komen die nodig is voor de toegang tot de persconferentie die misschien wordt gegeven. Niemand weet waar dat zal zijn, ook de Britten niet, wat inzicht geeft in de onzekerheid van de hele reis.

Als er in het aanbod niets positiefs staat over het Iraanse recht op uraniumverrijking (al is het een laag percentage, of alleen onderzoek) dan geef ik het voorstel weinig kans. Eigenlijk wordt de grote vraag hoeveel dit plan afwijkt van het aanbod dat de EU al in augustus vorige jaar heeft gedaan. Dat werd door de Iraniërs resoluut in de ronde archiefbak gestopt. Maar wie weet wat er achter de schermen speelt (sorry, ik weet het niet), dus alles is weer mogelijk.

UPDATE: Solana is alweer vertrokken, zonder persconferentie. Ik heb mijn nette jasje maar weer uitgedaan. De Iraniërs hebben licht positief gereageerd, maar dat kan ook zijn om de Russen en Chinezen tevreden te houden. Ze willen verder onderhandelen. Ben benieuwd of de Amerikanen dat ook willen. Details van het voorstel zijn nog niet naar buiten gekomen.