Granaatappel en liefde

Ah, het is weer het seizoen voor de granaatappels! Overal zijn de vruchten te krijgen, een kilo voor een euro. Ik hoorde dat ze bij de Albert Hein 1,50 euro kosten dus wellicht moet ik de journalistiek maar opgeven en fruithandelaar worden.

De granaatappel ('anar') is in Iran ook een symbool voor de liefde omdat je hier nooit dingen direct kan zeggen, gebruikt men in de literatuur en schilderkunst andere dingen. Zoals dus ook de granaatappel. Nu moet ik dit weekend een stuk voor de krant schrijven over een taboe in Iran en ik heb de Liefde gekozen. Ik geef toe, het is een beetje rare keuze aangezien vrijwel iedere bekende Iraanse dichter het over liefde heeft (al dan niet middels granaatappels), veel mensen verliefd zijn en er ook kinderen worden geboren.

Maar wat zo raar is, hoe ontmoeten al die mensen elkaar? De overheid in Iran is voor scheiding der seksen (onmogelijk in Iran). Nou ja, daar wil ik het dus over hebben. Tips voor liefde in Iran zijn welkom. En koop eens een granaatappel dit weekend. Volgens mijn schoonmoeder is het reuze gezond. Hoe te werk te gaan: eerst een beetje masseren, vervolgens met twee duimen in het gat openbreken en dan de rode vruchtjes eruit schrapen en in een kom doen. Wat zout erover heen een klaar is Reza, of Kees, of whatever. Prettig weekend!

Liefdesdwang

De telefoon gaat. Aan de andere kant een Iraanse vriendin met liefdesproblemen. Ze is een paar jaar jonger dan ik, gescheiden en heeft een kind. Het is een slechte combinatie in Iran. Haar vriend is een 40-jarige man die wel een vriendin wil, maar niet wil trouwen. Hoewel sommige jongeren hier (in het geheim) wel een relatie hebben, is dat voor de meeste Iraanse twintigers ondenkbaar.

"Hij heeft liever dat ik vroeg naar bed ga, geen afspraken met andere mannen maak en geen feestjes bezoek", vertelt mijn vriendin Selma door de telefoon. Voor de duidelijkheid, Selma, zoals ik haar maar even zal noemen, is een moderne vrouw die vaak naar het buitenland reist. Ze draagt binnenshuis strakke kleding, geen hoofddoek en heeft een hekel aan het islamitische regime. Haar vriend is een moderne man met een flink inkomen. Hij bidt, maar drinkt ook.

Selma woont sinds haar scheiding bij haar grootmoeder. Het is ongepast voor alleenstaande Iraanse vrouwen onder de vijftig om op zichzelf te wonen. "Ik word helemaal gek in dat huis, alleen een huwelijk kan me vrijheid bieden," legt Selma uit. "Ach, het heeft toch allemaal geen zin, want zijn vader wil niet dat hij hertrouwt met iemand die een kind heeft," antwoordt ze fatalistisch. "Tooft be Roohe Pedar," ik spuug op de geest van zijn vader!"

Hoewel Iraanse dichters de Iraanse cultuur hebben doorspekt met hun werken over de liefde is een hedendaagse relatie in Iran vaak gebaseerd op een koele berekening. "Ik heb naar hem geluisterd naar en ben thuis gebleven. Drie jaar houdt hij me nu aan het lijntje. Nu is het zijn beurt om verplichtingen na te komen. Het is trouwen, of niets."